Leeg

Er zit een leeg­te in mij, die af en toe de kop opsteekt. Een leeg­te is iets wat er niet is als het er is, denk ik wel eens. Maar mijn leeg­te is er altijd. Ook als ze er niet is. Dat is de essen­tie van leeg­te. Er niet zijn. Meest­al merk ik niet eens dat ze er is, maar als ze plots de kop opsteekt, of een bel­le­tje doet rin­ke­len, dan merk ik het wel. Dan denk ik fuck daar heb je die leeg­te weer. En dan wil ik vul­len. Dan ga ik hard­nek­kig niks doen, omdat ik ver­moed dat je leeg­te alleen maar kan vul­len met meer leeg­te. En daar ga ik dan over schrij­ven. Dan heb ik het gevoel dat ik niks schrijf – het gaat over leeg­te – maar toch ver­schij­nen er let­ters ach­ter elkaar. En dan krijg ik de indruk dat ik de leeg­te weg­werk, ter­wijl ik ze alleen maar gro­ter maak. Want elke let­ter die ik uit mijn hoofd en mijn hart naar bui­ten stuw, die maakt de leeg­te in mij gro­ter. Maar toch ook weer niet, want ik kan mijn let­ters her­le­zen. En mezelf ermee vul­len. En den­ken dat er op de hele wereld nie­mand behal­ve ikzelf is, die mijn let­ters de moei­te waard vind. Dat is het min­der­waar­dig­heids­com­plex dat gepaard gaat met leeg­te. Want wie leeg is, is niet vol. En er is nie­mand zo leeg als ik, dat staat vast. Ik leeg mezelf tot er niks meer over is, en dan vul ik de leeg­te met mezelf. En zo blijf ik bezig. Tot de groote onbe­ken­de schil­der in mezelf zegt dat het zo mooi geweest is, en dan ga ik wat wan­de­len. En meest­al helpt dat wel.

8 reacties

  1. Jozef schreef:

    Dan vraag ik me wel eens af: half­vol of half­leeg?

  2. Yuri schreef:

    Ehm. Dan moet je eerst eens kij­ken wat er nog in de fles zit…

  3. Zezunja schreef:

    Gunst.
    M’n lie­ve­ke toch!

  4. Buitel schreef:

    Wan­de­len is goed. Ga maar veel wan­de­len.

  5. urbainalpain schreef:

    Dat wan­de­len, dat heb ik dus ook. Dan trek ik fluks mijn berg­bot­ti­nes aan en begeef me land­in­waarts alwaar een resem uit­da­gin­gen mij wach­ten. In mijn gedach­ten zijn mijn toch­ten immers schier ein­de­loos. De wer­ke­lijk­heid is helaas anders.

    Ik stap van de Bart­hels­straat (250m) via de Klei­ne Kerk­hof­s­traat (320m) naar de kerk­hof­muur alwaar ik bui­ten adem mijn eer­ste siga­ret opsteek. Ik dien mij dan een wij­le te zet­ten. Voor der­ge­lij­ke inzin­kin­gen zijn aldaar ban­ken voor­zien. Vanop één van die ban­ken (de der­de om pre­cies te zijn) kun je via een spleet in de kerk­hof­muur de gra­ven gade­slaan.

    Ik weet niet of het hier een aan­ge­bo­ren kwaal betreft maar als ik twee tel­len een graf gade­sla dan lig ik aan het eind van die twee­de tel zelf ook altijd al zo’n beet­je in dat graf. Dat is mijn leeg­te straks, zo’n graf.

    Hele­maal in de ban van mijn komen­de stil­te krijg ik mezelf met geen stok­ken meer voor­uit. Ik bel mijn vrouw en ze pikt me op aan mijn bank. Ze brengt me thuis alwaar ze kal­me­ren­de thee voor me maakt.

    Later, in mijn bed, lig ik dan nog uren te pie­ke­ren over het feit hoe­veel volk er op mijn begra­fe­nis zal zijn.

    Aan een haak han­gen mijn berg­bot­ti­nes tot zich een nieuw wan­de­l­avon­tuur ont­plooit.

  6. Yuri schreef:

    Ik denk ook wel eens hoe­veel volk er op mijn begra­fe­nis zal zijn. Sup­po­se you gave a fune­ral and nobo­dy came (© Car­ter USM).

  7. chantal schreef:

    Wat is er nou belang­rijk aan de men­sen die op je begra­fe­nis komen,ik denk dat je zelf wel zal weten wie om je geef en meer dan dat is toch niet belang­rijk. het is geen res­tau­rant wat vol moet komen te zit­ten

  8. Yuri schreef:

    Haha­ha­ha! Dat moet zowat de minst voor de hand lig­gen­de meta­foor in het uni­ver­sum zijn…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *