Zetelwinter

Mijn hart bloedt. Toen ik daar­net naast het con­tai­ner­park fiets­te, zag ik mijn zetel (cfr. vori­ge post) staan. Naast de glas­bak, de kus­sens wan­or­de­lijk ten gron­de gestort, tus­sen oud papier en blik­jes. In de gie­ten­de en zure regen. Geen red­ding meer moge­lijk.

Melan­cho­lie ver­zuurt hier tot gevoel­loos­heid. Auw.

1 reactie

  1. Nele schreef:

    Lie­ve Yuri,
    ik leef met je mee.
    De wereld is een vuil­nis­belt, waar emo­ties temid­den van het gebro­ken glas en de aard­ap­pel­schil­len wor­den naar bui­ten gezwierd.
    Ik zou die man­nen van aan paar hui­zen ver­der een pro­ces aan­doen, als ik jou was.
    En onder­tus­sen al het­geen dat je wel hebt kun­nen bewa­ren, heel erg koes­te­ren…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *