Koningin Kaka zat op haar troon en at een stuk taart. Haar man, Koning Koperkop, was op zakenreis en ze verveelde zich stierlijk. Het was al het derde stuk taart dat ze naar binnen werkte. Het was hele zware – maar ongesuikerde – chocoladetaart en ze kon er geen genoeg van krijgen. Ze verzuchtte de verveling en de afwezigheid van haar man en kauwde, onderwijl mistroostig de troonzaal in starend. Met een laatste grote hap verdween het hele stuk taart […]

Lees verder →

Miranda stond aan het fornuis en roerde in de soep. Dikke smeuïge groentesoep met alleen maar verse dingen erin. Miranda beeldde zich in dat het regenwoud vast ook heel smeuïg was, met alleen maar verse dingen erin. Ze liet de soep wat pruttelen en ging aan tafel zitten met een tas koffie en een stuk krant. Het was zaterdagmiddag en alles was rustig. Enkel het pruttelen van soep, het bladeren van krant en het sporadisch slurpen van koffie.

Hoe ruim je jezelf op? Één voorwaarde om überhaupt te kunnen opruimen, is rommel. Wie geen rommel heeft in zijn hoofd, hoeft daar ook niet op te ruimen. Maar tegelijkertijd: wie geen rommel heeft in zijn hoofd, bestaat niet – denk ik dan. Iedereen heeft rommel in zijn hoofd. Woelige stofnesten vol vage herinneringen en traumaatjes; verscheurde zinsneden die blijven liggen na een half verteerde ruzie of een verkeerd geïnterpreteerd telefoongesprek; achtergelaten paperassen en het vel volgescholden facturen – achterdochtig […]

Lees verder →

Ik ruim vaak op. Of beter: ik ben vaak bezig met opruimen. Ik ben zo goed als altijd wel iets aan het opruimen. Niet dat ik zo’n kuisziek type ben dat elke dag de rolluiken al naar beneden doet als het nog licht is om ze op te blinken, verre van. Het is eerder zo: Er is in mijn leven altijd wel ergens een opruim aan de gang. Of zoiets. Een altijddurende arbeid met het hoogste maar evenzeer volstrekt onbereikbare […]

Lees verder →

Voor iedereen die geen ticket kon bemachtigen voor het optreden van Tom Waits in de Bourla op 13 november eerstkomende (of er niet eens eentje wilde omdat ze zo pokdalig duur zijn), hier volgt – vers vanuit de toekomst – de allereerste recensie van het optreden:

En net op het moment dat ik weer wilde opstijgen, hield ze me staande. Na een stilte van wel twintig minuten was ik ervan overtuigd dat het voor haar niet meer hoefde. Ik had mijn hoverpod al aangezet en maakte aanstalten te vertrekken. «Nee, blijf», zei ze. Ze lachte en keek me aan. Ik schakelde de motor weer uit en beantwoordde haar blik. «Ik wil dat je blijft», herhaalde ze. «Ik wil niet dat je weggaat», vulde ze aan en […]

Lees verder →

Mijn hart bloedt. Toen ik daarnet naast het containerpark fietste, zag ik mijn zetel (cfr. vorige post) staan. Naast de glasbak, de kussens wanordelijk ten gronde gestort, tussen oud papier en blikjes. In de gietende en zure regen. Geen redding meer mogelijk.

Melancholie verzuurt hier tot gevoelloosheid. Auw.

Ik had een zetel. Op dit moment van schrijven had ik een zetel. Twee dagen geleden heb ik een zetel, maar nu had ik er één. Een geliefd en jarenlang warm en zacht dienstdoend meubel is niet meer. De zetel was.

Het was niet gemakkelijk om afstand te doen van de zetel. In de nieuwe woonkamer van de nieuwe woonst waar ik helemaal nieuw ben gaan wonen, was – en is – er geen plaats voor twee grote zetels. En […]

Lees verder →