Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.The quest for The White Lodge (5)
Kort. Bondig. Bergen. Meren. Sneeuw. Zon. Kilometers. Overweldigend. Existentieel verbluffend. Camera gestolen. Inspiratie kwijt. New York. Nu. Bijenkorf. Druk in hoofd. Gauw meer.
PS: Found White Lodge. Later meer…
The quest for The White Lodge (4)
Middden op Granville Street word ik aangesproken door een groen meisje. Of ik Greenpeace ken en of ik zin heb om aan te sluiten. Ik zeg dat ik haar jammer genoeg niet zal kunnen helpen, wegens just visiting en ik lieg dat ik in mijn thuisland donerend lid ben, in de hoop dat ze niet aan haar standaard bewustmakingspraatje zal beginnen.
Het is prettig iemand tegen te komen waarmee je niet steeds dezelfde vragen en antwoorden uitwisselt – where are […]
Lees verder →
The quest for The White Lodge (3)
Voor de voorstelling van The Stepford Wives, een amusante thriller van Frank Oz die nog maar eens de superieure acteerkwaliteiten van Nicole Kidman bewijst, zie ik een trailer van Fahrenheit 9-11, de nieuwe Michael Moore. Het canadese publiek applaudisseert uitbundig. Applaus. Na een trailer.
Gebeuren zo’n dingen thuis ook?
Aan het kruispunt van Seymour en Smithe (Vancouver, Canada) staat een jonge puertoricaan te wachten tot het licht op rood springt om dan met gezwinde hand de voorruiten van wachtende […]
Lees verder →
The quest for The White Lodge (2)
En dan naar Shrek 2 in de AMC Movie Theatres. Opvallend is dat iedereen hier netjes zijn GSM uitschakelt in de bioscoop – in tegenstelling tot vele Vlaamse Filmverneukers – maar dat wil niet zeggen dat het een rustige vertoning was. De popcorn vloog me letterlijk om de oren, nadat hij luidruchtig voorgekauwd was; en een Seattliaanse grootmoeder interpreteerde het begrip babysitting wel heel erg breed – haar kleinkind moet zo ongeveer een jaar oud geweest zijn en vond het […]
Lees verder →
The quest for The White Lodge (1)
Hier in Seattle ga ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid The White Lodge niet vinden. Mooi is het hier zeker, maar een beetje intelligente White Lodge trekt zich niet terug in een urbane plek als deze. Het had nochtans gekund. Genoeg bomen en struiken hier die een doorgang zouden kunnen forceren. Seattle is zo’n beetje een mini-New York, gekruist met het stadspark van Leuven. Het betere groene grootstadsgevoel.
Eén van de eerste toppers was de nieuw public library (mentioned before), […]
Lees verder →
This must be where pies go when they die
Nog drie keer slapen en ik vertrek op de vleugels van Delta Airlines richting Seattle (de voorbereidingen voor deze trip zijn de oorzaak van de gebrekkige posts de laatste dagen). Met meer nervositeit dan besef waar ik eigenlijk aan begin, zal ik me een maand lang terugtrekken aan het – ongetwijfeld zonnige – andere eind van deze aardkloot. Van Seattle naar Victoria, van Victoria naar Vancouver, van Vancouver naar waar de Canadese wildernis me ook brengen mag. The white lodge? […]
Lees verder →
«Goeiedag ik heet Wannes, ik ben bang, en gij?»
Wannes zelf.
Bron: Als ik twijfel, zult gij mij strelen
Archief voor juni 2004