Mormoonspiegel

In Utah stond onlangs een man terecht wegens poly­ga­mie. Hij is getrouwd met vijf vrou­wen en heeft negen­en­twin­tig kin­de­ren. De oud­ste van de echt­ge­no­tes is belast met het orga­ni­se­ren van the nightly sche­du­le, m.a.w. wie het recht heeft om de nacht door te bren­gen met de pater fami­li­as. Los van alle reli­gi­eu­ze argu­men­ten die de man han­teert om zijn levens­stijl goed te pra­ten – hij is prak­ti­ze­rend mor­moon en beweert dat Jezus ook ver­schil­len­de vrou­wen had – is het voor hem natuur­lijk elke nacht bonky‐party, en moet hij niet zagen als er een advo­caat met zijn wet­boe­ken komt staan zwie­ren, want die is natuur­lijk gewoon stik­ja­loers. Wie zou er niet wil­len samen­hok­ken met vijf mooie, gezon­de maar boven­al honds­trou­we dames, zon­der ooit bekom­merd te moe­ten zijn om eni­ge jaloe­zie of wed­ij­ver? Alle­maal weer veel geleu­ter om niets dus, en weer het zoveel­ste bewijs van het feit dat Ame­ri­ka­nen zo preuts zijn als een okker­noot op sterk water. Maar wat ik mij bij dit alles afvraag is het vol­gen­de: bestaan er ook omge­keer­de situ­a­ties? Zijn er gezin­nen waar één vrouw de lakens uit­deelt aan vijf of meer man­nen? En baart zij dan voor elk van die man­nen ook kin­de­ren? En hoe zit het daar met the nightly sche­du­le? Wordt dat mooi en zon­der kib­be­len gere­geld door de oud­ste van de man­nen, of is er daar dan niet vaker spra­ke van afgunst of haantje‐de‐voorste‐toestanden dan in het omge­keer­de geval? Wat zit de wereld toch merk­waar­dig in elkaar, bes­te vrien­den. En wat zou ik soms graag een beet­je mor­moon zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *