Zonzoen

Het gebeur­de op een ter­ras aan een tafel­tje niet ver van waar ik zat. Zij zag er scan­di­na­visch uit (kan dat?) en sprak engels met een schat­tig accent. Hij zag er uit als een asser­tie­ve stu­dent romaan­se filo­lo­gie die ook engels sprak, zij het zon­der accent. Ze keu­vel­den over een of ander stu­den­ti­koos onder­werp dat ver­band hield met een essay dat hij aan het schrij­ven was. Zij luis­ter­de aan­dach­tig en gie­chel­de af en toe ver­le­gen. Ze had een gro­te kom soep waar­ach­ter ze haar gezicht ver­borg tij­dens het slur­pen, ter­wijl haar ogen gefas­ci­neerd naar zijn han­den keken. Die gebruik­te hij om in de lucht teke­nin­ge­tjes te maken om zijn dis­cours te illu­stre­ren.

Toen hij klaar was met dat dis­cours en met zijn brood­je, stond hij op. Zij bleef zit­ten, de kom soep nog steeds in bei­de han­den geklemd. Daar­door kon ze zich waar­schijn­lijk niet ver­de­di­gen tegen wat er toen gebeur­de. Hij leg­de zijn lin­ker­hand op haar lin­ker­wang en streel­de haar. Toen boog hij zich voor­over en gaf haar een zoen op de mond. En toen was ie weg. Mis­schien wel voor­goed, want zo zag het er een beet­je uit.

Het meis­je ver­borg zich daar­op weer ach­ter haar soep­je, maar dat was lang niet groot genoeg om alle blo­zen­de gêne die ze voel­de te ver­stop­pen. Haar ogen waren groot en ver­won­derd en je kon zien dat ze hoop­te dat nie­mand het zag. Als die jon­gen haar lief­je wordt, ben ik blij voor haar; maar zelfs als hij nooit meer terug­komt, heeft zij alvast een mooi ver­haal om mee te nemen naar het hoge noor­den. Een zomer­se zon­zoen ach­ter een soep­je.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *