P.I.S. (Pfaff In Space)

Van­uit het klei­ne ron­de raam­pje van zijn cap­su­le – de Aliplast Chal­len­ger – keek Jean‐Marie Pfaff neer op de aar­de. Zijn zelf­ge­maak­te raket had zonet onze damp­kring ver­la­ten en de klei­ne groe­ne pla­neet werd klei­ner en klei­ner. De boord­mo­tor ronk­te gemoe­de­lijk en de raket won zien­der­ogen aan snel­heid. Op de radio klonk Songs of Love and Trans­pi­ra­ti­on van wereld­ster Dana Win­ner en Jean‐Marie nam een slok van zijn glas zelf­ge­brou­wen whis­ky. Daar­van had hij altijd een voor­raad­je bij zich op zijn vele ruim­te­rei­zen en hij kon er gre­tig van genie­ten tij­dens momen­ten van melan­cho­lie.

Zo ver van huis mis­te hij zijn fami­lie natuur­lijk erg. De glim­lach van zijn vrouw, de levens­vreug­de van zijn doch­ters, de grap­pen en grol­len van zijn olij­ke schoon­zoons en de nim­mer afla­ten­de pam­per­fe­tisj van bom­pa Pfaff; het waren din­gen die hem tot ver in het uni­ver­sum tot mij­me­ring kon­den aan­zet­ten.

Ter­wijl Dana zong van I left my tan­ga in El Segun­do, merk­te onze held iets eigen­aar­digs op. Op het scherm­pje van zijn radar werd een klein stip­je zicht­baar. Nu zijn klei­ne stip­jes op zich niet zo vreemd – het heel­al hangt zowat aan elkaar van klei­ne stip­jes, maar dit klei­ne stip­je bevond zich op enke­le meters van de raket. Boven­dien leek het stip­je dich­ter­bij te komen. Snel. Razend­snel. Het ver­ve­len­de aan zelf­ge­bouw­de raket­ten – althans die van de fami­lie Pfaff – is dat er geen ach­ter­uit­kijk­spie­gels zijn. Daar­door kon kapi­tein Pfaff niet even chec­ken wat er pre­cies met zo’n enor­me snel­heid toe­ge­suisd kwam en zag hij zich genood­zaakt het zeke­re voor het onze­ke­re te kie­zen. Het inter­stel­lai­re haze­pad met name. Hij scha­kel­de over naar Warp­speed 6. Dat had hij van Sam geleerd op Bras­schaat­se ver­ka­ve­lings­weg­ge­tjes.

Het vlie­gen­de tuig begon grom­mend te tril­len als aan­loop naar de ver­snel­ling, en net op het moment dat Jean‐Marie ach­ter­over werd gedrukt in het stoel­tje van zijn cock­pit, ver­scheen er op zijn radar naast het klei­ne stip­je een tekst­bal­lon. «Mer­de», wist hij nog net te zeg­gen voor­dat zijn schip met een dui­ze­ling­wek­ken­de vaart het onge­ken­de zwart tege­moet vloog. De tekst­bal­lon kwam van Car­men, die haar eega wil­de aan­ma­nen een hal­ve kilo kalfs mee te bren­gen, maar het was te laat. De afstand en de snel­heid ste­gen algauw toren­hoog uit boven het men­se­lijk bevat­tings­ver­mo­gen.

«Ach», dacht Jean‐Marie, «het zal wel niet belang­rijk zijn», en «Wat is het leven van een ruim­te­vaar­der schoon». Tevre­den glim­lach­te hij in zich­zelf en nip­te van zijn whis­ky.

12 reacties

  1. Zezunja schreef:

    Life is all about stip­jes.
    (en een hal­ve kilo kalfs)

  2. thomas schreef:

    als ik aan jean‐marie pfaff denk, denk ik niet aan ruim­te­rei­zen.
    ik snap dit niet zo goed, denk ik.

    mis­schien denk ik wel wat te veel voor mijn leng­te

  3. alexia schreef:

    wie kan mij aan het adres hel­pen van de pfaffs

  4. Yuri schreef:

    De laat­ste per­soon op aar­de die het adres van de fami­lie Pfaff ken­de, was Karel Woy­ti­la.
    Too bad…

  5. Lijne schreef:

    Heeft iemand het adres van Jean‐Marie Pfaff???Aub???????

  6. Yuri schreef:

    Waar­om? Is hij de weg kwijt?

  7. Pfaff-fan schreef:

    Bes­te Alexia en Lij­ne,

    Voor het adres van de pfaffs kun je een mail­tje stu­ren naar: tom.wullaert@skynet.be
    Tom is name­lijk de secre­ta­ris van de fami­lie Pfaff.

    Groet­jes!!

  8. Yuri schreef:

    En dan vraag ik mij af: ben jij een Pfaff‐fan of de Pfaff‐fan?

  9. gracy schreef:

    kan iemand gewoon het adres van de pfaffs er op zet­ten? ik ben necht hope­loos een hope­lo­ze fan xxx

  10. Yuri schreef:

    Necht Hope­loos?
    Met zo’n naam zou ik ook alleen maar naar de Pfaffs kij­ken.

  11. petra schreef:

    jean marie pfaff [gecen­su­reerd].

    kel­ly pfaff [gecen­su­reerd].

    trap niet in nep­hy­ves van de pfaffs, ze staan er niet op.
    kijk maar op http://www.jmpfaff.be

  12. Peke schreef:

    Kijk.…allemaal goed en wél, leu­ke fami­lie, maar jam­mer dat die reeks ”De Pfaffs” moest heten, want het doet me den­ken aan zo een onge­loof­lij­ke dik­ke blaas die ooit eens een spor­tie­ve pres­ta­tie neer­zet­te ten tij­de dat de die­ren nog spra­ken. En vol­gens hem bleef den tijd stil­le staan. Ik keek per­tan graag naar de serie om de suk­kel zijn toe­spra­ken te zien en horen over zijn wer­ken van barm­har­tig­heid. Ik ben Jean‐marie en ik kak hoger dan mijn gat hangt.Dat came­ra­men­sen zo een nek zélfs op een breed­beeld­scherm krijgen…chapeau!! Maar ik stop­te met kij­ken en uit­la­chen, want dat is de eni­ge manier om zo een flop­drol van mijn scherm te krij­gen en te hou­den. Zet het op FB: Kom­af met Pfaff.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *