The quest for The White Lodge (2)

En dan naar Shrek 2 in de AMC Movie The­a­tres. Opval­lend is dat ieder­een hier net­jes zijn GSM uit­scha­kelt in de bios­coop – in tegen­stel­ling tot vele Vlaam­se Film­ver­neu­kers – maar dat wil niet zeg­gen dat het een rus­ti­ge ver­to­ning was. De pop­corn vloog me let­ter­lijk om de oren, nadat hij luid­ruch­tig voor­ge­kauwd was; en een Seatt­li­aan­se groot­moe­der inter­pre­teer­de het begrip baby­sit­ting wel heel erg breed – haar klein­kind moet zo onge­veer een jaar oud geweest zijn en vond het groe­ne mon­ster maar niks. Dat heeft ie dui­de­lijk laten mer­ken. Geen onder­ti­tel is niet erg, maar een ver­staan­ba­re klank­band was mooi geweest, danku. Soit, hoe dan ook een klo­te­film…

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

’s Ande­ren­daags (woens­dag?) de fer­ry geno­men van­uit de haven naar Vas­hon Island, één van de tal­rij­ke groe­ne oases langs de kust. Met veel ver­schil­len­de ver­voer­mid­de­len (lift, bus, cami­o­net­te en mijn – onder­tus­sen rij­ke­lijk beblaar­de – bloed­ei­gen voe­ten). Zo’n eiland ziet er van ver klein en schat­tig uit, maar in wer­ke­lijk­heid is het actu­al­ly qui­te big, frankly, zoals de net niet gepen­si­o­neer­de bus­chauf­feur me wist te ver­tel­len…

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

Vas­hon Island. Hea­ven and hell. Mijn god wat was het daar mooi. En by Jove wat heb ik afge­zien. Mijn knie­ën dra­gen er nog de spo­ren van. Hoe mooi het daar was, valt moei­lijk met woor­den te beschrij­ven. Beeld je een krui­sing in tus­sen Bara­que Frai­tu­re, de Wad­den­ei­lan­den en Bob­be­jaan­land. Maar dan 300 jaar na de dood van B. Schoe­pen. Een jeugd­her­berg tus­sen het groen, met bed­den in wig­wams en huif­kar­ren, en dou­ches in open­lucht. De zon heeft het die dagen enigs­zins laten afwe­ten, maar dat kon de pret niet druk­ken. Drie hoog­te­pun­ten.

Ten eer­ste een fiets­tocht­je met één van de free bikes. Die waren niet voor niets free. Ze had­den geen ver­snel­lin­gen, en dat is – gezien het afschrik­wek­kend heu­vel­ach­ti­ge karak­ter van het eiland – geen goed idee. Om half negen des avonds was ik terug op de campground, en ik ben qua­si ter plek­ke in slaap geval­len.
Ten twee­de enke­le uren fine qua­li­ty time at the fish pond, een idyl­lisch plek­je natuur­schoon in het mid­den van het bos met een bank­je aan het water, waar wer­ke­lijk nie­mand langs­komt. Enkel vogels, mug­gen en kik­kers. En wat voor kik­kers. Kik­kers die door de Leu­ven­se poli­tie onge­twij­feld zou­den gemuil­korfd wor­den wegens nach­te­lij­ke lawaai­hin­der. In eer­ste instan­tie dacht ik dat er een zwan­ge­re koe lag te ker­men aan de water­kant, maar het bleek een uit de klui­ten gewas­sen puit met de long­in­houd van drie teno­ren. Adem­be­ne­mend. Ondanks het stren­ge drank­ver­bod van de jeugd­her­berg – this is Ame­ri­ca, remem­ber – was ik er toch in geslaagd een blik­je Budwei­ser naar de water­kant te smok­ke­len, en in com­bi­na­tie met een goed boek en de onder­gaan­de zon was dat waar­lijk hemels.
Ten der­de een fiets­tocht met één van de moun­tain­bi­kes. Ik geef het toe: ik heb mijn meer­de­re leren ken­nen, en mijn meer­de­re heet Mau­ry Island. Dat is een schier‐uitloper onder­aan Vas­hon Island, en de heu­vel­top­pen vol­gen elkaar op als was het een dui­vels com­plot. Hel­ling na hel­ling na hel­ling na hel­ling – na hel­ling na hel­ling – moest ik trot­se­ren, zwe­tend en puf­fend, voor­dat ik aan de ver­lich­ten­de afda­ling mocht begin­nen. Com­pleet uit­ge­droogd en uit­ge­waaid strom­pel­de ik op het eind van de namid­dag Perry’s Bur­ger Barn bin­nen, om me als een uit­ge­hon­ger­de hye­na op een Dou­ble Chee­se en drie cola’s te stor­ten. Ik heb nog nooit zo lek­ker gege­ten als daar bij Per­ry. Per­ry glim­lach­te, bak­te, en zag dat het goed was.

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

En The Whi­te Lod­ge? Die kwam ver­vaar­lijk dicht in de buurt… Op de campground cir­kel­den enke­le zwar­te kraai­en laag door de lucht, en toen ik even naar de plee ging, zag ik bij het terug­ke­ren dat één van de vogels zowaar pogin­gen deed om mijn tent bin­nen te drin­gen, op zoek naar een half gesmol­ten mil­ky way. Mis­schien moet ik die Lod­ge hele­maal niet zo ver gaan zoe­ken, mis­schien sleur ik ze gewoon al heel de tijd in mijn rug­zak mee, in elk geval zag ik – en hoor­de ik in het holst van de nacht – din­gen die me deden ver­moe­den dat the Log Lady me op de hie­len zat. Enfin, mijn reis is nog lang niet ten ein­de, dus ik ga mezelf heus niet tevre­den stel­len door deze ultie­me vondst reeds tij­dens de eer­ste week bin­nen te doen. I’m a poor lone­so­me cow­boy, and there’s a long way ahead of me…

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

En ver­der? Vrij­dag terug naar Seatt­le, weder­om bezoek­je aan de Public Libra­ry (ik kon het niet laten), en een hele namid­dag rond­ge­struind in het Seatt­le Art Muse­um, waar ik twee ten­toon­stel­lin­gen kreeg voor de prijs van één. Ik kocht een kaartje voor Van Gogh to Mond­ri­an, met de hoog­te­pun­ten uit de col­lec­tie van mevrouw Kröller‐Müller, en onwe­tend stoot­te ik daar­na door naar hoge­re ver­die­pin­gen van het gebouw – zon­der dat er ook maar iemand naar een tic­ket­je vroeg – om uit te komen bij Only skin deep, een schit­te­rend over­zicht van Ame­ri­kaan­se foto­gra­fie uit de laat­ste hon­derd jaar. En dat alle­maal voor zeven dol­lar. Thank you Ame­ri­ca. Daar­na een tic­ket­je gekocht voor de bus naar Van­cou­ver, waar ik bin­nen dit en een uur zal opsprin­gen, The Eme­rald City ver ach­ter me latend. Moe maar vol­daan en met too much blood in my caffeine‐system…

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

Mor­gen ver­kie­zin­gen in Vlaan­de­ren­land. Hope­lijk wordt het daar een zon­ni­ge dag. De uit­ba­ter van het Vas­hon Youth Hos­tel ver­tel­de me dat het aan­tal rei­zi­gers in zijn jeug­her­berg sinds het aan­tre­den van Geor­ge Bush zowat gehal­veerd was. Dat mogen we niet zomaar laten gebeu­ren. De wereld is veel te mooi om je deur niet uit te komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *