Wannes Daemen • Grafisch Designer • Schrijver

Lunchbreak 6: Indian Summer

Lunchbreak 6: Indian Summer

Ge hebt hele­maal geen zin in de herfst. De zon zit nog in uw bot­ten en ge eet toma­ten elke dag. Er zit­ten lied­jes in uw hoofd die nog lang niet over val­len­de bla­de­ren gaan. Trekt uw jas aan, zegt…

Lieve Dries

Ik zie u paal­dan­sen tegen de schand­paal. Ik zie hoe ge een loop­ke neemt met de wer­ke­lijk­heid, hoe ge min­der­he­den schof­feert, hoe ge glas­hard alles ont­kent, en hoe ge staat te glun­de­ren.

Kabaal

Dat alles ver­an­dert op het moment dat een belang­rijk poli­ti­cus – met onli­ne en offli­ne vol­gers – zijn tact­lo­ze bek open­trekt om een oor­deel te ven­ti­le­ren over wat jij zo belang­rijk vindt.

Je mag tegenwoordig niks meer

Je mag tegenwoordig niks meer

Als je onli­ne berich­ten leest over pak­weg vrou­wen­rech­ten of de slui­ting van snack­bar De Gefop­te Fala­fel, dan blijkt dat steeds meer men­sen vin­den dat je tegen­woor­dig inder­daad niks meer mag. Je mag niks meer zeg­gen, je mag niks meer vin­den, je mag hele­maal niks. Tal­lo­ze reac­tie­vel­den, com­men­taar­hoek­jes, forum­draad­jes, tweets en ret­weets wor­den gebruikt om te zeg­gen dat je niks meer mag zeg­gen. Ik begrijp dat niet.

Ik heb ook zo'n grappig hoofd.

Grappig

Ik nog har­der mijn best doen, tot­dat Pet­ra met een onster­fe­lij­ke zin­sne­de al mijn moed terug in mijn schoe­nen duw­de.

Een raar ding in het bos. En nul mensen. Heerlijk.

Rare beesten

Elk jaar weten ze lang op voor­hand dat het god­ge­klaagd zal zijn, om uit­ein­de­lijk zwe­tend en ver­ont­waar­digd te brul­len dat het god­ge­klaagd is. Als steen­ezels nege­ren ze hun voor­ken­nis, sto­ten ze zich een zoveel­ste keer aan dezelf­de steen.

Lunchbreak 5: Bange mannen

De wereld ver­an­dert. Men­sen wor­den bang. Vaak zijn dat man­nen. Zij zijn zie­lig. Ze roe­pen en tie­ren en ver­ge­ten te zeg­gen dat ze bang zijn. Geluk­kig weten wij beter. Roep maar, man­ne­ke. Tier maar, knul. Arme man. Arme ban­ge man.…

Doe niet zo onnozel, zegt de poes.

Kleefkruid

Niet dat ik ooit gedacht heb dat Bil­ly Ocean ons über­haupt zou kun­nen red­den, ook al heeft hij een wereld­hit gehad waar­van de titel een zui­ve­re anti­me­ta­bool is.

Lunchbreak 4: Geen kassatjok

Okee, okee, het is schoon weer. Ge wilt dan­sen. Maar de kas­sat­jok zal niet luk­ken. Eer­der een lang­zaam paal­dans­ke tegen de para­sol. Pas op dat ge niet strui­kelt. En drink die moji­to op, want alles ver­dampt. Ook uw gezond ver­stand.…

Lunchbreak 3: Hete schup

Het is warm genoeg om eikes te bak­ken op de Diest­se­steen­weg. Ge loopt in Diest rond, of ergens anders, en ge vraagt u af in hoe­ver­re dan­sen een fysie­ke inspan­ning is. Uit een raam dwar­relt muziek. Zweet kie­telt uw sla­pen. Ge…

Lunchbreak 2: Buenas tardes

Het is nog steeds bloed­heet. Uw kin hangt op uw borst en uw paard sjokt ver­moeid door de prai­rie. Het zadel schuurt aan uw kont en ge hebt dorst. In de ver­te gloort het sil­hou­et van een saloon. Of een…

Lunchbreak 1: This n’ that

Het is warm. De beats zijn zwoel maar sim­pel. Ge hangt als een schil­de­rij van Dali over uw ter­ras gedra­peerd. De tem­pe­ra­tuur dwingt u tot kei­hard niks­doen. Het eni­ge wat nog net lukt, is uw ver­stand op nul zet­ten met deze…

De pont van Amsterdam

Pont

Toen ik de pont nam in Amster­dam rea­li­seer­de ik me voor het eerst iets dat voor veel men­sen een evi­den­tie is.

Reiger

Het water is koud

In de krant staat dat er een pro­gram­ma­fout in mijn empa­ti­sche brein zit.

Heks

Heks

Heeft er iemand het adres van Jan Jam­bon?

Welkom in het Vorsdonkbos

Het Vorsdonkbos

Ik zei goei­e­dag en hij zei ZIE MAAR DAT GE U VAN ONDER TOT BOVEN INSMEERT WANT ZE VRETEN U HELEMAAL OP DAAR IN HET BOS en ik zei okee okee okee meneer gij heet zeker Caps­lock?

Koninginnenpage

Koningin

Van­daag mocht er een vin­kje bij een bij­zon­der exem­plaar. De flad­de­ren­de Fabi­o­la, de Maxi­ma van de vlin­der­tuin.

De poes

Alles is gratis

Ik vraag aan de boom aan de over­kant of ik kor­ting krijg op het inter­ne­tabon­ne­ment als ik aan Tele­net zou mel­den dat ik mijn fac­tu­ren lie­ver digi­taal ont­vang dan op papier.

Ballon

Voorspelling

In een ande­re wereld was ik mis­schien een hele gro­te voet­bal­ler gewor­den, maar die ande­re wereld heeft me altijd aan de reet kun­nen roes­ten.

Bloemekes

Vroegte

Op zon­dag­och­tend gin­gen we in alle vroeg­te naar het veld om groen­ten en bloe­me­kes te pluk­ken. Wat zon­dag­och­ten­den betreft, ben ik niet zo van de vroeg­te. Maar het dreig­de weder­om hon­derd gra­den te wor­den, dus dan kun je maar beter…

Summer's here

Deze week in mijn week

Ooit kre­gen we drie poe­zen. Mijn zus­sen en ik moch­ten er elk een­tje kie­zen. Die van mij bleek een hekel te heb­ben aan opge­tild wor­den. Ik noem­de haar Tri­net en vond haar tot ze dood ging rede­lijk stom. Voor een…

Wildplassen

Ik wacht­te voor het stop­licht. Aan de over­kant van het kruis­punt stond een bloem­bak. Ik moest den­ken aan een kran­ten­kop die ik las in de och­tend. Amster­dam vindt groe­ne oplos­sing tegen wild­plas­sers. Dat is een onvol­le­di­ge kop, dacht ik. Daar…

Vlieland

Een Vlaming op Vlieland

Er wer­den gedich­ten in het zand gere­den en dat had iets te maken met J. Slau­er­hoff, die omwil­le van zijn ast­ma elk jaar een tijd op Vlie­land door­bracht. Ik las op Vlie­land de Wikipedia‐pagina van J. Slau­er­hoff, en dat moet ge ook een keer doen als ge denkt dat uw leven kut is en dat ge altijd ziek zijt.

Xenomorph XX121. Begint het al te kriebelen?

Rücksichtslos

En wat gebeurt er met mij als ik klus­jes moet doen die ik stom vind? Ga ik dan moei­lijk doen? Ga ik zeu­ren? Ga ik dan jam­me­rend ach­ter een struik op mijn pruil­lip zit­ten kau­wen? Nee hoor, niets van dat alles. Als ik klus­jes moet doen die ik niet fijn vind, dan wordt de rück­sichts­lo­se hout­hak­ker in mij wak­ker.

Hoi schaap

Versnelling

We waren heel tevre­den over onze stap­voet­se ver­snel­ling.

Uche uche

Ik telde auto’s en nu heb ik een plan

Het tel­len was soms zenuw­slo­pend. Mijn erva­ring met com­pu­ter­spel­le­tjes kwam goed van pas, want er waren veel momen­ten dat er meer­de­re voer­tuig­ca­te­go­rie­ën tege­lij­ker­tijd pas­seer­den, en mijn duim moest behoor­lijk mul­ti­tas­ken op mijn tele­foon. Enke­le voet­gan­gers moesten over voor­bij­rol­len­de olie­va­ten sprin­gen. Even meen­de ik in de ver­te Don­key Kong te ont­wa­ren. ”Ik reken wel op een high­sco­re,” merk­te de huis­mu­ze op nadat ze mij een half uur lang had zien klik­ken en kreu­nen.