Domme vis

Een won­der. Ik dacht dat me nooit nog zoiets zou over­ko­men…
Ik werd van­daag op straat tegen­ge­hou­den door een vier­tal jon­ge kna­pen van een jaar of acht die me vrien­de­lijk om een hand­te­ke­ning ver­zoch­ten. Voor een ver­za­me­ling, zei­den ze. Zon­nig als het was en over­rom­peld door deze jeug­di­ge gui­tig­heid, zet­te ik vrien­de­lijk mijn sig­na­tuur op een wit A4-tje. Onder­wijl gie­chel­de het groep­je als ver­lief­de tie­ner­mei­den. Ik vond het wat vreemd, maar stel­de me ver­der geen vra­gen. Toen ik zo klein was, deed ik veel vreem­de­re din­gen, doch dit ter­zij­de.

Toen ik thuis kwam en mijn jas aan de kap­stok wil­de han­gen, hing er een april­vis op.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *