Retrograde hallucinatie

Mor­gen op om negen uur. Net iets te lan­ge dou­che nemen. Met fris­se kop de zon tege­moet op Gran­vil­le Street. Glan­zen­de deur met glan­zen­de deur­klink ope­nen. One cap­pu­ci­no. Tall, very wet plea­se.

Met beker hete motor­olie naar Rob­son Squa­re. Boven­aan de trap­pen van het Muse­um for Modern Art zit­ten. Kij­ken. Slur­pen. Wak­ker en warm wor­den. Rob­son Street. Glan­zen­de deur met glan­zen­de deur­klink ope­nen. Becky’s Break­fast Cor­ner. Plaats­je bij het raam aan de straat­kant. Eén con­ti­nen­tal break­fast met eggs en toast, één. Ano­ther bot­t­om­less cup of cof­fee.

- You want a refill, sir?
- Hell, yeah. I’d take a refill till the day i die if i could.

Eten tot ik barst. Wan­de­lin­ge­tje langs de water­kant. Glu­ren naar wild foto­gra­fe­ren­de japan­ners die een wan­sma­ke­lijk dure cruise‐reis besteld heb­ben. Bank­je zoe­ken. Lezen. Ander bank­je zoe­ken. De meeu­wen koek­jes­k­rui­mels geven (dat mag niet).

- Excu­se me sir, do you know whe­re John­son Street is?
- Oh i’m sor­ry, i’m just visi­ting. But if you fol­low the sun, you’ll pro­ba­bly end up some­whe­re nice…

1 reactie

  1. Vryage schreef:

    Klinkt als geslaag­de inte­gra­tie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *