De eerste try-out was een mislukking. Dat klinkt misschien wat overdreven, maar in het licht van wat misschien nog komen gaat, noem ik het even een mislukking. Noch mijn eigen nasmaak, noch de reacties van het kleine publiek waren wat ik ervan verwachtte. Dat kan natuurlijk ook niet en het is ook niet ongewoon dat er meer onzekerheid overblijft dan wat anders, maar één ding was duidelijk. Het was niet wat ik wilde. Ik probeerde hardnekkig de lolbroek uit te gaan hangen en probeerde daarbij wellicht teveel – euh – de lolbroek uit te hangen.
Meer dan dat ik iets deed dat echt van mezelf was.
De tweede try-out zag er daarom helemaal anders uit. Op drie dagen verzon ik iets compleet anders en daar voelde ik me – althans thuis voor de spiegel – iets gelukkiger mee. Dat nam niet weg dat ik die dinsdag in Le Bal Infernal in Gent zowat zeven keer stierf van de stress. Ik wil me bij voorbaat ook verontschuldigen bij het organiserend comité dat er die avond niet veel zinnigs uit mijn bek kwam. Behalve dan – gnagnaha – tijdens mijn vuurdoop op het kleine podiumpje. Omsingeld door verbaasde en grijnzende toeschouwers vertelde ik in het zweet des aanschijns mijn kleine verhaal. Het was een kleine kick en Zezunja en Vince, compagnons van dienst, beweerden bovendien dat het er heel erg mooi uitzag. Al kan ik dat zelf heel moeilijk beoordelen. Verblind door nervositeit en verlamd door plankenkoorts vertroebelde mijn blik die avond behoorlijk. Maar ik vermoed dus dat het goed geweest is.
Danku trouwens aan The Lunatics.
De derde try-out voelde iets vertrouwder wegens de vele bekende koppen in het publiek. Al vond ik ook heel wat onbekende gezichten in mijn blikveld. Ik vertelde een verhaal dat helemaal van mij was en ik vond daarbij de nodige appreciatie. En dat was plezierig. Moe maar voldaan besloot ik toen dat het even goed was geweest.
Voorlopige eindconclusie? Moeilijk. Euh. Tja. Ik weet het niet. Misschien wil ik het allemaal wat te snel. Misschien is het heel erg dom van mezelf om zomaar out of the blue aan een grote cabaret-wedstrijd te willen meedoen. Misschien moet ik eerst nog even een jaartje allerlei dingen uitproberen. Terugkijkend op de afgelopen weken moet ik zeggen dat het nog niet honderd procent klopt. Het voelt nog niet helemaal lekker. Onzekerheid, dat zeker, maar ook onvolledigheid. Onkunde voor een stuk, maar ook ongemak. En onrust. Al is dat altijd een goede voedingsbodem geweest.
Ik weet het even niet. Ik ga even bezinnen. Slapen en nadenken. Drinken en met mijn lief praten. Mensen zoeken. Commentaar vragen. Hulp. En dan misschien nog een stuk of duizend try-outs doen. We zien wel. Hoe dan ook is het laatste woord nog niet gesproken. Want ik denk nog steeds – zonder een greintje bescheidenheid – hetzelfde, telkens als ik zo’n gekke cabaretier op teevee zijn ding zie doen.
Godverdomme, dat kan ik ook.
Loading ...
20 reacties
Mag ik ook eens naar zo’n try-out komen kijken? *pruillip*
Natuurlijk mag dat!
Alleen is het momenteel erg stil in try-out-land.
Maar ik hou jullie op de hoogte.
Tja, ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het te doen moet zijn – afgaande op wat ik hier lees, natuurlijk, je schijnt ook te moeten kunnen performen om als cabaretier aan de slag te gaan. Als de eerste Nederlandse try-out gepland wordt, kom ik graag kijken.
Dat ‘The Lunatic Comedy Café’ in Gent, dat heet Le Bal Infernal. Gewoon even om de puntjes op de i te zetten uiteraard.
Het is trouwens een heel goed café dat veel te weinig volk trekt. Ik moet er zelf ook dringend nog eens komen.
U heeft volkomen gelijk!
Ik heb het even aangepast.
hmmmm. wij hadden verwacht dat je gewoon een mooi gedichtje zou voordragen.
de rest ervoor vonden we een beetje te lang. niet omdat we dat gedichtje verwachtten, maar wel omdat de ‘clou’ niet snel genoeg kwam.
(willen hier niet afbreken, gewoon zeggen wat we vonden.)
dat gedichtje dan weer was sterk.
voortdoen!
En wij vonden het voorspel sterker dan het gedicht (al was het gedicht ook heel sterk). En het geheel: veel te kort, veel te kort, veel te kort. Kom op he Yuri,… tuurlijk kan jij dat godverdomme ook.
Jammer dat het niet helemaal werd wat je ervan verwachtte, maar toch vind ik het sterk dat je dat hier zo eerlijk neerschrijft.
En volgende keer probeer ik er zeker bij te zijn!
Ik kijk al uit naar je volgende optreden! Maar nog altijd net iets meer naar je volgende schrijfsel hier. Bis!
Lieve Yuri,
Blijkbaar geen doldwaze capriolen deze keer, maar een oprecht verhaal van twijfel en onzekerheid. Ik bewonder je moed, maar ik zou niet graag in je schoenen staan, want ik houd er niet van mezelf zo te kwellen.
Je moet het wel erg graag willen, dat je jezelf zo voor de leeuwen gooit.
Een groet.
Dag beste Yuri, gedreven door een lovenswaardig schrijven van Lilimoen kwam ik in een klik! bij jou terecht.
Ik denk (maar dat denk ik) dat je jezelf serieus moet nemen daar waar capaciteiten liggen en jezelf minder serieus moet nemen als je (al dan niet gevoelsmatig) tekort schiet of twijfelt *dit klinkt wellicht vaag, daarbij ben ik zelf een held op sokken en bedoel ik pertinent nÃet dat je van onzekerheid & onvolledigheid niet wijzer wordt* Wel, ik bedoel gewoon “keep the spirit!” en als het lukt kom ik zeker eens kijken bij een try out, want er is niets innemender dan het prille begin.
Met een hartelijke groet,
Maartje
zweet en gij zult drijven!
@ ine: Ik begrijp je kritiek. Tenminste, ik lees hem op een zodanige wijze dat ik me er in kan vinden.
@ Lilimoen: Dat het te kort was, is waar. Maar dat komt door acuut tijdsgebrek en wellicht te veel hooi op mijn vork. Dat is één van de redenen waarom ik twijfel.
@ buitel: Ik ook!
@ Jozef: Dank!
@ Drs. Johan Arendt Happolati: Ik wil het dan ook echt heel erg graag.
@ Maartje: Een beetje vaag, inderdaad. Maar toch lees ik er wijze raad in en dat is fijn en dankuwelwaardig.
@ J: Met dat zweet komt het goed. Nu het drijven nog.
Toch even corrigeren: het was wel degelijk The Lunatc Comedy Club. Oké, op dinsdag resideert die club in café ‘Le Bal Infernal’, maar op zulke avonden heet het geheel The Lunatic Comedy Club. Alle artiesten treden ook op “onder die vlag”, zie http://www.lunatics.be .
Kleinigheidje, hoor.
Succes ermee!
Dat wist ik dus. Echt wel.
Zullen we het vanaf nu dan maar The Infernal Comedy Club noemen?
The Sore Bottom Boys wensen u een 2007 vol sex, geluk en een kilo afghaan van een goed jaar!
Voor u hetzelfde heer Victoria!
Heer Maanzand, hoe herkenbaar… de twijfel die langs de binnenkant van je linkerwang wrang hangt te hangen terwijl zich aan de buitenkant van de rechterwang een gezwelletje ontwikkelt dat schreeuwt: ‘Ik kanhet, godverdomme, ik kan het!’
Luister naar dat laatste gezwelletje. Ik denk dat de weg naar een volwaardig programma voor elke stand-up comedian een erg lange weg is. Vallen en opstaan. Telkens opnieuw. ‘t Is wel aan jezelf om in je eigen materiaal te blijven geloven.
Mocht je ooit een try-out plannen in het weekend, laat me dan zeker iets weten. In de week ben ik (vanwege theater) nooit vrij maar ik zou je echt graag eens bezig willen zien.
Jezus, wat een serieuze reactie, merk ik nu ook.
gebeur je ook eens in Antwerpen?
Voorlopig is het even stil in de cabarettenelft van mijn hersenen.
Maar zodra ik ergens gebeur, hoort u er hier zeker van.