Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.
Ik heet Wannes. Welkom in mijn hoofd.
Ik wou dat ik een filmster was. Dan zou ik banken overvallen en er voor zorgen dat op elk bankbriefje uit elke bankautomaat jouw beeltenis te zien is. Dan zou ik peetvader zijn en jou in de warmte van de nacht een voorstel doen dat je niet kan weigeren. Daarna zou ik in het wilde westen alle cactussen ontnaalden zodat jij je niet kan prikken. Dan even boldly gaan where no man has gone before om voor jou een vallende […]
Lees verder →
Hoe vaak per week struikelt u over een trede?
Ik zowat drie keer. Dit is volgens mij proefondervindelijke bewijsvoering voor het feit dat de mens niet is gemaakt om rechtop te lopen. Waar de mens wel voor gemaakt is, zijn pannenkoeken en koffie in een taveerne aan het station op zondagmiddag. Liefst aan het raam.
Als ik ‘s morgens opsta – wat heel moeilijk is – blijf ik altijd even op de rand van het bed zitten. Het eerste wat ik doe is de breedte van het water inschatten. Er loopt namelijk een rivier naast mijn bed, en de breedte van die stroom is elke ochtend anders. Meestal kan ik er met één goedgemikte stap overheen, soms is het water zo smal dat ik niet eens moeite moet doen. Andere keren is het wat breder […]
Lees verder →
Prinses Pipi zat met haar beste vriendin Magda Macaroni in het struikgewas van een holle weg. Ze hadden een hoop kiezelsteentjes verzameld en gooiden die naar hoofden van nietsvermoedende voorbijgangers. Telkens er vanop het pad pijnlijk gevloek opsteeg, moesten de meisjes alle moeite van de wereld doen om hun positie niet te verraden met gegiechel en gegrmpf. Kiezeltjes gooien was hun favorietste bezigheid en ze hadden grote lol.
Hoe vaak per dag denkt u aan Twix?
Ik ongeveer twee keer, maar wel altijd tegelijkertijd.
Die gekke hollanders toch. Op About(:)blank wordt er wat heen en weer geluld over – al dan niet ongeschreven – weblogregels. Laat ik mezelf aan de hand van dit gepalaver aan een – al dan niet ongelegen – zelfonderzoek onderwerpen. Ik heb het hier in deze blauwe zone namelijk voortdurend over mezelf zonder het over mezelf te hebben. (Zoek de samenvatting van het verzameld werk van Freud in deze laatste zin)
Ik droomde afgelopen nacht over een zoen. Ik werd indringend gekust door het meisje van (één van) mijn dromen. Het was het soort nazinderende droom waarbij je ‘s morgens proeft wat je gedroomd hebt. Tinteling in je lippen en weemoed op je tong. Het soort droom waarna je teleurgesteld bent dat je ontwaken moet. Een droom die de rest van de dag op je schouder blijft zitten en af en toe in je oor blaast. Of aan je oorlel knabbelt. […]
Lees verder →
De leukste leraar die ik ooit heb gehad was meneer Braak, die ons in de lessen biologie begeesterd vertelde over de wondere symbiose tussen de iep en de maretak, om dan met een gelaat vol walging van leer te trekken tegen de iepenspintkever, die met zijn schimmelpoten het duo overwoekerde. Zijn verhalen gingen erin als zoete peperkoek. Ik kwam hem onlangs tegen, en ik wou vertellen hoe jij en ik symbiotisch in elkaar opgaan, en hoe jij me met een […]
Lees verder →
Koningin Kaka stond op het balkon van haar slaapkamer. Ze had een pruillip waar je een ophaalbrug mee kon optrekken. Uit verveling kapte ze het kommetje soep – dat de kok vers voor haar bereid had – over de reling naar beneden. Een paar verdiepingen lager vloekte de postbode hel en verdoemenis en veegde de vermicelli van zijn pet. Het was zo akelig saai in het kasteel zonder de Koning, dat zelfs deze kleine pleziertjes de koningin niet meer blij […]
Lees verder →
Archief voor oktober 2004