The quest for The White Lodge (1)

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

Hier in Seatt­le ga ik met aan zeker­heid gren­zen­de waar­schijn­lijk­heid The Whi­te Lod­ge niet vin­den. Mooi is het hier zeker, maar een beet­je intel­li­gen­te Whi­te Lod­ge trekt zich niet terug in een urba­ne plek als deze. Het had noch­tans gekund. Genoeg bomen en strui­ken hier die een door­gang zou­den kun­nen for­ce­ren. Seatt­le is zo’n beet­je een mini-New York, gekruist met het stads­park van Leu­ven. Het bete­re groe­ne groot­stads­ge­voel.

Eén van de eer­ste top­pers was de nieuw public libra­ry (men­ti­o­ned befo­re), een oase van glas en staal in een archi­tec­tu­raal won­der­baar­lijk kleed­je gego­ten. Ik heb een tijd­je zit­ten lezen in the living room (dat ding heet effec­tief zo), in de nabij­heid van de infor­ma­ti­on desk, en op een half uur tijd zijn er wel­ge­teld drie men­sen komen vra­gen hoe in gods­naam die ramen gewas­sen wor­den. Blijkt dat de moei­lijkst bereik­ba­re stuk­ken van het gebouw voor­zien zijn van gaten en haken om kli­m­uit­rus­tin­gen aan op te han­gen… (sol­li­ci­te­ren, quin!)

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

De jet­lag trot­se­rend kroop ik maan­dag­mid­dag in mijn bed in de jeugd­her­berg voor een tuk­je. Ik werd ’s ande­ren­daags ’s mor­gens om half zeven wak­ker. So long for bior­hythm. Dan maar een fris­se och­tend­wan­de­ling gemaakt langs de water­kant, uit­kij­kend over zeil­schip­jes en de sur­roun­ding islands – waar­on­der Vas­hon Island, waar ik hoop te gera­ken een dezer.

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

Dins­dag het cen­trum van Seatt­le opge­zocht voor een obli­gaat bezoek aan de Spa­ce Need­le, een res­tant van één of ande­re wereld­ten­toon­stel­ling en pano­ra­misch kwijl­punt. In alle hoe­ken en ver­ten getuurd, maar geen Whi­te Lod­ge te beken­nen. Daar­na uren staan gapen naar het Expe­rien­ce Music Pro­ject, een amorf gebouw van Frank Gehry, een gigan­ti­sche mas­sa boch­ten en bul­ten uit plaat­staal die je het gevoel geven oog in oog te staan met een gemu­teerd mid­del­eeuws mon­ster. Bin­nen­in een – vol­gens de uit­ba­ters – een adem­be­ne­men­de ont­dek­kings­tocht door­heen de wereld van Ame­ri­kaan­se pop­mu­ziek. Alles wat ik er vond (na het beta­len van een bela­che­lijk hoge inkom­prijs) was een col­lec­tie oude pla­ten­hoe­zen en gigan­ti­sche flatscreens waar­op vrien­den van ken­nis­sen van buren van de ouders van Jimi Hen­drix komen ver­tel­len hoe de klei­ne Jim­my al op negen­ja­ri­ge leef­tijd in de ach­ter­tuin gita­ren in de fik stak. Onder­wijl moest ik hor­des ker­men­de en gil­len­de all-american high­school kids trot­se­ren. Vreemd hoe zo’n grens­ver­leg­gend archi­tec­tu­raal hoog­te­punt der­ge­lijk plat amu­se­ment kan bevat­ten.

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

Bede­laars zien er niet altijd vuil en slon­zig uit. Ze zijn jong en hip en home­less en spre­ken je op straat aan, maken je wijs dat ze Bel­gi­sche roots heb­ben – Brus­sels? That’s Fran­ce, isn’t it? – en sme­ken dan om een paar dol­lar. Ik heb hem een appel gege­ven en that’s it.

Post Meri­diem op zoek naar de Apple Sto­re. In Euro­pa heb­ben ze die din­gen niet, dus hier in de Sta­tes een obli­ga­te stop. Waar­om ze dat onding niet gewoon in het cen­trum van Seatt­le neer­po­ten, is me een raad­sel. In elk geval heb ik zo de cam­pus van Was­hing­ton Uni­ver­si­ty leren ken­nen. Een half uur met de bus up north, en je komt terecht in een groe­ne fata mor­ga­na vol met alp­ha beta phi – man­si­ons en stu­den­ten die lang­uit in het gras lig­gen, met of zon­der hand­boek, maar stee­vast met genoeg zon­ne­cre­me om het een heel semes­ter uit te hou­den. De stars ’n stri­pes biki­nis sta­ken schril af tegen de ska­te­broe­ken van down­to­wn Seatt­le. Ik kreeg zowaar weer zin om te gaan stu­de­ren. Doch helaas ner­gens een ingang naar The Whi­te Lod­ge, dus fluks de plaat­se­lij­ke Star­bucks opge­zocht om de hit­te door te spoe­len met een Café Vanil­la Frap­pu­ci­no.

Net op het moment dat je denkt de reis van je leven te onder­ne­men, en na drie dagen al kip­pe­vel krijgt van ont­hech­ting en ont­haas­ting, raak je aan de praat met een hard­roc­ken­de Welsh­man, die na zeven maan­den rond de wereld trek­ken toch maar besluit dat het tijd is om naar huis te gaan. Hij zag er com­pleet ver­wil­derd uit, maar veel gezon­der dan veel bel­gen…

1 reactie

  1. CMS schreef:

    een nuch­te­re vla­ming in all ame­ri­can dai­ly life…it must be an expe­rien­ce! :))))
    have fun overt­he­re dude!
    cms

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *