Brief aan het meisje in mezelf

Hoe raar.

Ik stond deze week op het punt om bij je weg te gaan. Ik had er plots geen zin meer in. Je weet dat ik al lan­ger dan van­daag naar een oplos­sing zoek om de groen­o­gi­ge demo­nen in mijn hoofd het zwij­gen op te leg­gen, en dat ik daar – ook al merkt nie­mand het – heel hard mijn best voor doe. En vori­ge week op een avond – ik was wat aan het knut­se­len – doem­de het plots als een zalig­ma­kend licht in me op: ik ga je ver­la­ten.

Het idee was er zo onver­wachts en onver­hoeds geko­men dat ik er van schrok en het liet me die nacht niet meer los, waar­door ik maar weer de slaap niet kon vat­ten. Weet je nog, dat ik je toen ’s mor­gens zei dat ik de slaap niet kon vat­ten omdat ie te snel was en steeds weer aan mijn zwe­te­ri­ge han­den ont­glip­te? Daar was natuur­lijk niks van waar. Ik lag te pie­ke­ren. Je ver­la­ten. Het is de eni­ge oplos­sing. De eni­ge juis­te oplos­sing. De ver­los­sing.

Brief aan het meisje in mezelf.

Brief aan het meis­je in mezelf.

Maar een week later weet ik het weer alle­maal niet meer. Als ik door het raam kijk en de ber­gen zie en de besneeuw­de top­pen dan rea­li­seer ik me hoe onge­loof­lijk geluk­kig ik kan zijn. En dan kijk ik naar The Wizard of Oz (ik moest wenen als een kind toen Doro­thy ein­de­lijk terug naar huis kon) en dan luis­ter ik naar Char­lie Haden en naar Sigur Ros en naar the Sil­ver Mt. Zion Memo­ri­al Orches­tra en dan kan ik van pure esthe­tiek wel klaar­ko­men (par­don my french maar dat is echt hoe het voelt). En dan denk ik dat ik het wel alle­maal zal aan­kun­nen. Dat ik de slaap wel zal kun­nen vat­ten als ik dat echt wil. Dat ik weet wat ik met je aan­moet. En met de groen­o­gi­ge demo­nen. En dan wil ik niet weg. Dan wil ik blij­ven ondanks alles. En met je pra­ten. Je voe­len je zien je rui­ken. Zien hoe je je ogen sluit en mij­mert. En voe­len dat ook jij die berg­top­pen ziet. En dan kan ik weer even ver­der. Een paar cen­ti­me­ter maar. Dat is soms genoeg. Meest­al niet maar soms wel.

Geluk­kig

Liefs, Yuri -

4 reacties

  1. Juno/Isis schreef:

    Sigur Ros! zalig!

  2. Yuri schreef:

    Hoe meer Sigur Ros, hoe beter. Zeker in de win­ter.

  3. tomasz schreef:

    de win­ter is toch fijn?
    maar mis­schien is dat omdat The Zom­bies hier zit­ten zin­gen van ”it’s the time of the sea­son for loving…”
    (want dat is de win­ter toch ook)
    (alle sei­zoe­nen eigen­lijk, maar de win­ter toch ook)

  4. Glenndavid schreef:

    er gaat niets boven Sigur Ros, ik beschouw ze per­soon­lijk als een hoog­te­punt van elke secon­de ik ernaar luis­ter…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *