Een stuk leven, weggemoffeld in een paar kartonnen dozen. Een dozijn herinneringen, vanonder het stof gehaald om voor even – onvergeten – verder te reizen op de bodem van een kist. Weggemoffeld tussen wat ooit zo dagelijks aanwezig was. De rit van ingepakt naar weer uitgepakt duurt nooit lang, maar aan de eindstreep is alles anders. Overblijfselen van tumultueuze ontmoetingen en zinderende gesprekken – je blinkt ze op en ontdoet ze van hun context. En als ze dan later een plaatsje krijgen in een onbekende kast of op een koude vreemde vensterbank, lijkt niets nog hetzelfde. Het tumult klinkt nog verzwakt in de verte, de zindering proef je af en toe nog in iets waar ze ogenschijnlijk niet thuishoort, en de herinnering aan al dat moois glijdt als zand tussen je vingers. Je doet je best om niets te vergeten, om alles in te pakken en elk moment mee te nemen naar daar waar alles nieuw is. Een nieuwe glanzende plek zonder herinneringen, zonder context, zonder verhaal. En je wil een nieuw begin maken en een spannend verhaal vertellen en je begint met er was eens, en onmiddellijk merk je dat dat nergens op slaat. Want wat er was, is er niet meer en wat er is, lijkt zo vreselijk onaangeroerd. Zo spiksplinter akelig. Als een zelfbouwpakket uit de Ikea dat pas na jaren van intensief gebruik naar het verleden gaat ruiken.
Dat is het drama van de melancholie: als je weemoed – warm en herfstig en bruin – wil verplaatsen, valt ze in honderden stukken. Hoe hard je ook probeert, het heden kan je niet koesteren…