Vier vrouwen op de trein. Vier dames zonder spraakgebrek. Vier juffers met een babbelbrevet. Vier vurige spraakvaren. Spraakvaren op de trein. Eén spraakvaar krijgt telefoon. Haar polyfone mobieltje zingt een halve hitparade de vernieling in voor ze opneemt. Als ze dat eindelijk doet, haalt ze ook meteen wat extra decibelgeweld te voorschijn. Alsof ze op de Heizel een conferentie voor hardhorige autisten toespreekt met een kapotte microfoon, zo zorgt ze in haar eentje voor een spontane overbelasting van het mobiele netwerk. Luider kan echt niet. Dat kan misschien wel, maar dan zouden de ramen barsten.

Ik weet niet hoe de hel eruit ziet, maar een overvolle trein met een troela die in haar eentje het nachtvluchten-probleem als een banale bagatel aan de kant brult, komt waarschijnlijk aardig in de buurt:

- «Goeiedag mevrouw, ben ik bij De Duivel?»
- «WAAAARGAKA AKH AKH AKH BROEWAAMBAMBAMBAM BRRRWAAGEVUUR!»
- «Eh juist ja. Ik had graag een kamer gereserveerd in uw etablisse..»
- «MOEWORRRFF BORK BORK TUTUAAAAAA EN IK ZEG TEGEN HAAR POLA ZEG IK GE MOET U NIET LATEN TATUTATU BRAAAAMAHAAAAAA ALLAHAAA AKABBARRRROP KROP!»
- «Ja, dat begrijp ik. U moet weten dat ik heel stout ben geweest de afgelopen jaren, dus ik dacht misschien om een kleine korting te ku…»
- «IK HEB ZOIETS VAN MAGAGAGAGMORK MORK!»
(hangt op)

Zoiets dus. Ondertussen tateren de drie andere decibel-dellen zonder scrupules verder. Alsof hun leven er van afhangt, kwebbelen ze de rest van de wagon een collectieve oorontsteking. Het gesprek – een relatief begrip – gaat van de Demerstraat in Hasselt via slechte kledingzaken naar borstvergroting. Daarover heeft elke kwebbelkont wel een anekdote te vertellen. De eerste vertelt overdreven high pitched hoe ze van plan is om haar loezen (sic) te laten vergroten. Haar vriendinnen gaan uiteraard verbaal onmiddellijk in de tegenaanval dat dat toch helemaal niet nodig is en dat ze toch heel goed voorzien is. Ik gluur tussen de zetels door en merk dat ze inderdaad goed voorzien is. Ze stelt haar vriendinnen gerust dat ze eerst nog wat gaat vermageren, want haar nieuwe borsten moeten wel in overeenstemming zijn met haar natuurlijke postuur.

Dan is de telefoontroela klaar met bellen. Ze heeft een dikke vijf minuten nodig gehad om haar moeder aan de andere kant van de lijn er van te overtuigen dat ze vanavond zeker op tijd zal komen en dat ze ook zeker de taarten niet zal vergeten. Of hoe het gsm-tijdperk aanleiding geeft tot een afname van het intermenselijk vertrouwen. Zonder aarzelen mengt ze zich in de borsten-discussie. Ze beweert dat ze van plan is om die van haar te laten verkleinen. Haar vriendinnen gaan – ooh verrassing – niet luidkeels in de tegenaanval, maar beantwoorden haar mededeling met flarden van halve zinnen en beamend gemompel. Ik kan van waar ik zit de dame in kwestie niet zien, maar het ontbreken van tegenargumenten bij de andere tettertongen aangaande haar chirurgische plannen, doet me vermoeden dat ze meer dan goed voorzien moet zijn.

«Maar», zegt ze met een stem vol stroperige suspense – en nu komt de alles ontluisterende pointe, het slotstuk dat bewijst dat de hersenmassa van de grieten in kwestie reeds lang geleden naar hun loezen is geëmigreerd – «Maar ik ga met die borstverkleining nog wachten tot we getrouwd zijn, want Michel valt op grote borsten.»

Even later stopt de trein en opgelucht stap ik uit. Ik wens Michel een portie heldenmoed en een levenslange voorraad oordopjes.