Plens

Ik wan­del­de van­daag over een smal­le stoep rich­ting ver­der dan waar ik was. Ik kwam voor­bij een bus­hal­te waar een meis­je stond te wach­ten in de zon. Ze had een gro­te rug­zak op haar rug en een glim­lach met een kader­tje rond. De rug­zak en de glim­lach waren zo groot dat er voor mij op de stoep geen plaats meer was. Dus ik dacht: ik stap vrien­de­lijk de straat op, dan kan zij lek­ker in de zon blij­ven staan. Ik pro­beer­de naar haar te glim­la­chen ter­wijl ik mijn lin­ker­voet van de stoep­rand naar de straat bewoog, maar ik had daar­door die gro­te plas niet in de mot. Mijn glim­lach werd met een lui­de plens op een kou­de dou­che getrak­teerd, en die van haar werd alleen maar bre­der toen ze mijn water­bal­let in het oog kreeg.

Zo werd het toch nog een mooie dag.

1 reactie

  1. Bas schreef:

    Ik reken erop dat u ver­dron­ken bent.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *