Prinses Pipi en de Alvleesman (04)

Edna Tram­spoor zat op de rand van het konink­lij­ke hemel­bed. Ze keek bezorgd door het raam. Het regen­de dat het goot en het leek er niet beter op te wor­den. Konin­gin Kaka lag schijn­baar leven­loos op haar gro­te bed. Edna – konink­lij­ke vrien­din en ver­trou­wens­per­soon – hield op aan­ra­den van de dok­ter de wacht. Een eind ver­der in de kamer zaten twee figu­ren op een bank­je. Het waren Mag­da Maca­ro­ni en Jor­is Kwam. Magda’s hoofd rust­te op de schou­der van de jon­ge­man en ze snurk­te een beet­je. De broek van Jor­is was vuil en gescheurd.

Op de regen en het klei­ne gesnurk van Mag­da na was het muis­stil in het konink­lijk paleis. Edna zucht­te en schud­de mee­wa­rig het hoofd. Ze stond op van het bed en rek­te zich even uit. Ze liep naar het raam en deed de gor­dij­nen dicht. «Denkt u dat ze vlug wak­ker zal wor­den?», vroeg Jor­is fluis­te­rend. «Dat weet ik niet», zei Edna. «Ik hoop het, jon­gen.» Haar woor­den waren nog niet koud of er klonk gekreun op uit het bed. De konin­gin lag te woe­len onder de lakens. Edna ging weer naast haar zit­ten en Jor­is kwam aan het voe­ten­eind van het bed staan. Konin­gin Kaka open­de traag en moei­zaam haar ogen.

«Edna… Pipi… ze is…» De konin­gin sta­mel­de enke­le woor­den, en Edna tracht­te haar te kal­me­ren. Even later kreeg ze de gestal­te van Jor­is Kwam in de gaten. Het tumult dat daar­op volg­de deed het kas­teel op zijn grond­ves­ten dave­ren. De konin­gin ver­vloek­te de jon­gen tot in het onein­di­ge en tier­de dat zijn ziel eeu­wig in de hel zou bran­den omdat hij het gewaagd had haar slaap­ka­mer te betre­den. Het zweet guts­te haar van het voor­hoofd. Edna en een inder­haast opge­trom­mel­de kame­nier deden alle moei­te van de wereld om hare majes­teit tot beda­ren te bren­gen. «Rus­tig, konink­lij­ke hoog­heid, rus­tig! We weten alles! Jor­is en Mag­da zijn ons tij­ding komen bren­gen van het vre­se­lij­ke nieuws! We weten alles!»

De brief van Meneer Bocht­kramp, die naast het bewus­te­lo­ze lichaam van konin­gin Kaka gevon­den was, had Edna onder­tus­sen uit­voe­rig bestu­deerd. Toen de konin­gin enigs­zins gekal­meerd was, ver­tel­de zij wat er ver­der gebeurd was. Hoe Mag­da Maca­ro­ni en Jor­is Kwam com­pleet bui­ten zin­nen bij het kas­teel waren aan­ge­ko­men met het nieuws dat de prin­ses ont­voerd was in een hol­le weg aan de rand van het Koud­woud, en hoe een lakei daar­op­vol­gend de konin­gin op de vloer van haar slaap­ka­mer had gevon­den. De konin­gin barst­te in een onbe­daar­lijk snik­ken uit. «Mijn doch­ter­tje! Pipi! Mijn arme Pipi! In de han­den van die omhoog­ge­val­len por­no­prins! Waar­om moest ze toch ook in het bos gaan spe­len?» Daar­bij keek ze door­heen haar tra­nen kwaad en beschul­di­gend naar Mag­da, wiens aan­we­zig­heid in het kas­teel de konin­gin even­min op prijs stel­de.

Edna Tram­spoor was een jeugd­vrien­din van de konin­gin, en samen had­den ze lief en leed gedeeld. Ze had­den samen op de KKK* geze­ten en het was Edna die de konin­gin haar eer­ste afspraak­je had bezorgd met Koper­kop Kort­zock – de toen­ma­li­ge kroon­prins. Toen Koper­kop koning werd, had Kaka haar vrien­din met onmid­del­lij­ke ingang een con­tract van onbe­paal­de duur als Offi­ci­eel Konink­lijk Ver­trou­wens­per­soon en Raad­ge­ver in Ambe­tan­te Aan­ver­wan­ten bezorgd, en Edna was maar wat blij om dat te aan­vaar­den.

Nu zat ze naast haar vrien­din op de rand van het konink­lij­ke bed. Ze troost­te haar. De konin­gin was intriest en het hui­len leek ein­de­loos door te gaan. Jor­is had zich op aan­ra­den van Edna terug­ge­trok­ken bij Mag­da op het bank­je en keek met ang­sti­ge ogen naar het twee­tal. «Rus­tig maar, lie­ve vrien­din, rus­tig», pre­vel­de Edna, minu­ten­lang.

De konin­gin snot­ter­de en snik­te. «Pipi», begon ze plots, «We moe­ten haar zoe­ken. We moe­ten haar vin­den. We moe­ten dat var­ken van een Bocht­kr…» Edna onder­brak haar: «Rus­tig, Kaka, alles komt goed. Er zijn drie lakei­en aan het spoor­zoe­ken in het Koud­woud en we heb­ben een afvaar­di­ging gestuurd die alle dap­pe­re man­nen zal ver­za­me­len om de prin­ses te red­den. Alles komt goed, lie­ve vrien­din. Rus­tig maar.» Dat ging zo nog een eind door.

Plots ging de konin­gin recht­op zit­ten. «Broc­co­li!», riep ze uit­bun­dig. «Natuur­lijk! Broc­co­li! God­ver­dom­me dat ik daar niet eer­der aan dacht!» Edna keek als­of ze het in Neder­kom­mer hoor­de don­de­ren, maar de konin­gin ging onver­stoor­baar ver­der. «Edna, laat onmid­del­lijk bood­schap­pers uit­ruk­ken naar alle uit­hoe­ken van het land met het bericht, nee god­ver­dom­me het bevel om stan­te pede de pro­duc­tie, de oogst en de ver­koop van broc­co­li en alle afge­lei­de pro­duc­ten stop te zet­ten! Onmid­del­lijk! Ik wil geen krui­mel broc­co­li meer zien in het hele land! Alle voor­ra­den moe­ten met onmid­del­lij­ke ingang ver­nie­tigd wor­den! Hoort ge god­ver­dom­me wat ik zeg, Edna? Onmid­del­lijk!» De blik in de ogen van Edna ging van bezorgd naar ang­stig naar ver­ward en weer terug. Mag­da begon vanop haar bank­je te gie­che­len. Jor­is riep «Kijk uit!» en stond plot­se­ling recht. Een dik­ke steen, vanop gro­te afstand gewor­pen, knal­de met een vre­se­lijk gerin­kel door het raam, vloog over het konink­lij­ke hemel­bed, botste aan de ande­re kant van de kamer tegen de muur, en rol­de op de grond. Rond de steen zat een ver­fom­faaid stuk papier.

*Konink­lij­ke Klap­kut Kost­school

2 reacties

  1. Sanne schreef:

    Ik ver­lang naar deel 5.

  2. Lieve Pinxten schreef:

    Bes­te Yuri!
    Mis­schien is dit moei­lijk te gelo­ven maar ik vond het afleveringen‐verhaal vrij­dag zooooooooooooooooo leuk dat ik beslo­ten heb het als een soort luis­ter­oe­fe­ning te inte­gre­ren in het vijf­de jaar! Jie­haa! Maar, is afle­ve­ring 3 zoek, of is het niet geper­mit­terd die ook te bezi­gen? Of zoek ik niet hard genoeg? Alles­zins, het was rond­uit SUBLIEM vrij­dag, ge zijt nie te klop­pen! PROFICIAT! Liefs, Lie­ve

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *