The quest for The White Lodge (4)

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

Middden op Gran­vil­le Street word ik aan­ge­spro­ken door een groen meis­je. Of ik Green­pea­ce ken en of ik zin heb om aan te slui­ten. Ik zeg dat ik haar jam­mer genoeg niet zal kun­nen hel­pen, wegens just visi­ting en ik lieg dat ik in mijn thuis­land done­rend lid ben, in de hoop dat ze niet aan haar stan­daard bewust­ma­kings­praat­je zal begin­nen.

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

Het is pret­tig iemand tegen te komen waar­mee je niet steeds dezelf­de vra­gen en ant­woor­den uit­wis­selt – whe­re are you from & what are you doing here? – maar waar­mee je gewoon even over iets kan leu­te­ren, ook al is het gespreks­on­der­werp glo­bal war­ming en bio­lo­gisch ver­ant­woord toi­let­pa­pier, din­gen die me eer­lijk gezegd niet dage­lijks bezig­hou­den (sor­ry green­pea­ce) – het cana­de­se en noord‐amerikaanse toi­let­pa­pier is trou­wens van een behoor­lijk onaan­ge­na­me soort. In alle hos­tels waar ik heb geze­ten (en gesche­ten), is het plee­pa­pier dun­ner dan oost­in­disch vloei­pa­pier en ik ga niet uit­leg­gen wat dat voor gevol­gen heeft…
Een uur later kom ik het meis­je op een ande­re plek weer tegen. Ik heb een gro­te McDonalds‐cola in de hand. Daar gaat mijn – gedeel­te­lijk geveins­de – groe­ne ima­go. Ik over­weeg even om haar uit te nodi­gen voor een kof­fie, maar de blik in haar ogen bij het zien van de plas­tic beker in mijn hand spreekt boek­de­len. En over de gene­ti­sche oor­sprong van Starbucks‐bekers of Seattle’s Best Cof­fee beans weet ik al hele­maal niks…
I’m a sin­ner, geef ik toe. Yes you are!, wijst ze me terecht en ik druip af. Luid slur­pend. What the fuck zeg. Dit is mijn trip en ik drink wat ik wil.

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

En om toch het mili­eu een hand­je te hel­pen: weder­om een film­tip. Super Size Me, een hila­ri­sche docu­men­tai­re over een kerel die op iro­ni­sche wijs McDo­nalds en het daar­aan gekop­pel­de ame­ri­kaan­se obesitas‐probleem aan de kaak wil stel­len door mid­del van een wel heel bizar expe­ri­ment. Zijn pre­mis­se is de vol­gen­de: Wat zou er gebeu­ren als je het men­se­lijk lichaam een maand lang op een McDonalds‐dieet zet? Hij vraagt het zich niet alleen af, hij voegt ook de van het vet glan­zen­de daad bij het woord. Ga deze film bekij­ken en je raakt nooit meer een ham­bur­ger aan…

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

Het is jam­mer dat ik het Youth Hos­tel van Jeri­cho Beach niet eer­der ont­dekt heb. Na vier dagen in het hart­je van Van­cou­ver ver­toefd te heb­ben, is deze plek een ver­a­de­ming. Twin­tig minu­ten bui­ten het stads­cen­trum ligt een resem stran­den – te mooi voor woor­den. En een daar­van is Jeri­cho Beach. Prach­tig zicht op de stad in de ver­te, de Roc­kies in de ver­de­re ver­te, de zee ertus­sen en de onder­gaan­de zon die alles kleurt. Ik hou enorm van de stad als broei­plaats en kruis­punt van cul­tu­ren, maar dit is het aards para­dijs. Ik lig in het zand, met zon­ne­bril, John Zorn’s Mas­a­da in de kop­te­le­foon, en De ondraag­lij­ke licht­heid van het bestaan als eni­ge levens­mid­de­len. Als de wereld nu zou ver­gaan, zou het me geen reet kun­nen sche­len…

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

Over para­dijs gespro­ken: Stan­ley Park, het stads­park van Van­cou­ver, is gro­ter dan het stads­cen­trum zelf en je kan er mak­ke­lijk ver­dwa­len. Het ligt op een schier­ei­land waar het groen gro­ten­deels gevrij­waard is en je waant je bij momen­ten mid­den in een regen­woud. Als je het stads­park van Leu­ven of het Zoni­ën­woud al prach­tig vindt, dan kom je hier zon­der twij­fel klaar bij elke split­sing. Bij wij­ze van spre­ken althans. Al moet ik toe­ge­ven dat Lovers Lane, een van de vele ein­de­lo­ze paad­jes, behoor­lijk tot de ver­beel­ding spreekt…

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

En nu ga ik ver­der op zoek naar The Whi­te Lod­ge op Grou­se Moun­tain, een met de ski­lift te berei­ken berg­top net bui­ten Van­cou­ver. Hoog­ste punt: 1400 meter – eat this, Sig­nal de Bot­ran­ge…

Ps: De komen­de dagen trek ik ver­der oost­waarts, rich­ting Roc­ky Moun­tains. Ik kan niet voor­spel­len of het inter­net zover reikt…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *