Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.
Ik heet Wannes. Welkom in mijn hoofd.
De weg is lang. De tocht naar je iglo is koud en in elke ademtocht zie ik jou. Gisteren ben ik ei zo na door het ijs gezakt en zonet liep ik vertraging op door een dronken koningspinguïn die zich Lee Towers waande. Als een charmezanger op retour probeerde hij me een melig nummer aan te leren, maar zijn handtastelijkheid deed me het hazepad kiezen. De wind striemt mijn lijf en als ik klauwen had, groef ik een konijnepijp tot […]
Lees verder →
We zijn in slaap gevallen voor de televisie. Het laatste wat ik me herinner is een flard documentaire over fraude bij de democraten van Kerry en de onweerstaanbare drang mijn hoofd te verbergen in je haren. Om dan mijn ogen dicht te doen en te sterven, met de warmte van je lijf als laatste herinnering. Maar mijn oogleden werden zwaar en vermoeidheid overspoelde me. We hebben daar uren gelegen. In elkaar gesmolten liefde.
Morgen weer?
Liefs,
Wannes
Lees verder →
Zoals eerder gemeld, werd in Vancouver mijn Nikon Coolpix gestolen. Dit is de laatste foto die ik nog naar mijn iPod had kunnen transporteren. Doe me een plezier en kijk er net iets te lang naar. Laat het even doordringen. Brand het op je netvlies. Met elke vlaming die zich dit beeld vanuit het niets voor de geest kan halen, wordt het pietje van die canadese pickpocket kleiner. Hij zal het geweten hebben.
Het laatste beeld, de laatste visuele herinnering […]
Lees verder →
Morgen op om negen uur. Net iets te lange douche nemen. Met frisse kop de zon tegemoet op Granville Street. Glanzende deur met glanzende deurklink openen. One cappucino. Tall, very wet please.
De zon heeft Vlaanderen blijkbaar vergeten de afgelopen maand. De andere kant van een wereld was zo warm en zacht dat het me hier moeilijk lukt om te glimlachen. Misschien moet ik gewoon maar teruggaan. En dan hier op vakantie komen als het daar regent. En van hieruit kaartjes sturen met Groetjes uit het zonnige Blankenberge erop. Dat heb ik nog nooit gedaan. En in de supermarkt alleen maar engels spreken. «Excuse me, miss, what is koetjesreep exactly?»
De grote appel. Het grote happen. Het is hier vandaag 4th of july. Benieuwd wat dat zal worden, behalve het spectaculaire vuurwerk vanavond.
Op de dag dat ik aan mijn reis begon, stierf Ronald Reagan. Ex-president van de US. Een week later ging Ray Charles heen. Op dat moment verbleef ik in Seattle, waar het pianowonder zijn eerste live-successen kende. Drie dagen geleden is Marlon Brando gestorven, opgeleid en groot geworden in New York. Ik hoop niet dat er een […]
Lees verder →
Hier in New York – de kers op de taart van deze trip – eindelijk de tijd en de rust gevonden om het even over vorige week te hebben. Over de race doorheen British Colombia. De lus Vancouver – Golden – Vancouver ofte 2300 km of utter beauty. Deze trip uitgebreid en gedetailleerd uit de doeken doen, zou me enkele boekdelen kosten, dus wie meer wil weten: nodig me uit boven een blonde Leffe (Leffe! Ik snak naar authentieke Vlaamsche […]
Lees verder →
Archief voor juli 2004