Ik ben verre familie van de Dalai Lama. Mijn overgrootvader heeft ooit een slippertje gemaakt op een zomerse kermis-avond met de Tibetaanse nicht van zijn buurvrouw. Het meisje was minderjarig en het schandaal werd doodgezwegen, uit schrik voor de toorn gods die de pastoor wekelijks over zijn parochianen wilde doen nederdalen. Het arme kind werd stante pede gerepatrieerd en baarde negen maanden later een gezonde zoon. De rest is geschiedenis.

Ik heb sindsdien een aangename schriftelijke correspondentie opgebouwd met de Dalai en bij tijd en wijlen hangen we wel eens aan de telefoon. Het Tibetaanse elftal stelt niks voor, dus over voetbal wordt niet gesproken. Toen de Dalai onlangs plannen maakte om naar ons land af te reizen om in het Antwerpse Sportpaleis een resem heidense maar idolate fans toe te spreken, heb ik zonder aarzelen naar de telefoon gegrepen. De gsm van de Dalai Lama is uitgerust met allerlei hippe popdeuntjes, maar hij is de gebruiksaanwijzing kwijt, en zit al maanden opgescheept met iets van de Sugababes. Doch dit terzijde. Ik vertelde hem over het drukke vlaamse verkeer, de lelijke ministers, de mooie maar oneindig domme omroepsters en de steeds terugkerende stroompannes in grote steden. Ik vertelde hem ook hoe enkele jaren geleden tijdens een storm een deel van het dak van het Sportpaleis was weggewaaid, en toen had ie plots geen zin meer om te komen. En dat is wellicht maar goed ook. De arme man zou waarschijnlijk door acht op tien van onze landgenoten voor een terrorist aanzien worden, en dat is niet erg handig als je een mensenzee wil toespreken over hoe je noedels in looksaus moet bereiden.