http://wannesdaemen.com/2004/zetelherfst Wed, 28 Mar 2012 10:08:34 +0000 hourly 1 http://wordpress.org/?v= http://wannesdaemen.com/2004/zetelherfst/comment-page-1#comment-497 Joli(e) Wed, 10 Aug 2005 13:42:55 +0000 Alles raakt mij diep bij zetels... Alles raakt mij diep bij zetels…

]]> http://wannesdaemen.com/2004/zetelherfst/comment-page-1#comment-496 Yuri Wed, 10 Aug 2005 13:42:28 +0000 Deze reactie heeft mij diep geraakt. Ik hoop dat het toch een mooie herfst wordt, met of zonder ladder... Deze reactie heeft mij diep geraakt. Ik hoop dat het toch een mooie herfst wordt, met of zonder ladder…

]]> http://wannesdaemen.com/2004/zetelherfst/comment-page-1#comment-495 urbainalpain Wed, 10 Aug 2005 13:42:07 +0000 Dit artikel heeft mij diep geraakt. Ik kon mijn tranen amper bedwingen. Mijn gemoed schoot vol (en het was al behoorlijk vol) en in mijn handen stond zweet omdat ik ze tijdens het lezen heel erg hard had dichtgeknepen... na elke zin kneep ik harder en harder en harder... en daar zijn handen niet voor gemaakt dus gingen ze plots vreselijk zweten. Ik voelde mij dus behoorlijk vochtig worden door die tranen en door dat zweet en ik greep naar een handdoek die op een ladder hing. En toen werd het me helemaal te machtig want eens die handdoek weggetrokken kwam die ladder zichtbaarder te staan en toen stortte ik als het ware in en enkel via een uiterste krachtinspanning kon ik me alsnog recht houden. En toen dus nog meer van die tranen, die tranen, die tranen. Want dat had ik vorig jaar dus ook, dat ik twee ladders had en dat ik vanwege het verhuizen naar een lager appartement mijn langste ladder weg moest doen wegens hoogtegebrek. Maar ik stond niet voor een hartverscheurende keuze want de langste was de langste en ik had dus simpelweg geen keuze wat het allemaal nog belastender maakte. Ondanks het verschil in keuze kwam door uw artikel toch weer het verdriet bovendrijven. En het verdriet dat bovendreef verdampte en kronkelde pijnlijk naar boven en had ik mijn lange ladder nog gehad dan had ik dat verdriet teruggehaald want er is niks leuker dan een potje melancholische nostalgie. Dit artikel heeft mij diep geraakt. Ik kon mijn tranen amper bedwingen. Mijn gemoed schoot vol (en het was al behoorlijk vol) en in mijn handen stond zweet omdat ik ze tijdens het lezen heel erg hard had dichtgeknepen… na elke zin kneep ik harder en harder en harder… en daar zijn handen niet voor gemaakt dus gingen ze plots vreselijk zweten. Ik voelde mij dus behoorlijk vochtig worden door die tranen en door dat zweet en ik greep naar een handdoek die op een ladder hing. En toen werd het me helemaal te machtig want eens die handdoek weggetrokken kwam die ladder zichtbaarder te staan en toen stortte ik als het ware in en enkel via een uiterste krachtinspanning kon ik me alsnog recht houden. En toen dus nog meer van die tranen, die tranen, die tranen. Want dat had ik vorig jaar dus ook, dat ik twee ladders had en dat ik vanwege het verhuizen naar een lager appartement mijn langste ladder weg moest doen wegens hoogtegebrek. Maar ik stond niet voor een hartverscheurende keuze
want de langste was de langste en ik had dus simpelweg geen keuze wat het allemaal nog belastender maakte.
Ondanks het verschil in keuze kwam door uw artikel toch weer het verdriet bovendrijven. En het verdriet dat bovendreef verdampte en kronkelde pijnlijk naar boven en had ik mijn lange ladder nog gehad dan had ik dat verdriet teruggehaald want er is niks leuker dan een potje melancholische nostalgie.

]]>