Marion stond voor de spiegel. Er zat een vreemde asymmetrie in haar lijf. Het begon in haar tenen en eindigde in haar hoofd. De dikke teen van haar linkervoet was groter dan de rechter. Haar linkerknie stond een millimeter lager dan haar rechterknie, wat haar hevige pijnen bezorgde als ze lang wandelde. Haar bekken was – haast onzichtbaar – een heel klein beetje naar links gekanteld en de glooiing van haar taille was daardoor aan de rechterkant iets korter. Wat ze erg jammer vond, was dat haar linkerborst lager hing dan haar rechterborst. Niet dat ze niet even groot waren, nee, de linker hing effectief lager. Het was eigenlijk een beetje flauw van haar om er ongelukkig over te zijn omdat het alleen maar van heel dichtbij te zien was, en al helemaal niet als ze gekleed was. Er was nog nooit een buitenstaander over gevallen. Ooit had ze een minnaar gehad die er onder de douche een opmerking over maakte, en dat is haar altijd bijgebleven. Ze duwde haar linkerborst iets hoger met haar rechterhand. De pink van haar rechterhand was korter dan haar linkerpink. In haar gelaat was alles symmetrisch, behalve haar wenkbrauwen. De linker stond iets meer gebogen dan de rechter, alsof Marion in voortdurende overpeinzing gehuld was. Als ze ging winkelen, dan droeg ze alle zware dingen in haar rechterhand, om het linkeroverwicht in haar lijf te minimaliseren. Ze was linkshandig. Ze sliep op haar linkerzij. Als ze zoende, draaide ze haar hoofd naar links. Ze had een stapeltje boeken aan de linkerkant van haar bed liggen. Ze had een lachkuiltje in haar wang, aan de linkerkant. Ze had kleine oren en korte blonde haren. Haar ogen waren groen en priemend, alletwee. Als ze blij was, zuchtte ze lang en luid. Ze hield van Edith Piaf en vergeetmenietjes. Ze hield van mij. Links iets meer dan rechts.