Pompmuziek

Ik had god­ver­dom­me al meer dan drie uur tegen die paal staan heng­sten, toen gij het zono­dig moest pres­te­ren om mij met twee van uw drin­ke­broers de viproom in te sleu­ren. Als er één ding is waar ik niet alleen het vlie­gend schijt, maar ook vier­kan­te tie­ten van krijg, dan is het wel wer­ken in de viproom met meer dan één exem­plaar van uw vun­zi­ge soort. Nor­maal gezien komt ge daar ook niet bin­nen met meer dan twee, maar gij had blijk­baar genoeg flap­pen in de bin­nen­zak om mijn madam te doen kwij­len, dus ik kon het vuil werk weer doen. Als­of het nog niet erg genoeg is om gesand­wicht te wor­den tus­sen uw vet­te bier­pens en die van uwe meest onwel­rie­ken­de maat, moest er ook nog effe gepijpt wor­den op de tonen van Brit­ney. En nu kunt ge zeg­gen wat ge wilt van Brit­ney, maar dat is geen muziek om op te pij­pen. Dat het kut­mu­ziek is, tot daar­aan toe, maar som­mi­ge din­gen wil ik gewoon niet met elkaar asso­ci­ë­ren. Nutel­la en may­o­nai­se bij­voor­beeld. Of Kar­di­naal Dan­neels en massage‐olie. Of Brit­ney Spe­ars en ora­le seks dus. Maar goed, tegen­woor­dig is alles moge­lijk als ge er maar voor betaalt. Dus heb ik zit­ten zui­gen tot de schar­nie­ren van mijn kaak begon­nen te pie­pen en mijn oren snak­ten naar een flard Sina­tra of Bil­lie Holi­day. Ik haat moder­ne pop­mu­ziek. Pomp­mu­ziek, dat is het. Toen ik met deze job begon, dacht ik op zijn minst dat ik de ach­ter­grond­mu­ziek zelf zou mogen kie­zen, maar dat was bui­ten de smaak van de heden­daag­se hoe­ren­lo­per gere­kend. En als ge dan nog Hit me baby one more time zoudt kie­zen, maar nee. I’m a sla­ve for you was de ver­eis­te sound­track. Ge denkt toch zeker niet dat ge u ook maar één second sla­ven­drij­ver kunt voe­len, als ge er ver­dom­me voor betaalt, pipo? Mil­jaar­de toch, ik suts zo lang aan uwe lek­stok tot ge geen voor­huid meer over­hebt, knup­pel. Des­noods met Bar­ry Whi­te of Bach­man Tur­ner Over­dri­ve op de ach­ter­grond, zolang ge maar zorgt dat ik het niet voor niks doe. Zolang ge ervoor betaalt, moogt gij de juke­box kie­zen, okee? Maar denk god­ver­dom­me niet dat ik er ple­zier aan beleef, omhoog­ge­val­len austra­lo­pi­the­cus. Ik zet mijn ver­stand op nul, mijn bak­kes open en hier is mijn reke­ning­num­mer, pap­pie. Money makes the world go round.

Dit fij­ne stuk­je pro­za draag ik op aan Mimi in NY

3 reacties

  1. Noynourfe schreef:

    Ah, dus ”…a piper for money. Do what you want me to do. A pri­va­te piper, a piper for money, and any OLD music will do.”
    Onge­veer

  2. Drs. Johan Arendt Happolati schreef:

    Tina Tur­ner, I pre­su­me?

  3. Yuri schreef:

    Ah. Van­daar die steamy win­dows.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *