Er kwam een man aangefietst met een gevulde plastic zak uit de Delhaize aan zijn stuur. Hij stopte voor het rode licht. Hij zag er een beetje slonzig uit. Oude rafelende jas en scheve pet op het hoofd. Toen het licht op groen sprong, en hij wilde vertrekken, scheurde één van de handvaten van de plastic zak. De zak gleed van het stuur en de helft van de inhoud kledderde ongenadig tegen het fietspad. Een flesje bier spatte uit elkaar en besmeurde de slonzige broek van de man. Een pot mayonaise ontplofte als een overrijpe puist. In de zak zaten verder nog wat spullen die door het bier en de mayonaise plotsklaps onbruikbaar werden. Onder andere een krant en een krop sla. Verder was het niet echt duidelijk welke waren de man nog gekocht had, maar dat was ook niet meer belangrijk.
Terwijl een zestal fietsers de ravage met een boogje passeerden, zat er voor de man niets anders op dan zijn fiets aan de kant te zetten, en zijn gehavende inkopen bij elkaar te schrapen. Daar slaagde hij moeizaam in, onderwijl het licht weer op rood vloekend. Het ramptoerisme rond het kruispunt tierde welig. Het gebroken bierflesje en de overblijfselen van de pot mayonaise legde de man tegen een paal, als waren het grafrelikwieën. De overige – ongebroken maar besmeurde – waren propte hij weer in de gescheurde zak. Toen zette hij zijn fiets aan de kant, en met de gehavende inkopen in beide armen geklemd trok hij terug naar de Delhaize. Vermoedelijk om een nieuw zakje.
Aan de andere kant van het kruispunt stond een groepje japanse toeristen een authentiek vlaams flatgebouw te bewonderen. Ze waren net uit hun lelijke toeristenbus gestapt, en de als halsketting tegen de borst gedrapeerde telelenzen waren niet te tellen. Toen één van hen het tafereel aan de overkant in de gaten kreeg, porde hij zijn collega’s aan en een twintigtal spleetogen werden plotseling gericht op de slonzige man met het gescheurde zakje. De telelenzen werden in paraatheid gebracht, en er ontstond een koeterwaals geloezemoes van jewelste. De japanners bleven het tafereel gadeslaan, als aanschouwden ze een meteorietinslag. Toen de slonzige man met het gescheurde zakje het kruispunt overstak, richting Delhaize, passeerde hij zijn tactloze toeschouwers. Kwaad en verbouwereerd stapte hij langs hen door. De telelenzen en opengesperde monden draaiden de hele tijd mee met de man, totdat hij honderd meter verder de draaideuren van het grootwarenhuis binnenwandelde. Enkele onfortuinlijke japanners zonder fototoestel dromden samen rond de digitale exemplaren van hun medereizigers en bewonderden met kinderlijke kreetjes het vers geschoten materiaal.
Ik had zin om de gebroken pot mayonaise en het zanderige bier op een bordje aan de schaamteloze toeristen aan te bieden met de mededeling dat het hier een authentiek en verfijnd vlaams streekgerecht betrof. Maar omdat ik geen karate kan, deed ik dat maar niet.
Loading ...
12 reacties
Tja, de één neemt er foto’s van, de ander schrijft er een stukje tekst over. Maar heeft er iemand de arme man geholpen, dàt is de vraag.
Thuisgekomen barstte de man in tranen uit: uitgeput omdat hij twee keer boodschappen had moeten doen, spijt omwille van dat mooie geld dat verkwanseld werd en verbittering vanwege die pijnlijke vernedering.
Snikkend alles toch maar netjes opgeborgen in de koelkast.
Oud en eenzaam, het is me wat.
Ik hoop dat hij de volgende keer een echte boodschappentas of van die stevige fietstassen neemt. Maar ja de verlokkingen van de gratis tasjes van de supermarkt, terwijl ze niet sterk genoeg zijn om een enkele banaan van behoorlijke omvang in te vervoeren.
Ik heb wel een beetje medelijden met de man.
Aan de andere kant, zullen de Japanners hun fotos wel meegenomen hebben, om te laten zien, hoe smerig wij Europeanen zijn. We laten onze troep gewoon op straat liggen.
Ik heb geen medelijden met de man. Dat hij zich een auto koopt, de onbeholpen schabouw!
Jappen zijn ok. Heel erg zelfs. Foto’s nemen van de wereld kan niet fout zijn. Net zomin als er een verhaal over schrijven.
Mensen die kiekjes schieten en teksten schrijven staan buiten de wereld en dat op zich is poëtisch genoeg, vind ik. Zij bevinden zich pal op de grens van de verbeelding.
Groetjes,
GDB.
Wat jammer nou, Heer GDB, dat u dt zo brutaal zegt. Ik had nog wel mijn oude vadertje in gedachten…
Dat die reacties van GDB en DJAH me niet echt lekker zitten, bwaah, humor verwordt zowat tot een finale dooddoener en dat is het dan. Een mens in nesten, blijft in zijn nesten en plengt misschien een stille traan. Alles van waarde is weerloos.
(hangt er een actueel taboe over zoiets als empathie?)
Meneer Vanco, kan u dat even vertalen voor de lezers die géén Klingon spreken?
Heer Marlon,
U hebt eigelijk gelijk. Ik heb ook veel te dikwijls de neiging om alles wat op de weblogs komt in het belachelijke te trekken. Dat is natuurlijk leuk en je scoort ermee. Maar ik heb ook al dikwijls ondervonden dat in wezen ernstige stukjes kompleet verprutst worden door de reacties achteraf. En de schrijver zelf doet dan ook maar mee met die leukte, omdat hij vreest dat de anderen zullen denken dat hij zichzelf te veel aux sérieux neemt.
Een ernstige groet.
(nou wordt het helemaal droevig en dat is er nu ook weer over…)
Dames en heren, dit is een ernstige zaak. Japanners zijn stom en potten mayonaise uit je handen laten vallen is ook heel stom. Daar moeten we niet te lichtzinnig over denken. De wereld is stom en het is maar goed dat er nog mensen als de heer Vanco bestaan.
De harteloosheid!
Mijne heren en één ruziemakende vrouw,
Laten wij hier geen overhaaste conclusies trekken uit deze schijnbaar hartverscheurende gebeurtenis. Laten wij de feiten op een rijtje zetten. Merk van bier noch mayonaise wordt in deze schoon Vlaamse vertelling vermeld. Ik zeg u, wij mogen als derden geen standpunt innemen aangaande deze gebeurtenis want wie zijn wij om ons te willen mengen in de reclametechnieken van een wereldmarkt. Als promotie-adviseur (eerste in rang) kan ik u melden dat een nieuwe reclamespot nakende is waarin een gehavende fietser wordt opgevoerd die een onbeduidend merk bier en mayonaise aan zijn handen ziet ontglippen terwijl hij gespot wordt door een roedel Japanners. Een volgende take bestaat erin dat we diezelfde man met dezelfde maar dit keer IN PLASTIEK VERPAKTE producten van het merk JUPILER en CALVE dolgelukkig uit dat filiaal zien komen wandelen. En dan misschien ergens op het eind een tekst in beeld die luidt: “Hoedt u voor een commissionaire verzakking, ga voor een plastieken verpakking!” Eind goed al goed, dus. Duidelijk een zet van de Japanse plastiekmaffia, wat ik u brom!
ja find ik ook
HOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOi Gozertjes JAPPANERS ZIJN COOOOOOOOOOOOOOL