Twee Twixen voor een pint

Bij­voor­beeld. Stel even. Hypo­din­ges. Ruil­han­del zou heel cool zijn, bedach­ten we. Ik zat met twee vrien­den op een ter­ras en we bedach­ten een nieuw (eigen­lijk heel oud) sys­teem van beta­ling. Hier­voor moet wor­den uit­ge­gaan van twee ver­on­der­stel­lin­gen. Ten eer­ste: klein­geld bestaat niet. Gedaan met lood­zwa­re por­te­feuil­les. En ten twee­de: brief­jes­geld is niet uit elkaar te hou­den. Elk brief­je ziet er dus hele­maal het­zelf­de uit en is pre­cies even groot. Het eni­ge unie­ke ele­ment op een bank­brief­je is dan het serie­num­mer, en bij beta­ling voor het één of ander moet je dan eerst naar de bank bel­len om te vra­gen wat voor bedrag er ach­ter een bepaald serie­num­mer ver­scho­len zit.

- «Goei­e­dag, meneer, ik sta hier in de Del­hai­ze en ik zou graag een steel­pan kopen. Ze kost 25 euro en ik heb hier een brief­je met serie­num­mer bla­bla­bla­zo­veel. Kan u mij ver­tel­len welk bedrag daar bij hoort?»
(zoekt even op in de hoofd­com­pu­ter van de gro­te belang­rij­ke bank) Ik vrees dat ik u moet teleur­stel­len, meneer. Het num­mer bla­bla­bla­zo­veel is slechts 21 euro en 34 cent waard. Pret­ti­ge dag ver­der.»
– «Euh, kan u ook nog even he…»
(hangt op)

Het spreekt van­zelf dat dit sys­teem de gemid­del­de bur­ger zwaar op de heu­pen zal gaan wer­ken omwil­le van de omslach­ti­ge beta­lings­wij­ze. Hier­door gaat men op den duur van­zelf naar ande­re sys­te­men op zoek. Ruil­han­del is dan de bes­te optie. Gedaan met het gezeul met ondui­de­lij­ke brief­jes, gedaan met het gemop­per als je wil beta­len in de bios­coop en geen tele­foon bij de hand hebt. Rui­len en onder­han­de­len. That is the way of the futu­re.

- «Ober, ik heb hier twee Twixen en een appel­sien, kan ik daar­voor een drie­ën­der­ti­ger krij­gen?»
– «Zeker, meneer, maar laat die appel­sien maar zit­ten, want ik lust geen fruit.»
– «Goed dan. Als­tu­blieft. Sma­ke­lijk.»
– «Danku­wel. En als­tu­blieft. Gezond­heid.»

Of ook:

- «Dag meneer. Ik had graag een dvd-speler gekocht, ik heb hier een doos oude cas­set­tes die ik toch niet meer beluis­ter. Kan dat u schik­ken?»
– «Waw! Modern Tal­king en Pop in je moers­taal! Kom maar op met die cas­set­tes.»

(Zo is er ook het ver­haal van de arme land­bou­wer die een nieuw tele­vi­sie­toe­stel wil­de kopen, maar enkel een aftands en reeds lang de slacht­rij­pe leef­tijd gepas­seerd var­ken had om te rui­len. Hij heeft dan zijn var­ken hele­maal gewas­sen en opge­blon­ken, en heeft er in de Fnac een Phi­lips breedbeeld-plasma-lcd-toestand-dinges mee gekocht. Na een half uur kreeg de job­stu­dent in de Fnac door dat hij opge­licht was – zo bleek het var­ken nog maar twee tan­den te heb­ben – maar hij heeft geluk­kig ’s ande­ren­daags het ver­sle­ten var­ken bij Van­den­bor­re nog voor een wek­ker­ra­dio kun­nen rui­len.)

Enkel voor hele rij­ke stin­kerds die per se met brief­jes­geld wil­len beta­len, wor­den er dan eta­blis­se­men­ten inge­richt waar de obers uit­ge­rust zijn met een elek­tro­ni­sche serienummer-lezer, zoda­nig dat Leo Del­croix (bij­voor­beeld) ter plek­ke en qua­si onmid­del­lijk te weten kan komen of zijn brief­jes vier, dan wel vijf mil­joen waard zijn. Voor deze exqui­se vorm van mid­den­stand wor­den dan op het gemeen­te­huis hier wordt niet geruild-stic­kers ver­kocht, aan tach­tig euro per stuk.

Zul­ke stic­kers kun­nen enkel geruild wor­den met oude strips van Robert en Ber­trand.

2 reacties

  1. Zezunja schreef:

    Dit is zo grap­pig!

  2. Dassie Macleod schreef:

    Modern Tal­king!! De bes­te band van de jaren 80.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *