Miranda stond aan het fornuis en roerde in de soep. Dikke smeuïge groentesoep met alleen maar verse dingen erin. Miranda beeldde zich in dat het regenwoud vast ook heel smeuïg was, met alleen maar verse dingen erin. Ze liet de soep wat pruttelen en ging aan tafel zitten met een tas koffie en een stuk krant. Het was zaterdagmiddag en alles was rustig. Enkel het pruttelen van soep, het bladeren van krant en het sporadisch slurpen van koffie.

Het geheel klonk als Brahms op een zaterdagmiddag. In de krant stond iets over een pianorecital in een schouwburg door een minderjarig muzikaal wonderkind dat de harten van vele mensen beroerde. Het roeren in soepen staat ver van het beroeren van harten van vele mensen, dacht Miranda. Los van het roeren in soepen, wil ik ook graag harten van vele mensen beroeren. Ik zal het ene nooit voor het andere verruilen, en waar mogelijk, zal ik beide combineren. Miranda dacht luidop en glimlachte. Ze liet het slurpen van koffie het pruttelen van soep overstemmen. Brahms liet zijn piano flirten met een viool. Het beroerde haar.

In een andere wereld – een wereld waar wortelen muziekinstrumenten zijn en cello’s fietspaden – zou Miranda een symfonie schrijven voor soep, koffie en krant. Ze zou hem in haar eentje uitvoeren in schouwburgen en zo de harten van vele mensen beroeren. Haar hart had het al begrepen. Nu nog dat van vele mensen. En de schouwburgen. En achteraf samen koffie drinken. Vele tassen samen slurpen. Waar het pruttelen van soep het roeren overstemt, daar is het slurpen symfonisch.

Luister maar.