Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.Eerste moment
Eerste moment
Of dat moment dat hij het genadeschot krijgt toegediend. Hij houdt zich met zijn laatste krachten vast aan de top van het fallussymbool waar hij was opgeklommen, maar zijn handen kunnen het gewicht niet meer torsen. Een laatste blik in de ogen van zijn geliefde en hij glijdt geruisloos naar beneden. In zijn vrije val spreidt hij zijn ledematen en is hij nog heel even in al zijn kolossaliteit te zien. Maar hij wordt gauw kleiner. Dat gaat zo als het vogelperspectief je parten speelt.
Wat ik zo mooi vind, is dat je hem niet hoort vallen. Drie uur lang heeft hij bulderend en bonkend het beste van zichzelf gegeven, en dat deed ie steeds met veel kabaal en een overload aan decibels. Ramen, deuren, bomen en rotsen trilden onder het apocalyptische gehamer van zijn benenspel. Maar niet zo in die laatste fatale seconden. Eens was hij groots en niet te negeren. Op het eind wordt hij steeds kleiner en wordt hem zelfs geen doffe plof meer gegund. Alleen oorverdovende stilte. De ondergang van een held tegen wil en dank.
Wellicht enigszins verwante berichten:
5 reacties
Over the top.
Ah, die film. Ik vond hem zozo.
Maar dat kind staat vol met plekken in haar aangezicht! Weet u wat vreselijk is in deze moderne tijden. Die doffe plof waarmee hij ter aarde stuikte was van een danige zachtheid dat hij door de decibelvretende jeugd niet eens meer werd opgemerkt. Ook heel sterk vond ik dat shot in die trein als hij dat venster openschuift en plots merkt dat ze door een tunnel rijden die bezaaid ligt met lege blikken cornedbeef. Ook het weder speelt een niet onbelangrijke rol in dergelijke zaken. Volgens mij dan toch. Althans, zo heb ik het altijd beleefd.
ik wil meer!
U heeft gelijk.
Ik kijk teveel films, denk ik.