Lief­ste (021)

Ik ben een bede­laar op weg naar ner­gens. Ik bezing een huis in New Orleans op een straat­hoek. Ik zie het mede­lij­den in de ogen van voor­bij­gan­gers. Ik zie munt­jes in mijn gitaar­zak val­len. Ik zing wat har­der als jij voor­bij­komt. Ik zing over jou en jij huilt mij een beek­je. Ik noem jou het anto­niem van alles wat ver­ve­lend is. Ik streel mijn sna­ren en beeld me in dat het de jou­we zijn. Ik noem je fijn­be­snaard en zoet­ge­vooisd. Ik noem je Juliet­te Lewis, Zezun­ja en die blon­de van Abba toen ze jong was. Ik bouw een huis en vraag je op de kof­fie. Ik vraag melk of sui­ker en jij zegt nee zwart.
Ik drink je en ik slurp.

Liefs, Wan­nes

Lief­ste xxx? Hier vind je meer uit­leg.
Deze keer deed ik het met een gitaar­zak, Zezun­ja en anto­niem.
(Nieu­we woor­den graag in reac­tie­din­ges)

2 reacties

  1. Drs. Johan Arendt Happolati schreef:

    Weer gelukt !
    En neen, Ik voeg geen nieuw woord­je toe, want straks is het niet meer te ver­hap­stuk­ken en een mens wil toch wel eens door die ouwe voor­raad woor­den heen. Toch?

  2. J schreef:

    oh! schoons!
    ik wil ook zo een let­ter­zet­ter voor mijn pri­ve­lees­wen­sen..
    😉
    J

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *