Sommige taferelen lijken georchestreerd door hogere machten. Op het einde van mijn eerste examen-poging tot het behalen van een rijbewijs, moest ik uitwijken voor een tableau vivant dat daar geplaatst leek door de Verenigde Automobiel Examinatoren om beginnende chauffeurs in de war te brengen.

Een meneer had zijn wagen – een kleine camionette – op de weg geparkeerd. Erop en niet ernaast. Hij stond achter zijn wagen aan de kant van de weg. Niet in de berm, niet tegen een heg, niet tegen een boom. Hij stond achter zijn wagen aan de kant van de weg met in zijn linkerhand een mobiele telefoon die hij tegen zijn oor hield, en in zijn rechterhand zijn duidelijk zichtbare lid, waarmee hij het frisse lentegras stond te besproeien.

Wat zou er het meest dringend geweest zijn, vroeg ik me af. Het telefoongesprek of het aflaten van de lichamelijke onderdruk? In elk geval hoop ik niet dat hij naar iemand belde om te vragen hoe dat ook weer moest, zeiken in de berm.