Lente

Vorig week­end gro­te len­te­poets gehou­den.
Ik wou daar­mee de len­te een duw­tje in de rug geven, omdat ik vond dat ze lang genoeg op zich had laten wach­ten. De week na mijn nobe­le inspan­ning was ech­ter door­dron­gen van kil­le tem­pe­ra­tu­ren en een hoge lucht­voch­tig­heid.
Ik had haar waar­schijn­lijk doen schrik­ken met mijn daad van sei­zoens­ar­beid, waar­door ze toch nog even ach­ter een win­ter­se grens­post bleef wach­ten. Als je na een week of twee tegen je kers­vers lief zegt dat je een kind wil maken, dan gaat hij/zij zich met een aan zeker­heid gren­zen­de waar­schijn­lijk­heid ook ver­ber­gen ach­ter de dichtst­bij­zijn­de kilo­me­ter­paal. Zul­ke din­gen vra­gen om extre­me reac­ties.
Dit week­end heb ik het sub­tie­ler aan­ge­pakt. Ik heb een reep côte d’or met noot­jes gekocht en haar gezegd dat ik graag in haar armen lig. Ik deed dat – voor het eerst sinds mid­den okto­ber vorig jaar – zon­der hand­schoe­nen.
En zie daar: de zon staat al de hele och­tend voor de spie­gel…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *