Tanden

Er is mij iets voor­ge­val­len. Daags na mijn uit­stap in een stad mij onbe­kend viel een vul­ling uit mijn tand. Er ont­stond hier­door een gat in mijn boven­kaak waar­langs mijn her­se­nen zicht­baar waren voor hen die dicht­bij kwa­men kij­ken. Dap­per als ik ben, spoed­de ik me naar de tand­arts alwaar men er alras de CIP (Chief Inspec­tor Paro­don­t­ho­lo­gist) bij haal­de die een vlam­mend ver­dict vel­de. Het gat in mijn tand zou enkel gere­pa­reerd kun­nen wor­den door mid­del van een lang­zaam stol­lend soort vul­ling, die aan­ge­bracht dien­de te wor­den in een vol­le­dig zwaar­te­kracht­lo­ze ruim­te. Hier­voor had de CIP drie erva­ren assis­ten­tes in dienst die een onbe­ris­pe­lijk pal­ma­res kon­den voor­leg­gen aan­gaan­de guerrilla‐tandheelkunde. Het plaat­sen van de vul­ling zou als volgt gebeu­ren: de groot­ste van de assis­ten­tes zou de vul­ling plaat­sen ter­wijl de twee ande­ren mij in bedwang zou­den hou­den in het lucht­le­di­ge, daar de ope­ra­tie zon­der ver­do­ving dien­de te gebeu­ren. Dit om mor­fi­ne uit te spa­ren voor de geneesmiddelen‐verslaving van de CIP, die van­ach­ter een door­kijk­spie­gel de gebeur­te­nis zou super­vi­se­ren en even­tu­eel aan­wij­zin­gen kon geven via de inter­com. Het spek­ta­kel zou live uit­ge­zon­den wor­den op ver­schei­de­ne betaal­zen­ders, en aldus werd mij – als om het leed te ver­zach­ten – eeu­wi­ge roem en bekend­heid beloofd. Wat men er mij toen nog niet bij­ver­tel­de, en wat ik pas veel later te weten kwam, was dat de nieu­we vul­ling in mijn tand ver­sierd zou wor­den met de logo’s van diver­se mul­ti­na­ti­o­nals. In de tan­den­rij aan de ande­re kant van mijn mond zou dan een micro­ca­me­ra geplaatst wor­den die de logo’s con­ti­nu in vizier zou heb­ben en de beel­den zou door­stu­ren naar een liquid crystal dis­play dat met behulp van een revo­lu­ti­o­nai­re tattoo‐techniek op mijn rug zou wor­den aan­ge­bracht. Zo zou ik voor de rest van mijn leven bij elke zwem­beurt of ana­le vrij­par­tij tot een goed­koop recla­me­pa­neel ver­wor­den. Maar dat wist ik toen alle­maal dus nog niet. Men liet na mij te ver­tel­len dat het bezoek aan de tand­arts een nadruk­ke­lijk stem­pel zou druk­ken op de uit­bouw van mijn ver­de­re leven, en tot op heden heb ik het raden naar de motie­ven van de ver­ma­le­dij­de weten­schap­pers en schap­sters. Doch dat alles dien ik vol­le­dig ter­zij­de te plaat­sen bij het ver­tel­len van dit ver­haal. Want los van alle ellen­de zou de ope­ra­tie in het lucht­le­di­ge een heug­lij­ke gebeur­te­nis wor­den.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *