Brundle‐fly Pfaff

Het plei­dooi van Geert Bour­geois voor meer rijkeluis‐soaps op de open­ba­re omroep was niet in dove­mans­oren geval­len. Om zijn sta­te­ment meer kracht bij te zet­ten had hij Kel­ly en Lin­d­sey Pfaff uit­ge­no­digd in de studio’s van Radio Don­na, waar ze met veel ple­zier de opvoed­kun­di­ge waar­de en de inspi­re­ren­de meta­fy­si­ca van hun avon­tu­ren uit de doe­ken deden. De ado­ra­tie van Kel­ly voor Lau­ra Lynn, de laat­ste vlaam­se engel, schiep onmid­del­lijk een band met onze minis­ter. Want ook meneer Bour­geois draagt de vlaam­se volks­cul­tuur hoog in het vaan­del, dat is bekend. Toen deug­niet Lynd­sey ech­ter plots ver­kon­dig­de dat ze toch meer van Bob­bie Wil­li­ams hield, vond Geert het nodig in te grij­pen. Hij pro­beer­de Lynd­sey diets te maken dat de authen­tie­ke schlager‐feel bij Bob­bie Wil­li­ams toch enigs­zins ont­brak, en dat het juist dát was waar onze nati­o­na­le radio zoveel behoef­te aan had. Hij fabri­ceer­de ook nog fluks een inge­wik­kel­de algo­rit­mi­sche rede­ne­ring waar­uit bleek dat de songs van Bob­bie Wil­li­ams hem door de gees­ten van homo­fie­le neo-nazi’s wor­den inge­fluis­terd, en aldus geens­zins beant­woor­den aan de edu­ca­tie­ve waar­de die muziek toch in de eer­ste plaats dient te bezit­ten. Lynd­sey had ech­ter geen oren naar dit alles en voor haar lie­ve zus­ter het goed en wel besef­te, begon ze – live op de nati­o­na­le radio – aan één van haar wereld­ver­maar­de the fly-imi­ta­ties.

The Fly was Lynd­seys abso­lu­te favo top­film aller tij­den ter wereld in het uni­ver­sum ever onein­dig, en ze citeer­de er te pas en te onpas uit. Het was niet de eer­ste keer dat ze haar Brundle‐fly impres­sie uit de kast haal­de wan­neer ze haar zin niet kreeg. Het is een blijft een kop­pig opdon­der­tje, die jong­ste telg aan de stam­boom van peet­va­der Pfaff. Ter­wijl ze haar gal­blaas uit­kots­te over de sui­ker­wa­fel die ze van Leen Demaré had gekre­gen, maak­te Lynd­sey aller­lei wan­sma­ke­lij­ke gelui­den, waar­bij het haar blijk­baar niet kon sche­len dat ook de micro­foon dode­lijk werd getrof­fen door de bij­ten­de maag­sap­pen. Geert Bour­geois, die de scha­de wil­de inper­ken, deed wat elke held­haf­ti­ge minis­ter op dat moment zou doen. Hij nam de vlie­gen­mep­per en begon als een wil­de­man Lynd­sey in het gezicht te slaan. Algauw bedaar­de de Aliplast‐dochter, mede door de beris­pin­gen van haar oude­re zus en het zien van de gelaats­kleur van Leen Demaré, die steeds meer op een slecht gebak­ken spie­gel­ei ging lij­ken.

Die avond schreef Lau­ra Lynn in haar dag­boek: «Het zijn fij­ne men­sen, die Pfaffs, maar sui­ker­wa­fels eet ik nooit meer.» En daar­mee had ze met­een de eer­ste stro­fe voor een nieu­we hit klaar.

3 reacties

  1. Zezunja schreef:

    Uw grijs­groe­ne gelaats­kleur mag er anders ook zijn.

  2. Yuri schreef:

    Dat is een loti­on om insec­ten bui­ten te hou­den.

  3. Jozef schreef:

    ”Hope­lijk kun­nen we de beel­den van dit voor­val bin­nen­kort op de bete­re com­mer­ci­ë­le zen­der bewon­de­ren.”
    Fijn huis­dier trou­wens, Yuri (Cro­nen­berg? Uw alter‐ego? Waar ben je met die Maan­zand geble­ven!).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *