Ik zie u graag

Ik sta te wach­ten aan de kas­sa in de Del­hai­ze en ik zie u twee kassa’s ver­der uw bruin leren fraks­ke dicht­kno­pen ter bescher­ming van de inhoud omdat de knoop­kes van uw bloes­ke niet dicht wil­len blij­ven.
Ik zie de kuil­tjes in uw wan­gen als ge zorg­vul­dig elk van de tafel­gas­ten van een glas rode wijn voor­ziet.
Ik zie drie sproe­ten op uw buik als ge wat over­tol­lig katoen uit­speelt om lang­uit in de zon te gaan lig­gen.
Ik zie de gene­geer­de drang om lang uit te sla­pen in uw ogen als ge voor­bij­fietst.
Ik zie de ont­goo­che­ling in uw blik als ge merkt dat de ker­mis bij­na voor­bij is.
Ik zie de ont­red­de­ring die ge voelt als ge over­steekt met te veel zak­skes in elke hand en uw fiets niet onmid­del­lijk terug­vindt.
Ik zie u brul­len tegen een onvoor­zich­ti­ge chauf­feur en ik zou heel klein wor­den als ik die chauf­feur was.
Ik zie u buk­ken en dat maakt me blij.
Ik zie u geeu­wen op de trein en de ver­ba­zing ach­ter­af als ge ziet dat ge mij niet hebt aan­ge­sto­ken.
Ik zie u jog­gen en ik ruik het zweet als ge voor­bij­komt en ik vind dat onge­loof­lijk lek­ker.
Ik zie de men­ge­ling van opwin­ding en teleur­stel­ling op uw gelaat na het ein­de van de laat­ste afle­ve­ring van het vier­de sei­zoen van The Sopra­nos.
Ik zie u dom­me din­gen aan­kon­di­gen vanop het punt­je van uw stoel en ik vraag me af of ge daar echt geluk­kig mee zijt.
Ik zie u zit­ten op een ter­ras­ke met een zwit­sers ont­bijt voor en een zwit­ser­se berg ach­ter u en ik denk dat ge dat ont­bijt aan het beschrij­ven zijt ter­wijl ge eigen­lijk de berg bedoelt.
Ik zie u uw lip­pen lik­ken net voor­dat ge hem ster­re­kes doet zien.
Ik zie uw gezicht zich ver­ber­gen ach­ter een kom soep in de hoop dat hij u niet ziet blo­zen.
Ik zie u rond­zwem­men in hel­der water en glim­la­chen naar een fic­tief publiek dat ge niet eens nodig hebt om schoon te zijn.
Ik zie u uw tenen krul­len en het is besmet­te­lijk.

Ik zie.
Ik zie wat gij niet ziet.
Ik zie wat gij niet wilt laten zien en dat is god­ver­dom­me genie­ten.

8 reacties

  1. Zezunja schreef:

    Ik ook van jou.

  2. Anoniem schreef:

    gij zijt een maz­ze­laar. wees voor­zich­tig met die ’u’! Want ze deugt omdat ze klopt.

  3. Yuri schreef:

    Euh. Danku­wel.

  4. kevin schreef:

    Je gaf me een kom­pas, ik ging ermee naar de eve­naar en ze was het noor­den kwijt. Dank u.

  5. Jntt schreef:

    Heb mijn best gedaan tij­dens mijn sta­ge in Brus­sel..
    Maar dit… ga ik niet bevat­ten.

    Want ze deugt omdat ze klopt.
    Je gaf me een kom­pas, ik ging ermee naar de eve­naar en ze was het noor­den kwijt. Dank u.

    Aba‐dinges!

    Die ’Ik ook van jou!’ is ove­ri­gens rete‐duidelijk!
    En wel strak na lang -grap­pig en open‐ mono­loog over aller­lei ins en outs die een mens soms zelf niet beseft.

    Ga zo door!
    Ga zo door!

  6. Anoniem schreef:

    mmmmmmmmmmmmm mmmmmmmmmmmmmmm

  7. Licht schreef:

    dit is zo mooi!

  8. urbain alpain schreef:

    Heer Maan­zand, ge schrijft door­gaans hele scho­ne zin­nen maar ge maakt mijns inziens te wei­nig gebruik van comma’s. Ik zou ech­ter begot niet weten waar u hier comma’s had moe­ten ’bezi­gen’ maar toch blijf ik ach­ter met een fer­me taal­kun­di­ge lacu­ne.

    Het ware noch­tans niet zo vreen­de moei­lijk geweest:
    Ge gebaar­de, mijn lief­ste, dat ge niet zag dat ik keek maar ge voel­de u sterk omdat ge merk­te dat ik mijn bril niet kon vin­den.

    Zo’n din­gen zou­den toch moge­lijk moe­ten zijn. Of op z’n minst bespreek­baar, heer Muun­zond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *