Uw tiret staat open

A: Gij zijt in het echt nog veel scho­ner dan in de boek­skes.
B: Is dat uw tekst?
A: Nee die van u.
B: Ah bon. Ziet dan es dat ge weg zijt.
A: Wilt ge niks meer drin­ken?
B: Allez voor­uit, nog een­tje.
A: Als­tu­blieft.
B: Danku.
A: Pas wel op want ik heb er ver­gif in gedaan.
B: Ach, ik kan daar tegen.

Wij zijn geen rockgroep

Wij zijn geen rock­groep

 

The­a­ter Dete­rug­keer stelt voor:
WIJ ZIJN GEEN ROCKGROEP 

Met Ste­ve Gros­sen, Aag­je Ieven, Jes­se Nou­kens, Goe­de­le Vandom­me­le, Koen Van Gorp, Hel­een Ver­tom­men en Tama­ra Van­goid­sen­ho­ven

Tekst & Regie: Wan­nes Dae­men

7 – 8 – 9 juli 2005 – 20:30 – Acteer­stu­dio Art­fo­rum, Leu­ven
Inkom 6 euro (vvk) – 7 euro (kas­sa)
Reser­va­ties chez Miran­da

(De plaat­sen zijn beperkt – Snel reser­ve­ren is de bood­schap)

 

 

Kor­te des­o­ri­ën­te­ren­de uit­leg annex onzin:

De basis­idee voor ’Wij zijn geen rock­groep’, het ini­ti­ë­le con­cept waar we bij de eer­ste impro­vi­sa­ties van ver­trok­ken, viel te omschrij­ven als volgt:

Een groep men­sen (zes om pre­cies te zijn) die zich tot elkaar ver­hou­den op een manier die ster­ke gelij­ke­nis­sen ver­toont met een maf­fi­eu­ze fami­lie trach­ten samen ’iets’ in elkaar te bok­sen. Dit ’boks­pro­ces’ wordt live getoond aan een publiek. Wat het eind­pro­dukt wordt, is nog niet dui­de­lijk. Het tonen van dat pro­ces wordt onze rode draad. We gaan aan de slag met sce­nes uit bij­voor­beeld The God­fa­ther of The Sopra­nos, maar uit­ein­de­lijk moet elke let­ter­lij­ke ver­wij­zing naar de maf­fia ver­dwij­nen. Het gaat om een stijl en een con­cept. De ver­ui­ter­lij­king van dat con­cept is iets unieks.

Bla­die­bla­die­bla. Alle goe­de bedoe­lin­gen ten spijt, zijn we ook dit jaar weer veel te lang in Café Den Engel blij­ven plak­ken, en ziet het eind­re­sul­taat er com­pleet anders uit dan de voor­af­spie­ge­ling van zich­zelf drie maan­den gele­den.

Bent u tevre­den met de uit­leg dat het ini­ti­ë­le con­cept niet heeft stand­ge­hou­den? En dat ver­der alles com­pleet uit de hand is gelo­pen? Nee?
Dat is dan jam­mer voor u.

Wat ook belang­rijk is, is dat ons moe­ke gezegd heeft dat het nu ein­de­lijk maar eens om te lachen moet zijn, dus daar gaan we ons aan hou­den. Al is de grijns­lach van een serie­moor­de­naar met ADHD ons even­veel waard als de eer­ste glim­lach van een prin­sen­zoon.

Wij zijn geen rock­groep, wij doen the­a­ter­din­ges.

Lachen gie­ren brul­len, en dat op een hoogst edu­ca­tie­ve en intel­lec­tu­eel ver­ant­woor­de wij­ze.
En als u het niet gelooft, dan krijgt u gewoon uw geld terug. Of een patoot op uw bak­kes.
Naar keu­ze.

In elk geval komt Tama­ra ook.
Als haar fis­tel niet opspeelt, ten­min­ste.

1 reactie

  1. Zezunja schreef:

    Ik ben zo blij dat ik nu gewoon weet wat een tiret is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *