The artist formerly known as Mark Kesters (Episode Four)

En hij durf­de niet naar bene­den te komen, Mark. Soms, als er bezoek was, en zijn ouders zaten in de woon­ka­mer gezel­lig wat te keu­ve­len en een glaas­je wijn te drin­ken, zat Mark boven op zijn kamer­tje onge­luk­kig te wezen en dan durf­de hij niet naar bene­den te komen. Ook al was er iets op tele­vi­sie dat hij abso­luut wil­de zien, dan nog niet. Op een avond had­den zijn ouders bezoek van de ver­schrik­ke­lij­ke sneeuw­man, een oude vriend van de fami­lie, en Mark zat boven op zijn kamer­tje onge­luk­kig te wezen omdat hij naar Sport­week­end wil­de kij­ken, maar hij durf­de niet naar bene­den te komen. Toen hij een tijd­je had zit­ten mok­ken, begon hij uit ver­ve­ling in een boek te lezen dat hij al hon­derd keer had gele­zen, omdat het het eni­ge boek was dat hij had. Nie­mand wist dat hij het had, en het was te hopen dat nie­mand het ooit te weten zou komen, want na de laat­ste gro­te lan­de­lij­ke boek­ver­bran­ding van drie jaar gele­den zou hij zeker zwaar gestraft wor­den voor der­ge­lij­ke over­tre­ding. Mark was altijd al een beet­je een rebel geweest. Een stil­le rebel, dat wel, want meest­al zat hij alleen op zijn kamer­tje onge­luk­kig te wezen en was er nie­mand in de buurt om van zijn rebel­lie te getui­gen, maar des­on­danks had hij een lang pal­ma­res van sub­ver­sie­ve acti­vi­tei­ten op zijn naam staan. Zo had hij ooit zon­der dat zijn ouders ervan wis­ten drie pak­ken sui­ker gesto­len bij de krui­de­nier, ter­wijl het twee­de her­zie­ne akkoord van Tir­le­mont dui­de­lijk voor­schreef dat elk gezin maxi­mum twee pak­ken sui­ker in de kast mocht heb­ben. Soms smok­kel­de Mark na het eten stie­kem een glas melk mee naar zijn kamer­tje, en dan deed hij daar zes of zeven lepels sui­ker in, waar­na hij de melk aan zijn Sibe­ri­sche dwerg­kat te drin­ken gaf. Enkel zijn zus wist dat hij een Sibe­ri­sche dwerg­kat had, en het was maar goed dat zij haar mond hield, want als de Dia­ken van Huis­dier­lij­ke Admi­ni­stra­tie ooit langs zou komen, zou het behoor­lijk span­nend wor­den ten hui­ze Kes­ters. Mark las enke­le hoofd­stuk­ken in zijn boek, en ging daar­na wat door het raam zit­ten kij­ken. Na een half uur­tje zag hij de ver­schrik­ke­lij­ke sneeuw­man op zijn arres­lee ver­trek­ken. Stil­le­tjes ging hij naar bene­den, waar hij nog net de laat­ste minu­ten van Sport­week­end kon mee­pik­ken.

(Epi­so­de Five)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *