Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.
Stenen (slot)
Toen ik weer wakker werd, lag ik terug in de bewaakte ziekenhuiskamer. Er stond nu ook aan de binnenkant van de deur een meneer op wacht, dus mijn privacy kon ik wel helemaal op mijn buik schrijven. Al zou dat niet gemakkelijk zijn, want ik kon niet aan mijn buik. Mijn armen waren vastgegespt met riemen en mijn benen hingen weer […]
Lees verder →
Valentine fuckin’ rocks
Vandaag een jaar geleden hield ik niet van Valentijn. Ik ga niet uitleggen waarom, ik denk dat zowat 90% van de wereldbevolking niet van het plastieken nep-karakter van Valentijn houdt, dus statistisch gezien weet u waarschijnlijk wat ik bedoel als ik zeg dat Valentine fuckin’ sucks. Dienaangaande is Valentijn een absurde feestdag, vermits het enkel pril tongende pubers zijn en paartjes die met een kortingsbon uit de Flair op restaurant gaan, die écht van dat opgeklopte rozenblaadjes-feest kunnen genieten.
Stenen (3)
Ik had een niersteen en die kon praten. Deze medische anomalie had tot gevolg dat ik onder dwang in quarantaine werd geplaatst in een bewaakte ziekenhuiskamer met twee camera’s op mijn lendenen gericht. Niet alleen werd ik aldus van mijn vrijheid beroofd, maar bovendien mocht ik niet zelf eten of drinken. Op geregelde tijdstippen kwam een verpleegster me op dwingende wijze wat voedsel in de strot rammen. Dat voedsel zag er altijd vreemd en nooit vers uit. Wat ik allemaal […]
Lees verder →
Stenen (2)
Ik piste bloed en schrok me rot. Daarom stuurde mijn huisdokter me naar een of ander radiologisch medisch centrum dinges om een echografietje van blaas en nieren. Dat centrum zag eruit alsof het in de jaren zeventig was gebouwd. Daarna was de tijd vergeten af en toe een upgrade te downloaden. Aan de muur van de inkomhal hing een gigantisch blauw-grijs smirna-tapijt dat de indruk wekte dringend een vlooienbandje te kunnen gebruiken.
Archief voor februari 2006