Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.
Het een of het ander,
het ander of het een,
waarom kleur, waarom grijs,
dat leidt toch nergens heen.
Resteert enkel de vraag,
of nergens niet mooier zou zijn,
dan enkel donker en licht,
dezerwijs is ergens namelijk ook onrein.
Een tumult van kleuren en contrasten,
weet het open oog te verblinden,
maar in de chaotische matrix van zwart en wit,
valt geen lust voor het oog te vinden.
De ironie is hier makkelijk gevonden,
door het naast elkaar stellen van niet en kleur,
wat uiteraard ook een nevenstelling is van 2 extremen,
uiteindelijk is grijs dan enkel symbolisch gezeur.
Op deze foto staat een van de mooiste kunstwerken die ik ooit heb gezien, in the Tate gallery . Ik heb hem vorig jaar ontdekt toen ik met mijn moeder op citytrip was in Londen. Hij was opgesteld in de inkomhal van the Tate. Ik heb geloof ik wel een heel uur daar op de grond gelegen. De naam van de kunstenaar ontgaat me nu wel.
In ieder geval, mooie foto
groeten
x eva
«Als ze slaapt, is ze schattig. Als ze praat in haar slaap, is ze nog schattiger. Als ze me in haar slaap een mep verkoopt, vind ik dat ’s anderendaags uiteindelijk ook wel schattig.»
Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.
Weinig oranje, hier… ? Beetje een rebel ja? ;-)
Dat is dichterlijke vrijheid hoor…
ik zie ik zie wat jij niet ziet en de kleur is…… oranje?????
Mengelmoes der contrasten.
Het een of het ander,
het ander of het een,
waarom kleur, waarom grijs,
dat leidt toch nergens heen.
Resteert enkel de vraag,
of nergens niet mooier zou zijn,
dan enkel donker en licht,
dezerwijs is ergens namelijk ook onrein.
Een tumult van kleuren en contrasten,
weet het open oog te verblinden,
maar in de chaotische matrix van zwart en wit,
valt geen lust voor het oog te vinden.
De ironie is hier makkelijk gevonden,
door het naast elkaar stellen van niet en kleur,
wat uiteraard ook een nevenstelling is van 2 extremen,
uiteindelijk is grijs dan enkel symbolisch gezeur.
Maxim Bronzwaer, vandaag.
Op deze foto staat een van de mooiste kunstwerken die ik ooit heb gezien, in the Tate gallery . Ik heb hem vorig jaar ontdekt toen ik met mijn moeder op citytrip was in Londen. Hij was opgesteld in de inkomhal van the Tate. Ik heb geloof ik wel een heel uur daar op de grond gelegen. De naam van de kunstenaar ontgaat me nu wel.
In ieder geval, mooie foto
groeten
x eva
De kunstenaar heet Olafur Eliasson. Hier kan je zijn werk bewonderen.
Dikke merci Yuri!
groeten aan wannes ( mss toekomstige onderbuurman op artforum)
x eva
Groeten terug!