Vanuit het kleine ronde raampje van zijn capsule – de Aliplast Challenger – keek Jean-Marie Pfaff neer op de aarde. Zijn zelfgemaakte raket had zonet onze dampkring verlaten en de kleine groene planeet werd kleiner en kleiner. De boordmotor ronkte gemoedelijk en de raket won zienderogen aan snelheid. Op de radio klonk Songs of Love and Transpiration van wereldster Dana Winner en Jean-Marie nam een slok van zijn glas zelfgebrouwen whisky. Daarvan had hij altijd een voorraadje bij zich op zijn vele ruimtereizen en hij kon er gretig van genieten tijdens momenten van melancholie.

Zo ver van huis miste hij zijn familie natuurlijk erg. De glimlach van zijn vrouw, de levensvreugde van zijn dochters, de grappen en grollen van zijn olijke schoonzoons en de nimmer aflatende pamperfetisj van bompa Pfaff; het waren dingen die hem tot ver in het universum tot mijmering konden aanzetten.

Terwijl Dana zong van I left my tanga in El Segundo, merkte onze held iets eigenaardigs op. Op het schermpje van zijn radar werd een klein stipje zichtbaar. Nu zijn kleine stipjes op zich niet zo vreemd – het heelal hangt zowat aan elkaar van kleine stipjes, maar dit kleine stipje bevond zich op enkele meters van de raket. Bovendien leek het stipje dichterbij te komen. Snel. Razendsnel. Het vervelende aan zelfgebouwde raketten – althans die van de familie Pfaff – is dat er geen achteruitkijkspiegels zijn. Daardoor kon kapitein Pfaff niet even checken wat er precies met zo’n enorme snelheid toegesuisd kwam en zag hij zich genoodzaakt het zekere voor het onzekere te kiezen. Het interstellaire hazepad met name. Hij schakelde over naar Warpspeed 6. Dat had hij van Sam geleerd op Brasschaatse verkavelingsweggetjes.

Het vliegende tuig begon grommend te trillen als aanloop naar de versnelling, en net op het moment dat Jean-Marie achterover werd gedrukt in het stoeltje van zijn cockpit, verscheen er op zijn radar naast het kleine stipje een tekstballon. «Merde», wist hij nog net te zeggen voordat zijn schip met een duizelingwekkende vaart het ongekende zwart tegemoet vloog. De tekstballon kwam van Carmen, die haar eega wilde aanmanen een halve kilo kalfs mee te brengen, maar het was te laat. De afstand en de snelheid stegen algauw torenhoog uit boven het menselijk bevattingsvermogen.

«Ach», dacht Jean-Marie, «het zal wel niet belangrijk zijn», en «Wat is het leven van een ruimtevaarder schoon». Tevreden glimlachte hij in zichzelf en nipte van zijn whisky.