Maggie May Migraine

Ieder­een heeft wel­eens een lied­je in zijn hoofd. Vol­gens mij heeft eigen­lijk ieder­een bij­na voort­du­rend een lied­je onder de pan­nen. Ook als je er niet op let, zit er ergens wel een deun­tje of enke­le zin­sne­den ver­scho­len die niet veel nodig heb­ben om naar de opper­vlak­te te floe­pen. De lied­jes in de hoof­den van men­sen berus­ten zel­den op een bewus­te keu­ze en zijn al even zel­den een weer­spie­ge­ling van de muzieks­maak van de dra­ger in kwes­tie.

Tot zover de inlei­ding. Er was eens een meneer die altijd met een lied­je van Rod Ste­wart in zijn hoofd zat. Altijd Rod. Nooit eens iemand anders. Mag­gie May, Hot Legs, Da Ya Think I’m Sexy, alle­maal pas­seer­den ze weke­lijks de revue. Het duur­de voor de meneer gemid­deld twee tot drie weken om de vol­le­di­ge Best Of van de schot­se bard langs zijn gees­tes­oor te horen pas­se­ren.

De meneer was er na al die jaren zoda­nig aan gewend geraakt, dat hij er zich ver­der geen vra­gen bij stel­de. Boven­dien zag hij het als een zegen dat hij nooit K3’s Tele-Romeo of iets van The Back­street Boys tus­sen zijn oren had. Zijn muzieks­maak was niet diep­gaan­der dan wat er in de gemid­del­de hit­pa­ra­de te vin­den is, dus van­uit dat oog­punt was Mis­ter Ste­wart niet eens zo’n slech­te keu­ze.

Maar de vrien­din van de meneer had er iets meer moei­te mee. In het begin van hun rela­tie vond ze het voor­al bizar en wel eens grap­pig, en her­haal­de­lijk was de vreem­de audi­tie­ve ano­ma­lie van haar part­ner een suc­ces­vol gespreks­on­der­werp op fami­lie­feest­jes. Maar naar­ma­te de jaren ver­stre­ken, en naar­ma­te de meneer steeds vaker I don’t wan­na talk about it stond te neu­ri­ën aan het aan­recht, kreeg ze het bij momen­ten erg moei­lijk. Te meer daar haar lief­de voor Enya en Clan­nad niet echt te ver­zoe­nen was met de voor­keu­ren van ’s mans her­sen­pan.

Daar­om besloot ze op zeker moment om de man van wie ze hield naar een psy­chi­a­ter te stu­ren. Enigs­zins tegen zijn zin ging de meneer op gesprek bij een dok­ter die gespe­ci­a­li­seerd was in com­pul­sie­ve gedra­gin­gen en idee­ën. De dok­ter dacht aan­van­ke­lijk dat het een waan­idee was, maar toen nader onder­zoek uit­wees dat de meneer daad­wer­ke­lijk alleen maar lied­jes van Rod Ste­wart hoor­de, werd er een team van spe­ci­a­lis­ten bij­ge­haald.

Een oor­zaak van het pro­bleem werd niet gevon­den, noch werd er één of ande­re gees­te­lij­ke afwij­king gecon­sta­teerd. Daar de meneer geen prak­ti­sche hin­der onder­vond van de een­to­ni­ge pop­mu­ziek in zijn hoofd, werd het onder­zoek al gauw afge­bla­zen. Ten ein­de raad bel­de de vrien­din van de meneer naar een vriend in Lon­den, met de wan­ho­pi­ge vraag of men daar iemand ken­de die iemand ken­de die wist waar Rod Ste­wart woon­de. Toe­val­lig ken­de de Lon­den­se vriend bij hem in de straat een oud dame­tje dat in een ver ver­le­den nog onkruid had gewied op het land­goed van de pop­ster.

Via aller­lei admi­ni­stra­tie­ve omwe­gen en met veel tele­fo­nisch geslijm, werd er een soort van audi­ën­tie gere­geld. Op een mooie len­te­dag ging de meneer op bezoek bij de man die al jaren in zijn hoofd woon­de. Rod Ste­wart was in eer­ste instan­tie nog­al arg­wa­nend, maar toen hij na een tijd­je begreep dat het geen grap was, kreeg hij sym­pa­thie voor de meneer. Rod stel­de de meneer en zijn vrien­din voor om een week­je vakan­tie te nemen op zijn luxu­eu­ze land­goed, om op die manier mis­schien iets wij­zer te wor­den over de hele kwes­tie.

Er werd geen oplos­sing gevon­den voor het vreem­de pro­bleem. De meneer en Rod ont­dek­ten wel een ander feno­meen, dat zo moge­lijk nog vreem­der was. Het gebeur­de wel eens dat de meneer hele­maal geen lied­je in zijn hoofd had. Zo gaat dat met die lied­jes. Toe­val of niet, maar elke keer als het hoofd van de meneer melo­disch gezien leeg was, kreeg Rod Ste­wart hoofd­pijn. Nu had de zan­ger al wel lan­ger last van migrai­ne, maar nog nooit had hij er een of ander patroon in gezocht. Dat patroon was er dus blijk­baar wel. Geen lied­je in het hoofd van de meneer, bete­ken­de hoofd­pijn voor Rod. Of er een oor­za­ke­lijk ver­band was tus­sen de twee fei­ten, werd nooit dui­de­lijk. Dat het uiterst vreemd was, daar­over was ieder­een het eens.

Dit bizar­re ver­haal leid­de uit­ein­de­lijk ner­gens heen. De meneer zelf pro­beer­de zijn geneu­rie zoveel moge­lijk voor zich­zelf te hou­den, en behoed­de zijn vrien­din aldus voor over­span­ning. Rod Ste­wart houdt sinds­dien regel­ma­tig con­tact met de meneer. Als hij migrai­ne heeft, belt hij hem even op en zingt voor hem één van zijn vele hits door de tele­foon. Op die manier krijgt de meneer weer een lied­je in zijn hoofd, en ver­dwijnt Rods hoofd­pijn als sneeuw voor de zon.

5 reacties

  1. Drs. Johan Arendt Happolati schreef:

    Bizar…
    Absurd…
    Je blijft lezen en op het ein­de blijf je een beet­je ver­dwaasd ach­ter. Dat je denkt van ’wat is me nou in gods­naam over­ko­men’. Zoiets. Leu­ke erva­ring.

  2. Yuri schreef:

    Fijn dat u over een erva­ring spreekt, Drs. H.
    En neem gerust iets te drin­ken als de ver­war­ring te groot wordt…

  3. Jozef schreef:

    Sterk. Zeer sterk. Pro­za van één van de hoge­re plan­ken.

  4. urbainalpain schreef:

    Heel een­vou­dig en tevens goed geschre­ven. Jam­mer dat er geen vleug­je seks aan te pas kwam, bij dat aan­recht. Uit­ein­de­lijk leest een mens hier ook een beet­je voor de seks. We kun­nen daar maar beter eer­lijk over zijn. En als dat por­no­gra­fi­sche gespet­ter dan ont­breekt, nou ja, dan kan een mens inder­daad een beet­je ver­dwaasd ach­ter­blij­ven zoals dit eer­der ook de heer Hip­po­liet over­kwam.
    Het zou met Al Ste­wart geen waar zijn geweest, dat totaal gebrek aan seks in deze ver­tel­ling. Die heeft niet voor niets een hit gehad die han­del­de over het jaar van het poes­je.
    Maar aan­recht­ge­buf­fel of geen aan­recht­ge­buf­fel, ik voel­de mij als ’t ware bevrijd na lezing van de novel­le in kwes­tie. Voor­al omdat het alle­maal zo een­vou­dig en zo goed geschre­ven was.

  5. J schreef:

    ach urbain. hot legs, do you think i’m sexy, het is alles in da mind. hoofd­pijn gaat alleen door sex weg, dat weet ieder­een toch ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *