Zetelherfst

Ik had een zetel. Op dit moment van schrij­ven had ik een zetel. Twee dagen gele­den heb ik een zetel, maar nu had ik er één. Een geliefd en jaren­lang warm en zacht dienst­doend meu­bel is niet meer. De zetel was.

Het was niet gemak­ke­lijk om afstand te doen van de zetel. In de nieu­we woon­ka­mer van de nieu­we woonst waar ik hele­maal nieuw ben gaan wonen, was – en is – er geen plaats voor twee gro­te zetels. En ik had er twee. Nu heb ik er maar één meer. Ik heb een hart­ver­scheu­ren­de keu­ze moe­ten maken tus­sen lang­uit­lig­gend zit­com­fort en troos­ten­de melan­cho­lie. Ik heb – i’m a mate­ri­al man – voor het eer­ste geko­zen. Want hoe warm en zacht en mooi en groot en gezel­lig en schou­der­klop­pend mijn mooie war­me zach­te schou­der­ze­tel ook was, qua lang­uit­zit­tend lig­com­fort moest ze – eer­lijk duurt het langst – ruim­schoots het onder­spit del­ven. Maar dat kan ik haar niet kwa­lijk nemen. Na al die mooie ver­ha­len die ze mij ver­teld heeft, die lan­ge zwoe­le zetel­zoe­nen, die onein­dig mij­me­ren­de mid­dag­dut­ten, begon haar gestel danig wat door­lig­won­den te ver­to­nen. De vrien­den en vrien­din­nen die ooit een klein of groot zetel­mo­ment met mij deel­den, weten waar­over ik spreek. Ook de toe­schou­wers van Met twee alleen (The­a­ter Dete­rug­keer 2004) of – back into timeLast Night On Earth (The­a­ter Dete­rug­keer 1999) zul­len zich zeker het beeld van mijn zetel voor de geest kun­nen halen.

Last Night On Earth - Theater Deterugkeer 1999

Last Night On Earth – The­a­ter Dete­rug­keer 1999

Theater Deterugkeer speelt met twee alleen - 2004

The­a­ter Dete­rug­keer speelt met twee alleen – 2004

Ik had dus een zetel. En het was opha­ling van grof huis­vuil woens­dag­och­tend. Het is natuur­lijk geen eer voor een zetel om tot grof huis­vuil her­leid te wor­den, maar soms moet je kie­zen voor de kor­te pijn. Ik zet­te haar de avond voor­dien reeds op de stoep, in de stil­le hoop dat er mis­schien iemand zou langs­ko­men die haar leuk vond en haar onge­vraagd zou ont­voe­ren. Ik zou het gedwee laten gebeu­ren. Op die manier zou ze ten­min­ste mis­schien elders in een woon­ka­mer terecht komen waar het mis­schien ook warm en gezel­lig is. In elk geval gezel­li­ger dan op een vuil­nis­belt of in een han­gar voor twee­de­hands meu­be­len.

En zie daar, het won­der geschied­de. Enke­le uren later was zetel-lief plot­se­ling ver­dwe­nen. Er is iemand langs­ge­wan­deld die beto­verd werd door haar char­me. Een nieu­we thuis, een nieu­we toe­komst (waar heb ik dat nog gehoord?). En het wordt nog mooi­er. Vriend V. ont­dek­te gis­te­ren dat die nieu­we thuis niet eens zo ver weg is, meer­be­paald enke­le hui­zen ver­der in dezelf­de straat als waar ik woon. Door het raam aan de straat­kant kan je haar zien staan. Het is een vers bewoon­de en nog enigs­zins gezel­lig in te rich­ten woon­ka­mer, maar mijn zetel is zeker en vast goed terecht­ge­ko­men. Ik ben blij met deze bij­zon­de­re ont­wik­ke­ling. Mis­schien bel ik er op een dag wel even aan, om te kij­ken of ze mij nog kent. Hoe het met haar door­lig­won­den gesteld is. Of gewoon op de kof­fie. Ech­te vrien­den ver­lie­zen elkaar nooit uit het oog.

De laatste keer zuchten

De laat­ste keer zuch­ten

Lees ook Zetel­win­ter.

3 reacties

  1. urbainalpain schreef:

    Dit arti­kel heeft mij diep geraakt. Ik kon mijn tra­nen amper bedwin­gen. Mijn gemoed schoot vol (en het was al behoor­lijk vol) en in mijn han­den stond zweet omdat ik ze tij­dens het lezen heel erg hard had dicht­ge­kne­pen… na elke zin kneep ik har­der en har­der en har­der… en daar zijn han­den niet voor gemaakt dus gin­gen ze plots vre­se­lijk zwe­ten. Ik voel­de mij dus behoor­lijk voch­tig wor­den door die tra­nen en door dat zweet en ik greep naar een hand­doek die op een lad­der hing. En toen werd het me hele­maal te mach­tig want eens die hand­doek weg­ge­trok­ken kwam die lad­der zicht­baar­der te staan en toen stort­te ik als het ware in en enkel via een uiter­ste kracht­in­span­ning kon ik me als­nog recht hou­den. En toen dus nog meer van die tra­nen, die tra­nen, die tra­nen. Want dat had ik vorig jaar dus ook, dat ik twee lad­ders had en dat ik van­we­ge het ver­hui­zen naar een lager appar­te­ment mijn lang­ste lad­der weg moest doen wegens hoog­te­ge­brek. Maar ik stond niet voor een hart­ver­scheu­ren­de keu­ze
    want de lang­ste was de lang­ste en ik had dus sim­pel­weg geen keu­ze wat het alle­maal nog belas­ten­der maak­te.
    Ondanks het ver­schil in keu­ze kwam door uw arti­kel toch weer het ver­driet boven­drij­ven. En het ver­driet dat boven­dreef ver­damp­te en kron­kel­de pijn­lijk naar boven en had ik mijn lan­ge lad­der nog gehad dan had ik dat ver­driet terug­ge­haald want er is niks leu­ker dan een pot­je melan­cho­li­sche nos­tal­gie.

  2. Yuri schreef:

    Deze reac­tie heeft mij diep geraakt. Ik hoop dat het toch een mooie herfst wordt, met of zon­der lad­der…

  3. Joli(e) schreef:

    Alles raakt mij diep bij zetels…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *