Hehehe. Let’s fuck things up:
Als iemand je een vraag zou stellen waarop het antwoord volstrekt niets met die vraag te maken mag hebben en waarbij je de vraagsteller toch een voldaan gevoel moet geven in die zin dat hij/zij achteraf niet komt zeuren dat dat er niks mee te maken heeft, en als je er dan ook van uitgaat dat dit zo’n vraag is, wat zou je dan antwoorden?

Mmh. Hoogstwaarschijnlijk zou ik het in eerste instantie op een lopen zetten, ondertussen de Apologie van Socrates citerend. Plotsklaps zou me dan een immens gevoel van onvrede met de heersende orde overvallen, waarop ik alras op mijn schreden terugkeer en de vraagsteller het einde van The Usual Suspects verklap. En Citizen Kane. En The Sixth Sense. De kans is groot dat ik dan kwade blikken of in het slechtste geval zelfs rake klappen toegeworpen krijg. Daarop zal ik repliceren dat dat er godverdomme niks mee te maken heeft, waarop de vraagsteller zich de vraag zal stellen wiens tekst dat nu eigenlijk was. Een acute identiteitscrisis is het gevolg. Radeloos en wanhopig zal de vraagsteller – een aardige dame in dit geval – zich in mijn armen storten, onderwijl jammerend over haar grote onvrede met de heersende orde in dit tranendal. Ik zal haar troosten, ik zal haar comfortabel toespreken. Ze zal zich thuis voelen, op haar gemak, en gekoesterd. Ik zal dan zeggen: Wat vroeg je ook alweer en zij zal zeggen dat het niet belangrijk is. Dan krijg ik een kus die vier dagen duurt.

Waar had ik het eigenlijk over?