Voor iedereen die geen ticket kon bemachtigen voor het optreden van Tom Waits in de Bourla op 13 november eerstkomende (of er niet eens eentje wilde omdat ze zo pokdalig duur zijn), hier volgt – vers vanuit de toekomst – de allereerste recensie van het optreden:

Een ongeduldig en rumoerig publiek zat anderhalf uur te wachten voor er enig teken van leven te bespeuren viel op het podium. Toen eindelijk de zaallichten uitgingen, bleek er een onaangekondigd voorprogramma op te dagen in de gedaante van Kasper Steverlinck. Dit schaap in schaapskleren gaf gedurende drie kwartier het beste van zichzelf. Wat dat precies is, begreep niemand, maar de fans van Tom Waits konden er niet om lachen en begonnen de bekleding van hun stoelen te scheuren en met allerhande projectielen te werpen. Een van die projectielen trof doel. Kasper werd levensgevaarlijk verwond aan de stembanden en leverde op deze wijze een indirecte zij het unieke bijdrage aan de Vlaamse popmuziek. Toen enkele minuten later de eerste noten van «A little rain never hurt no one» door de luidsprekers sijpelden, werden de toeschouwers rustig en werd er voor het eerst geapplaudisseerd. Dat applaus sloeg echter gauw om in hoongelach en boegeroep toen duidelijk werd dat het technisch personeel een plaat had opgezet. Tom liet weer een half uur op zich wachten. Het publiek was woest en uitzinnig. Ten lange leste kwam Marc Ribot, gitarist en muzikaal genie, zich voor het hele gebeuren verontschuldigen. Wat bleek? Tom had in de kleedkamer – zonder goed over de gevolgen na te denken – van een rondslingerend doosje Lotti Voice Pearls zitten snoepen. Zijn karakteristieke schuurpapieren stemgeluid was hierdoor tijdelijk omfloerst om zeep geholpen. Marc vroeg of de toeschouwers zich qua verzoening tevreden konden stellen met een tweede optreden van Kasper Steverlinck, daar deze na de onfortuinlijke bekogeling eerder die avond met een zwaar verroest stemgeluid was opgezadeld en bereid was enkele nummers uit het repertoire van de grootmeester ten berde te brengen. Dat was echter buiten de goede smaak van het vlaamse publiek gerekend, en het duurde dan ook niet lang, of de fluwelen rode gordijnen van het Bourla-podium stonden in lichterlaaie, en enkele vip-balkonnetjes vielen met een donderend gekraak in de dieperik. De zwaar teleurgestelde toeschouwers waren buiten zinnen van woede en lieten geen spaander heel van de schouwburg. Een twintigtal minuten later kon de ondertussen opgetrommelde rijkswacht de menigte met traangas tot bedaren brengen. Enkele herrieschoppers werden opgepakt voor ondervraging. Het management van Tom Waits heeft beloofd alle gedupeerden terug te betalen. Een zwarte bladzijde in de geschiedenis van de Vlaamse muziek.