Ik wandelde vandaag over een smalle stoep richting verder dan waar ik was. Ik kwam voorbij een bushalte waar een meisje stond te wachten in de zon. Ze had een grote rugzak op haar rug en een glimlach met een kadertje rond. De rugzak en de glimlach waren zo groot dat er voor mij op de stoep geen plaats meer was. Dus ik dacht: ik stap vriendelijk de straat op, dan kan zij lekker in de zon blijven staan. Ik probeerde naar haar te glimlachen terwijl ik mijn linkervoet van de stoeprand naar de straat bewoog, maar ik had daardoor die grote plas niet in de mot. Mijn glimlach werd met een luide plens op een koude douche getrakteerd, en die van haar werd alleen maar breder toen ze mijn waterballet in het oog kreeg.

Zo werd het toch nog een mooie dag.