Eendags-beschermengel

Ik droom­de afge­lo­pen nacht over een zoen. Ik werd indrin­gend gekust door het meis­je van (één van) mijn dro­men. Het was het soort nazin­de­ren­de droom waar­bij je ’s mor­gens proeft wat je gedroomd hebt. Tin­te­ling in je lip­pen en wee­moed op je tong. Het soort droom waar­na je teleur­ge­steld bent dat je ont­wa­ken moet. Een droom die de rest van de dag op je schou­der blijft zit­ten en af en toe in je oor blaast. Of aan je oor­lel knab­belt. Een los­lip­pi­ge een­dags­be­scher­m­en­gel.

Ik droom­de die­zelf­de nacht ook over een ont­plof­fing. Ik liep door een veld – ergens weids en uit­ge­strekt, weet niet waar – en ik stap­te op een land­mijn. Mijn rech­ter­been kwam onder de scher­ven te zit­ten en het voel­de als­of ik door hon­der­den reu­ze­mie­ren gebe­ten werd. Wat ik me her­in­ner is het bebloe­de uit­zicht van mijn ont­blo­te knie, een knie als gaten­kaas, een wijn­ro­de jon­ge Gou­da. Dat beeld flits­te regel­ma­tig door mijn hoofd, daags na de nacht.

En tel­kens als dat gebeur­de, tel­kens als die knie vol gaten over mijn net­vlies rol­de, sloot die ande­re droom – gemoe­de­lijk post­vat­tend op mijn schou­der – geschrok­ken de ogen. Om daar­na, als de gaten­knie weer weg was, als gek in mijn oor te bla­zen. Niet over­dre­ven of panie­ke­rig, maar lang­du­rig en door­drin­gend. Als een zoen op een blau­we plek. Maar dat was het niet. Zo voel­de het een beet­je, maar dat was het niet. Ik heb hele­maal geen blau­we plek. Rooie oor­tjes mis­schien.

5 reacties

  1. Inge schreef:

    Ik wil ook! Een­dags­be­scher­m­en­gels, bestaan die ook in XY ipv XX?

  2. maarten schreef:

    Ik beschouw dat soort dro­men altijd als een soort ver­raad. Het is onwer­ke­lijk en toch zit het in je hoofd als een stuk rea­li­teit. Onhan­del­baar, die din­gen.

  3. Yuri schreef:

    XY is iets lich­ter dan XX, en je moet iets later naar bed gaan dan gewoon­lijk. net voor het insla­pen flink in de ogen wrij­ven en een glas pas­tis naast het bed zet­ten. dan moet het luk­ken.

  4. Inge schreef:

    Zolang ik de pas­tis maar niet moet drin­ken. Er zijn gren­zen.

  5. Ward schreef:

    Her­ken­ba­re toe­stan­den…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *