A: Gij zijt in het echt nog veel schoner dan in de boekskes.
B: Is dat uw tekst?
A: Nee die van u.
B: Ah bon. Ziet dan es dat ge weg zijt.
A: Wilt ge niks meer drinken?
B: Allez vooruit, nog eentje.
A: Alstublieft.
B: Danku.
A: Pas wel op want ik heb er vergif in gedaan.
B: Ach, ik kan daar tegen.

Wij zijn geen rockgroep

Theater Deterugkeer stelt voor:
WIJ ZIJN GEEN ROCKGROEP 

Met Steve Grossen, Aagje Ieven, Jesse Noukens, Goedele Vandommele, Koen Van Gorp, Heleen Vertommen en Tamara Vangoidsenhoven

Tekst & Regie: Wannes Daemen

7 – 8 – 9 juli 2005 – 20:30 – Acteerstudio Artforum, Leuven
Inkom 6 euro (vvk) – 7 euro (kassa)
Reservaties chez Miranda

(De plaatsen zijn beperkt – Snel reserveren is de boodschap)

Korte desoriënterende uitleg annex onzin:

De basisidee voor ‘Wij zijn geen rockgroep’, het initiële concept waar we bij de eerste improvisaties van vertrokken, viel te omschrijven als volgt:

Een groep mensen (zes om precies te zijn) die zich tot elkaar verhouden op een manier die sterke gelijkenissen vertoont met een maffieuze familie trachten samen ‘iets’ in elkaar te boksen. Dit ‘boksproces’ wordt live getoond aan een publiek. Wat het eindprodukt wordt, is nog niet duidelijk. Het tonen van dat proces wordt onze rode draad. We gaan aan de slag met scenes uit bijvoorbeeld The Godfather of The Sopranos, maar uiteindelijk moet elke letterlijke verwijzing naar de maffia verdwijnen. Het gaat om een stijl en een concept. De veruiterlijking van dat concept is iets unieks.

Bladiebladiebla. Alle goede bedoelingen ten spijt, zijn we ook dit jaar weer veel te lang in Café Den Engel blijven plakken, en ziet het eindresultaat er compleet anders uit dan de voorafspiegeling van zichzelf drie maanden geleden.

Bent u tevreden met de uitleg dat het initiële concept niet heeft standgehouden? En dat verder alles compleet uit de hand is gelopen? Nee?
Dat is dan jammer voor u.

Wat ook belangrijk is, is dat ons moeke gezegd heeft dat het nu eindelijk maar eens om te lachen moet zijn, dus daar gaan we ons aan houden. Al is de grijnslach van een seriemoordenaar met ADHD ons evenveel waard als de eerste glimlach van een prinsenzoon.

Wij zijn geen rockgroep, wij doen theaterdinges.

Lachen gieren brullen, en dat op een hoogst educatieve en intellectueel verantwoorde wijze.
En als u het niet gelooft, dan krijgt u gewoon uw geld terug. Of een patoot op uw bakkes.
Naar keuze.

In elk geval komt Tamara ook.
Als haar fistel niet opspeelt, tenminste.