Japanners zijn stom

Er kwam een man aan­ge­fietst met een gevul­de plas­tic zak uit de Del­hai­ze aan zijn stuur. Hij stop­te voor het rode licht. Hij zag er een beet­je slon­zig uit. Oude rafe­len­de jas en sche­ve pet op het hoofd. Toen het licht op groen sprong, en hij wil­de ver­trek­ken, scheur­de één van de hand­va­ten van de plas­tic zak. De zak gleed van het stuur en de helft van de inhoud kled­der­de onge­na­dig tegen het fiets­pad. Een fles­je bier spat­te uit elkaar en besmeur­de de slon­zi­ge broek van de man. Een pot may­o­nai­se ont­plof­te als een over­rij­pe puist. In de zak zaten ver­der nog wat spul­len die door het bier en de may­o­nai­se plots­klaps onbruik­baar wer­den. Onder ande­re een krant en een krop sla. Ver­der was het niet echt dui­de­lijk wel­ke waren de man nog gekocht had, maar dat was ook niet meer belang­rijk.

Ter­wijl een zes­tal fiet­sers de rava­ge met een boog­je pas­seer­den, zat er voor de man niets anders op dan zijn fiets aan de kant te zet­ten, en zijn geha­ven­de inko­pen bij elkaar te schra­pen. Daar slaag­de hij moei­zaam in, onder­wijl het licht weer op rood vloe­kend. Het ramp­toe­ris­me rond het kruis­punt tier­de welig. Het gebro­ken bier­fles­je en de over­blijf­se­len van de pot may­o­nai­se leg­de de man tegen een paal, als waren het graf­re­li­kwie­ën. De ove­ri­ge – onge­bro­ken maar besmeur­de – waren prop­te hij weer in de gescheur­de zak. Toen zet­te hij zijn fiets aan de kant, en met de geha­ven­de inko­pen in bei­de armen geklemd trok hij terug naar de Del­hai­ze. Ver­moe­de­lijk om een nieuw zak­je.

Aan de ande­re kant van het kruis­punt stond een groep­je japan­se toe­ris­ten een authen­tiek vlaams flat­ge­bouw te bewon­de­ren. Ze waren net uit hun lelij­ke toe­ris­ten­bus gestapt, en de als hals­ket­ting tegen de borst gedra­peer­de tele­len­zen waren niet te tel­len. Toen één van hen het tafe­reel aan de over­kant in de gaten kreeg, por­de hij zijn collega’s aan en een twin­tig­tal spleet­ogen wer­den plot­se­ling gericht op de slon­zi­ge man met het gescheur­de zak­je. De tele­len­zen wer­den in paraat­heid gebracht, en er ont­stond een koe­ter­waals geloe­ze­moes van jewel­ste. De japan­ners ble­ven het tafe­reel gade­slaan, als aan­schouw­den ze een mete­o­riet­in­slag. Toen de slon­zi­ge man met het gescheur­de zak­je het kruis­punt over­stak, rich­ting Del­hai­ze, pas­seer­de hij zijn tact­lo­ze toe­schou­wers. Kwaad en ver­bou­we­reerd stap­te hij langs hen door. De tele­len­zen en open­ge­sper­de mon­den draai­den de hele tijd mee met de man, tot­dat hij hon­derd meter ver­der de draai­deu­ren van het groot­wa­ren­huis bin­nen­wan­del­de. Enke­le onfor­tuin­lij­ke japan­ners zon­der foto­toe­stel drom­den samen rond de digi­ta­le exem­pla­ren van hun mede­rei­zi­gers en bewon­der­den met kin­der­lij­ke kreet­jes het vers gescho­ten mate­ri­aal.

Ik had zin om de gebro­ken pot may­o­nai­se en het zan­de­ri­ge bier op een bord­je aan de schaam­te­lo­ze toe­ris­ten aan te bie­den met de mede­de­ling dat het hier een authen­tiek en ver­fijnd vlaams streek­ge­recht betrof. Maar omdat ik geen kara­te kan, deed ik dat maar niet.

12 reacties

  1. Jozef schreef:

    Tja, de één neemt er foto’s van, de ander schrijft er een stuk­je tekst over. Maar heeft er iemand de arme man gehol­pen, dàt is de vraag.

  2. Drs. Johan Arendt Happolati schreef:

    Thuis­ge­ko­men barst­te de man in tra­nen uit: uit­ge­put omdat hij twee keer bood­schap­pen had moe­ten doen, spijt omwil­le van dat mooie geld dat ver­kwan­seld werd en ver­bit­te­ring van­we­ge die pijn­lij­ke ver­ne­de­ring.
    Snik­kend alles toch maar net­jes opge­bor­gen in de koel­kast.
    Oud en een­zaam, het is me wat.

  3. norman schreef:

    Ik hoop dat hij de vol­gen­de keer een ech­te bood­schap­pen­tas of van die ste­vi­ge fiets­tas­sen neemt. Maar ja de ver­lok­kin­gen van de gra­tis tas­jes van de super­markt, ter­wijl ze niet sterk genoeg zijn om een enke­le banaan van behoor­lij­ke omvang in te ver­voe­ren.

    Ik heb wel een beet­je mede­lij­den met de man.

    Aan de ande­re kant, zul­len de Japan­ners hun fotos wel mee­ge­no­men heb­ben, om te laten zien, hoe sme­rig wij Euro­pe­a­nen zijn. We laten onze troep gewoon op straat lig­gen.

  4. GDB schreef:

    Ik heb geen mede­lij­den met de man. Dat hij zich een auto koopt, de onbe­hol­pen scha­bouw!

    Jap­pen zijn ok. Heel erg zelfs. Foto’s nemen van de wereld kan niet fout zijn. Net zomin als er een ver­haal over schrij­ven.

    Men­sen die kiek­jes schie­ten en tek­sten schrij­ven staan bui­ten de wereld en dat op zich is poë­tisch genoeg, vind ik. Zij bevin­den zich pal op de grens van de ver­beel­ding.

    Groet­jes,
    GDB.

  5. Drs. Johan Arendt Happolati schreef:

    Wat jam­mer nou, Heer GDB, dat u dt zo bru­taal zegt. Ik had nog wel mijn oude vader­tje in gedach­ten…

  6. marlon vanco schreef:

    Dat die reac­ties van GDB en DJAH me niet echt lek­ker zit­ten, bwaah, humor ver­wordt zowat tot een fina­le dood­doe­ner en dat is het dan. Een mens in nes­ten, blijft in zijn nes­ten en plengt mis­schien een stil­le traan. Alles van waar­de is weer­loos.
    (hangt er een actu­eel taboe over zoiets als empa­thie?)

  7. Yuri schreef:

    Meneer Van­co, kan u dat even ver­ta­len voor de lezers die géén Kling­on spre­ken?

  8. Drs. Johan Arendt Happolati schreef:

    Heer Mar­lon,
    U hebt eige­lijk gelijk. Ik heb ook veel te dik­wijls de nei­ging om alles wat op de weblogs komt in het bela­che­lij­ke te trek­ken. Dat is natuur­lijk leuk en je scoort ermee. Maar ik heb ook al dik­wijls onder­von­den dat in wezen ern­sti­ge stuk­jes kom­pleet ver­prutst wor­den door de reac­ties ach­ter­af. En de schrij­ver zelf doet dan ook maar mee met die leuk­te, omdat hij vreest dat de ande­ren zul­len den­ken dat hij zich­zelf te veel aux séri­eux neemt.
    Een ern­sti­ge groet.
    (nou wordt het hele­maal droe­vig en dat is er nu ook weer over…)

  9. Zezunja schreef:

    Dames en heren, dit is een ern­sti­ge zaak. Japan­ners zijn stom en pot­ten may­o­nai­se uit je han­den laten val­len is ook heel stom. Daar moe­ten we niet te licht­zin­nig over den­ken. De wereld is stom en het is maar goed dat er nog men­sen als de heer Van­co bestaan.
    De har­te­loos­heid!

  10. urbainalpain schreef:

    Mij­ne heren en één ruzie­ma­ken­de vrouw,
    Laten wij hier geen over­haas­te con­clu­sies trek­ken uit deze schijn­baar hart­ver­scheu­ren­de gebeur­te­nis. Laten wij de fei­ten op een rij­tje zet­ten. Merk van bier noch may­o­nai­se wordt in deze schoon Vlaam­se ver­tel­ling ver­meld. Ik zeg u, wij mogen als der­den geen stand­punt inne­men aan­gaan­de deze gebeur­te­nis want wie zijn wij om ons te wil­len men­gen in de recla­me­tech­nie­ken van een wereld­markt. Als promotie‐adviseur (eer­ste in rang) kan ik u mel­den dat een nieu­we recla­me­spot naken­de is waar­in een geha­ven­de fiet­ser wordt opge­voerd die een onbe­dui­dend merk bier en may­o­nai­se aan zijn han­den ziet ont­glip­pen ter­wijl hij gespot wordt door een roe­del Japan­ners. Een vol­gen­de take bestaat erin dat we die­zelf­de man met dezelf­de maar dit keer IN PLASTIEK VERPAKTE pro­duc­ten van het merk JUPILER en CALVE dol­ge­luk­kig uit dat fili­aal zien komen wan­de­len. En dan mis­schien ergens op het eind een tekst in beeld die luidt: ”Hoedt u voor een com­mis­si­o­nai­re ver­zak­king, ga voor een plas­tie­ken ver­pak­king!” Eind goed al goed, dus. Dui­de­lijk een zet van de Japan­se plas­tiek­maf­fia, wat ik u brom!

  11. gfngycgtrjgfbf schreef:

    ja find ik ook

  12. Chilbil schreef:

    HOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOi Gozer­tjes JAPPANERS ZIJN COOOOOOOOOOOOOOL

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *