Veertig rovers

Sprook­jes zijn sex. Dat weet het klein­ste kind. Rood­kap­je pros­ti­tu­eer­de zich in het bos om pan­ne­koe­ken voor haar zie­ke groot­moe­der te kun­nen kopen, en Klein Duim­pje had zijn naam natuur­lijk ook niet gesto­len. Dat bedacht ik na een ver­hel­de­rend tele­foon­ge­sprek. Aan de ande­re kant van de lijn zat iemand met wie ik er graag beeld­rij­ke con­ver­sa­ties op na hou. Eén van die con­ver­sa­ties ging over een pick­nick. Een pick­nick is niet moei­lijk te orga­ni­se­ren, een laken en een sta­pel sand­wi­ches met tonijn zijn in the­o­rie vol­doen­de om van een pick­nick te spre­ken. Hoe dan ook is het vaak een goed idee om enke­le extra inspan­nin­gen te doen.

Daar­bij is het erg belang­rijk te weten voor wie het outdour‐diner geor­ga­ni­seerd wordt. Het spreekt van­zelf dat men pak­weg een zaken­lunch zel­den in dat soort exter­ne omstan­dig­he­den zal laten plaats­vin­den, maar een intiem eten­tje met een nader te ver­sie­ren mede­mens is uiter­aard een uit­ge­le­zen gele­gen­heid om behal­ve het bestek ook al je char­mes uit de kast te halen.

Ik zou op zijn minst leren paard­rij­den en een out­fit huren met het opschrift wit­te prins. Daar­mee zou ik dan – als een klein stip­je ver­trek­kend aan de hori­zon – in een dap­per draf­je naar de plek van afspraak dra­ven, alwaar mijn gelief­de dan in een tot de ver­beel­ding spre­kend avond­kleed op een rood‐wit geblokt tafel­kleed zit te wach­ten, wijl de avond­zon haar haren van een gou­den glans voor­ziet. Na een smach­ten­de en – hoe kan het anders – hon­ge­ri­ge wel­komst­kus, haal ik dan de eer­ste gang uit mijn goed gevul­de zadel­tas.
Een zin­nen­prik­ke­lend voor­ge­recht met het juis­te ape­ri­tief brengt de hoof­den alras enigs­zins op hol. En laat dat voor­al de bedoe­ling wezen. Als het op aan­schie­ten aan­komt, mag een pick­nick geen gren­zen ken­nen (aan­schie­ten; schoot aan; aan­ge­scho­ten).

Maar goed, om een lang ver­haal kort te maken, sla ik gemaks­hal­ve enke­le gan­gen van de menu­kaart over. Een geslaag­de pick­nick ein­digt natuur­lijk met een ban­de­lo­ze vrij­par­tij in de avond­lucht, aan­ge­wak­kerd door spreek­woor­den met lief­de, man en maag als belang­rijk­ste ingre­di­ën­ten. Of waar dient dat tafel­kleed anders voor, dacht u?

En dat is het moment waar­op het sprook­jes­ach­tig wordt. Mijn gehuur­de wit­te out­fit hangt uiter­aard al voor het groot­ste deel in aan­pa­len­de wil­gen, en ook de tal­rij­ke knoop­jes van het wei­nig ver­hul­len­de avond­kleed van mijn picknick‐partner ken­nen nog wei­nig gehei­men. Van­zelf­spre­kend dient het lief­des­spel opge­fleurd te wor­den met beko­ren­de woor­den en zin­nen­prik­ke­len­de zin­sne­des aller­han­de. U kan het waar­schijn­lijk zelf ook wel zo gek beden­ken.
Een abso­lu­te top­per op dat gebied vind ik zelf Sesam, open u. Wan­neer de staat van het avond­kleed door het gepruts van grijp­gra­ge han­den van wei­nig ver­hul­lend naar pak­weg ophit­send over­gaat, zijn ver­wij­zin­gen naar sprook­jes altijd een pri­ma ijs­bre­ker. Ik hoef hier niet uit te leg­gen waar een man op zo’n moment men­taal mee bezig is, maar ik kan jul­lie ver­ze­ke­ren dat zo’n Sesam, open u in veel geval­len de juis­te deu­ren doet open­gaan. Want daar dient zo’n spreuk natuur­lijk voor.

Maar let op, want dan wordt het even uit­kij­ken. Om niet ver­trap­peld te wor­den name­lijk. Cite­ren uit sprook­jes mag dan al de onge­twij­feld ein­de­lo­ze benen van uw par­man­ti­ge part­ner in twee tegen­over­ge­stel­de wind­rich­tin­gen stu­ren, er zijn ech­ter ver­ont­rus­ten­de neven­wer­kin­gen te ken­nen. Zo zal Sesam, open u dan mis­schien de juis­te lief­des­poort voor u in de open­ba­ring bren­gen, er komen op dat moment een aan­tal rovers op de prop­pen die die open­ba­ring in omge­keer­de rich­ting toe­jui­chen. Veer­tig om pre­cies te zijn.

Wees dus op uw hoe­de dat u uw roe­de op dat cru­ci­a­le moment enigs­zins in bedwang houdt, ten ein­de niet ver­trap­peld te wor­den door een cri­mi­ne­le ben­de onge­re­geld die – aan­ge­trok­ken door het bin­nen­gut­sen­de dag­licht – met z’n veer­ti­gen de parings­poort en haar omwal­lin­gen bui­ten­stor­men om na dagen­lan­ge duis­te­re opslui­ting het haze­pad te kie­zen. Want voor u het weet, wordt u zon­der mede­lij­den over­hoop getrap­peld en stort u nood­ge­dwon­gen uw sesam­zaad op de rood‐wit geblok­te rot­sen.

En dat zou, zoals met elk recht­ge­aard picknick‐attribuut het geval is, een regel­rech­te zon­de zijn…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *