Het gebeurde op een terras aan een tafeltje niet ver van waar ik zat. Zij zag er scandinavisch uit (kan dat?) en sprak engels met een schattig accent. Hij zag er uit als een assertieve student romaanse filologie die ook engels sprak, zij het zonder accent. Ze keuvelden over een of ander studentikoos onderwerp dat verband hield met een essay dat hij aan het schrijven was. Zij luisterde aandachtig en giechelde af en toe verlegen. Ze had een grote kom soep waarachter ze haar gezicht verborg tijdens het slurpen, terwijl haar ogen gefascineerd naar zijn handen keken. Die gebruikte hij om in de lucht tekeningetjes te maken om zijn discours te illustreren.

Toen hij klaar was met dat discours en met zijn broodje, stond hij op. Zij bleef zitten, de kom soep nog steeds in beide handen geklemd. Daardoor kon ze zich waarschijnlijk niet verdedigen tegen wat er toen gebeurde. Hij legde zijn linkerhand op haar linkerwang en streelde haar. Toen boog hij zich voorover en gaf haar een zoen op de mond. En toen was ie weg. Misschien wel voorgoed, want zo zag het er een beetje uit.

Het meisje verborg zich daarop weer achter haar soepje, maar dat was lang niet groot genoeg om alle blozende gêne die ze voelde te verstoppen. Haar ogen waren groot en verwonderd en je kon zien dat ze hoopte dat niemand het zag. Als die jongen haar liefje wordt, ben ik blij voor haar; maar zelfs als hij nooit meer terugkomt, heeft zij alvast een mooi verhaal om mee te nemen naar het hoge noorden. Een zomerse zonzoen achter een soepje.