Domme vis
Een wonder. Ik dacht dat me nooit nog zoiets zou overkomen…
Ik werd vandaag op straat tegengehouden door een viertal jonge knapen van een jaar of acht die me vriendelijk om een handtekening verzochten. Voor een verzameling, zeiden ze. Zonnig als het was en overrompeld door deze jeugdige guitigheid, zette ik vriendelijk mijn signatuur op een wit A4-tje. Onderwijl giechelde het groepje als verliefde tienermeiden. Ik vond het wat vreemd, maar stelde me verder geen vragen. Toen ik zo klein was, deed ik veel vreemdere dingen, doch dit terzijde.
Toen ik thuis kwam en mijn jas aan de kapstok wilde hangen, hing er een aprilvis op.
Wellicht enigszins verwante berichten:
Nog geen reacties
Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.