The quest for The White Lodge (6)

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

Hier in New York – de kers op de taart van deze trip – ein­de­lijk de tijd en de rust gevon­den om het even over vori­ge week te heb­ben. Over de race door­heen Bri­tish Colom­bia. De lus Van­cou­ver – Gol­den – Van­cou­ver ofte 2300 km of utter beau­ty. Deze trip uit­ge­breid en gede­tail­leerd uit de doe­ken doen, zou me enke­le boek­de­len kos­ten, dus wie meer wil weten: nodig me uit boven een blon­de Lef­fe (Lef­fe! Ik snak naar authen­tie­ke Vlaam­sche streek­pro­duc­ten! Ik ken afwas­wa­ter in Bel­gie dat beter smaakt dan Ame­ri­kaans bier) and i’ll tell you all about it, maar in the mean­ti­me volgt hier een kor­te beschrij­ving in tele­gram­stijl van de rond­rit.

The quest for The White Lodge (meer afbeeldingen onderaan)

The quest for The Whi­te Lod­ge (meer afbeel­din­gen onder­aan)

satur­day – laat­ste en extra ste­vi­ge ver­sie van de Jeri­cho Beach Spe­ci­al, het con­ti­nen­tal break­fast van Jeri­cho Hos­tel – Bus 4 naar down­to­wn Van­cou­ver waar bij Bud­get een blin­ken­de Toyo­ta Corol­la stond te wach­ten – dri­ving to Hope – Prin­ce­ton – Kere­me­os – Kale­den – Kelow­na – Opge­vou­wen pit­ten in de wagen – sun­day – om 6am weer ver­trok­ken rich­ting Ver­non – Need­les – De Fer­ry over Colom­bia River naar Fau­qier – hal­ver­we­ge onder­weg een ech­te beer gezien in het struik­ge­was – Nak­usp – Nak­usp Hot Springs, waar ik helaas moest afdrui­pen omdat one-night-campers er niet wel­kom waren – dan maar ver­der naar Hal­cy­on Hot Springs, waar ik mijn tent kon opslaan op een prach­tig plek­je naast Upper Arrow Lake – mon­day – heer­lijk heet och­ten­bad geno­men in de Hot Springs – Terug naar Nak­usp – ver­der naar New Den­ver – Kas­lo – In Bal­four de Fer­ry naar Koo­t­e­nay Bay – Cres­ton – Kam­pe­ren vlak bij de Ame­ri­kaan­se grens in de ach­ter­tuin van het groot­ste tet­ter­gat van het hoge noor­den (ik heb nog nooit zo wei­nig gezegd gekre­gen in een gesprek) – tues­day – hop rich­ting Cran­brook – onder­weg Moun­tain Time Zone inge­re­den – klok een uur ver­der gezet – Fort Stee­le, een natuur­ge­trou­we repli­ca van een Cana­dees dorp anno 1890 – Kim­ber­ley, een van de hoog­ste stad­jes van BC, en een soort onwer­ke­lij­ke tiro­ler­ko­lo­nie in de ber­gen, vol met duit­se toe­ris­ten, bierstu­ben, knackwurst und wie­ner­schnit­zel – hal­lu­ci­nant – hop naar het hart­je van Pre­mier Lake Pro­vin­ci­al Park – tent­je zet­ten – pit­ten – wed­nes­day – rich­ting Inver­me­re – onder­weg back to Paci­fic Time Zone – klok een uur terug – Spil­li­ma­cheen – Gol­den (het meest oos­te­lij­ke punt van mijn trip) – fan­tas­ti­sche rit door­heen Gla­cier Nati­o­nal Park, een van de groot­ste en dichtst beberg­de par­ken – dwars door Roger’s Pass, een adem­be­ne­mend dal tus­sen met sneeuw en glet­sjers getooi­de flan­ken – Revel­sto­ke – tent­je nabij Wil­li­am­son Lake – thurs­day – ste­vi­ge wan­del­tocht in Mount Revel­sto­ke Park – op het top­je in T‑shirt in de sneeuw gewan­deld (ander­hal­ve meter!) – bezoek­je aan de mon­ster­lij­ke Revel­sto­ke Water Dam – voch­ti­ge wan­de­ling langs de Giant Cedars Walk – rij­den rij­den rij­den naar Kam­loops – voor het eerst in mijn leven in een echt Motel gesla­pen, inclu­sief Cable TV, Dori­tos & Budwei­ser – pure ame­ri­can deca­den­ce – fri­day – op tocht rich­ting Cache Creek – net de Far West, min­der berg­ach­tig, droog en warm (38 gra­den) – zwem­men en afkoe­len in Eme­rald Lake – ver­der rich­ting Lil­looet – enke­le uren door­heen dich­te rook en smog gere­den, de naweeen van enke­le bos­bran­den eer­der die week – Lil­looet zelf leek op die manier wel een mis­ti­ge spook­stad (om 15u in de namid­dag) – over­al hin­gen brief­jes en affi­ches om de bra­ve fire­men te bedan­ken die het dorp­je van de vuur­dood heb­ben kun­nen red­den – rich­ting Pem­ber­ton – kam­pe­ren in Nairn Falls Pro­vin­ci­al Park – satur­day – wan­de­ling door het eni­ge bos in BC waar (mini-)boa’s in het wild leven – adem­be­ne­men­de water­val­len van Nairn gezien – ver­der rich­ting Whist­ler – toe­ris­ti­sche deca­den­tie in een piep­jon­ge en in een ruk opge­bouw­de stad – ver­der langs prach­ti­ge plek­ken: Bran­dy­wi­ne Falls (water­val­len zo hoog als de kerk van Schak­ke­broek), Bran­dy­wi­ne Sus­pen­si­on Brid­ge, Gari­bal­di Moun­tain – Car wash in Squa­mish – Lions Bay – Van­cou­ver – met pijn in het hart en krop in de keel de auto­sleu­tels in de bus van Bud­get gedropt – in Van­cou­ver naar Fah­ren­heit 9–11 kij­ken – whaaaaaaw

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

En The Whi­te Lod­ge? Ergens tus­sen Nak­usp en Hal­cy­on moet het geweest zijn. Op een steen aan de rand van het water. Alle schel­len vie­len af. Enkel mijn essen­tie bleef over. Een essen­tie zo klein dat ik ween­de. Mijn petie­te­ri­ge traan­tjes in het Cana­de­se water. En weg zijn ze.

Hoe moet ik dat nu in gods­naam uit­leg­gen? Ieder­een heeft een Whi­te Lod­ge in zijn lijf. Je moet haar wel weten te vin­den. In je een­tje op reis gaan helpt. Dat is hard en con­fron­te­rend. Maar ook o zo mooi en ont­hut­send lou­te­rend. Wereld­schok­kend rela­ti­ve­rend. En dat heeft niks met zwar­te raven of flu­weel­ro­de gor­dij­nen en dam­bord­pa­tro­nen vloe­ren te maken. Dat is het klei­ne stuk­je groots­heid dat elke klei­ne mens zo men­se­lijk maakt. De klei­ne dia­mant in je twaalf­vin­ge­ri­ge darm die af en toe moet opge­blon­ken wor­den. Het hart dat bonst met onhoor­baar luid getrom.

Is dat alles?
Dat is alles.

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

The quest for The White Lodge

The quest for The Whi­te Lod­ge

1 reactie

  1. Inge schreef:

    Mooi beschre­ven. Zoals ik het ooit zelf voel­de. Maar nu heeft het een naam.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *