Sommige taferelen lijken georchestreerd door hogere machten. Op het einde van mijn eerste examen-poging tot het behalen van een rijbewijs, moest ik uitwijken voor een tableau vivant dat daar geplaatst leek door de Verenigde Automobiel Examinatoren om beginnende chauffeurs in de war te brengen.

Knopen doorhakken is een fundamenteel onderdeel van de menselijke conditie. Het leven kabbelt – nee raast voort aan een niet bij te houden tempo en het enige wat we kunnen doen om het lot bij tijd en wijlen onze middenvinger te tonen, is knopen doorhakken. Het is misschien een illusie te denken dat we daarmee controle verwerven over ons doen en laten, maar zelfs als het een illusie is, is het belangrijk om die na te streven.

Yuri’s avonturen op weg naar een rijbewijs: Na een succesvol oefenritje met blauw-witte L op het achterwerk, wilde ik als een volleerde formule-1 coureur het vroemtuig van vriend Vince in een minuscuul gaatje op de Schreursvest parkeren. Er waren geen pottenkijkers, noch heftig toeterende italianen in het zicht, dus met wat geklungel moest dat wel lukken, dacht ik. Geklungel indeed. Het linkerachterwiel bouwde een intieme romance op met de stoeprand, en ik kreeg – zo leek het althans vanuit de […]

Lees verder →

Filip Dewinter lag op zijn rug in het gras. Hij had een grasspriet tussen de tanden geklemd en genoot van de zonnestralen op zijn blanke huid. De lucht boven hem was blauw en helder. Enkele wolkenslierten deden hem wegdromen naar verre landen en exotische bergtoppen die geen mens ooit gezien had. Een lieveheersbeestje – zich van geen kwaad bewust – klauterde met veel moeite langs zijn scheenbeen omhoog om op het topje van Filips knie halt te houden.

Ik slaap op het gelijkvloers. Ik werd afgelopen nacht op een ontiegelijk uur gewekt door twee dronken vriendinnen die het nodig vonden aan mijn raam te staan balken over hoe Bart haar had willen trakteren maar niet genoeg geld bij zich had en andere puberale onzin. Alsof er een bordje aan mijn raam hangt met Hier is het gezellig keuvelen, vooral ‘s nachts.

Het gebeurde op een terras aan een tafeltje niet ver van waar ik zat. Zij zag er scandinavisch uit (kan dat?) en sprak engels met een schattig accent. Hij zag er uit als een assertieve student romaanse filologie die ook engels sprak, zij het zonder accent. Ze keuvelden over een of ander studentikoos onderwerp dat verband hield met een essay dat hij aan het schrijven was. Zij luisterde aandachtig en giechelde af en toe verlegen. Ze had een grote kom […]

Lees verder →

het is ongelooflijk ontzettend heerlijk om hier te zitten
het is hartje zomer
het is half zeven in de ochtend
en het is ontzettend warm
het is zo ontzettend warm
dat elke beweging voelt alsof ge door een dik pak slagroom moet waden
het is zo ontzettend warm
dat mijn porieën hete olijfolie schenken
het is zo ontzettend warm
dat er stoom van mijn wangen opstijgt telkens ik een traan pleng