Symfonische rock

Toen ik 14 jaar was, ado­reer­de ik Fred­die Mer­cu­ry. (Toen ik 16 jaar was, deed ik dat nog steeds, doch dit ter­zij­de.) Queen was voor mij het aller­bes­te en ook het eni­ge wat er op muzi­kaal vlak te ver­ken­nen viel. Ik kan u ver­ze­ke­ren dat de betrach­ting om de com­ple­te dis­co­gra­fie van Queen in huis te halen voor een veer­tien­ja­ri­ge geen sine­cu­re is. Niet alleen ont­bra­ken mij uit­ge­brei­de finan­ci­ë­le hulp­mid­de­len, boven­dien ont­dek­te ik de groep pas toen ze al zowat vijf­tien pla­ten had­den uit­ge­bracht. Er wacht­te mij een zwa­re taak, waar ik mij ech­ter met veel ple­zier van kweet. De oud­ste pla­ten vond ik in de voor­deel­bak­ken, het nieu­we­re werk kopi­eer­de ik van vrien­den. The Mira­cle is in die begin­ja­ren het duur­ste item in mijn pla­ten­kast geweest. Vijf­hon­derd oude fran­ken. Op cas­set­te.

De pube­ra­le ado­ra­tie van deze nich­ten­band kwam omstreeks mijn zes­tien­de levens­jaar abrupt tot een eind. Ik moet eer­lijk toe­ge­ven dat ik de lief­de voor (voor­al het oude­re werk van) Queen nooit ben kwijt­ge­speeld, maar er is een moment in mijn leven geweest waar ik mezelf tot de orde heb geroe­pen.

Het was een zon­ni­ge lente‐ochtend, en tij­dens de eer­ste speel­tijd van de dag stond ik met Jeroen – vriend en klas­ge­noot – te pra­ten over muziek. Dat kwam er op neer dat Jeroen hon­derd­uit ver­tel­de over De Afre­ke­ning van zon­dag laatst­le­den en dat ik der­tien keer ach­ter elkaar zei dat Queen de bes­te groep ter wereld, ooit, aller tij­den en tout court was. Zo ging dat wel vaker in die dagen. Ik wist name­lijk alles van Queen want ik had in de ECI‐boekenclub het 53 pagina’s tel­len­de naslag­werk Fred­die Mer­cu­ry, van stal­jon­gen tot konin­gin gekocht.

En toen was daar Sean Paul De Bock. Sean Paul De Bock was met arm­leng­tes voor­sprong de popu­lair­ste jon­gen van de school die een beet­je scheef beke­ken werd door mij­zel­ve en ande­re high‐school‐outcasts. Want dat was ik in die dagen. Ik was me er vol­strekt niet van bewust dat mijn Queen‐manie en mijn pen­nen­zak met I want to break free erop daar eni­ge rol in speel­den.

Sean Paul De Bock was groot, breed en had mooie blon­de haren. Sean Paul De Bock had geen puis­ten. Sean Paul De Bock vond U2 de bes­te groep ter wereld, ooit, aller tij­den en tout court. Sean Paul De Bock zei nooit iets tegen mij. Ik ook niet tegen hem, dus dat kwam mooi uit. Sean Paul De Bock liep altijd met gro­te pas­sen en wie­gen­de schou­ders dwars over de speel­plaats tot aan het ach­ter­ste bank­je, waar de ande­re popie jopie puber­kop­pen en de bak­vis­sen met epau­let­ten hem al high‐fivend zaten op te wach­ten. Onder­weg negeer­de hij alles en ieder­een. Behal­ve die zon­ni­ge lente‐ochtend.

Ter­wijl ik de ont­staans­ge­schie­de­nis van Radio Ga Ga aan het uit­leg­gen was, zag Jeroen van­uit zijn oog­hoek Sean Paul De Bock over de speel­plaats strui­nen. Toen hij ons op een meter of twee pas­seer­de, riep Jeroen koel­bloe­dig: «Hey De Bock, wat vindt gij van Queen?» Ter­wijl mijn hart in mijn keel begon te klop­pen om zoveel stou­te moed, hield Sean Paul De Bock enke­le secon­den halt en keek onze kant uit met een blik die in één keer alle inspan­nin­gen van Nel­son Man­de­la van tafel veeg­de. «Queen?», vroeg hij op pedan­te toon, «Queen, da is sym­fo­ni­sche rock, jong.» Daar­op struin­de hij schou­der­wie­gend ver­der, in zijn kiel­zog enke­le kwij­len­de bak­vis­sen.

Ik was met ver­stom­ming gesla­gen. Ik werd lijk­bleek en dacht dat ik ging kot­sen. Niet alleen vond ik het gru­we­lijk dat uit­ge­re­kend Sean Paul De Bock het nodig vond om op deni­gre­ren­de toon en met slechts twee woor­den – sym­fo­nisch en rock – de bes­te groep ter wereld, ooit, aller tij­den en tout court te defi­ni­ë­ren. Wat ik voor­al erg bezwa­rend vond – en dat werd me pas later die dag dui­de­lijk, was dat ik hele­maal niet wist wat sym­fo­ni­sche rock was. Sean Paul De Bock wist dat dui­de­lijk wel, ook al was hij geen fan van Queen. Ik heb me als puber zel­den zo stom gevoeld als toen die dag.

Het duur­de daar­na niet lang of ik ver­ruil­de A night at the ope­ra voor Sur­fer Rosa en A kind of magic voor Come on Pil­grim. En zo kwam alles toch nog goed.

Uit angst voor ver­gel­ding wer­den eigen­na­men in boven­staand stuk­je gewij­zigd.

9 reacties

  1. Peter schreef:

    Eer­ste plaat ooit : Band of Gyp­sies – J. Hen­drix ( zelf­ver­diend zak­geld, 14 jr, ofzo)

    Ik kan Queen niet uit­staan en snap heden ten dage nog niet waar­om hete­ro­s­exu­e­le die­hards met een diep gegron­de tyfus­he­kel aan nich­ten (homo­fo­bie is voor hen uit­ge­von­den) en een fer­me nega­tief oor­deel over ver­wijf­de bur­gerk­loot­zak­ken in het algemeen..(een apar­te klasse/gilde geld­ver­slaaf­den aan kap­pers, in de mode, het antiek, de visa­gie, de meu­bel en irnichtinghandelaars.kortom, het behang van de euro­pe­se cul­tuur van hedo­nis­ten en geld­graai­ers pur sang.. het werk van deze over­schat­te band zo ijve­rig koch­ten en voor uit­ver­koch­te zalen zorg­de die hen als col­lec­tief een fame & for­tu­ne sta­tus bracht wat zelfs met de drie­traps­ra­ket eco­no­mie van van­daag onge­ve­naard lijkt.Nooit begre­pen, ik snap niets van krom­me con­su­men­ten psy­cho­lo­gie.

    Ik luis­ter­de naar Pink Floyd, The Cure, de held Bowie ( ten­min­ste pro­gres­sie­ve glam­rock, geen vies klef nich­ten­ge­doe ), J.J. Cale, Neil Young..en vele ande­ren maar Queen, daar spuug ik op..een geld­ver­spi­ling. Mis­schien is dat ver­kla­rend voor hun popu­la­ri­teit, de com­pleet onver­schil­li­ge hou­ding jegens geld en sta­tus, die car­pe diem hou­ding , de zelf­ver­ach­ting en het mee­do­gen­lo­ze fata­lis­me van die ake­li­ge poseur Mer­cu­ry.

  2. Yuri schreef:

    Eum.
    Er ben­gelt iets uit uw neus.
    Zak­doek­je?

  3. tomasz schreef:

    noem­de die De Bock toe­val­lig Peter in’t echt?

  4. Peter schreef:

    Dank U, heb er een bij hoor. Ik ben braaf katho­liek opge­voed moet u weten en dan weet je hoe het hoort.

  5. Yuri schreef:

    Braaf katho­liek als in Die­hard homo­foob?

  6. caramel schreef:

    ik was zot van roxet­te
    isn’t that gre­at?

  7. Pieske schreef:

    U wilt echt niet weten wel­ke CD (elpee’s begon­nen toen al licht­jes uit de mode te gera­ken) ik met mijn eer­ste cent­jes kocht toen ik 13 was. Maar er wer­den mop­pen over de zan­ge­res ver­teld als ” ’ ’t is groen en ’t lijkt op ne glas­con­tai­ner’…

    Nee, dit wilt u echt niet weten.

  8. urbainalpain schreef:

    Ik heb ooit een tijd aan Gene­sis gesno­ven tot ik op een dag, onder invloed van een lijn­tje, De Lijn ont­dek­te en zo hele­maal in the sce­ne van het lijn­dan­sen terecht ben geko­men. Pour un flirt nog aan toe!

  9. Defender schreef:

    De eer­ste twee pla­ten van Queen is het bes­te wat ooit gemaakt is. Zeker met de mid­de­len van die tijd.
    Is het een nich­ten­band? Nee!
    Fred­die at van twee wal­le­tjes en heeft daar­bij 7 jaar met een vrouw samen­ge­woond.
    De rest van de band­le­den zijn getrouwd/wonen samen en heb­ben kin­de­ren.
    Is het sym­fo­ni­sche rock? Nee, het heeft met name in de vroe­ge­re jaren raak­vlak­ken hier­mee. Op de laat­ste CD (voor mij is dat Innu­en­do) komen daar weer ele­men­ten van terug.
    In het alge­meen is het pop of rock en daar­naast wor­den er nog heel veel ande­re muziek­stij­len gebruikt. Wat bij Queen opmer­ke­lijk is, is het feit dat 90% van hun muziek hele­maal ’klopt’. Ik ben zel­den pop of rock­bands tegen­ge­ko­men waar ik dat van kan zeg­gen. Ze zijn er, maar helaas heel dun gezaaid.
    Ik zeg boven­staan­de niet puur op smaak, maar omdat ik er als com­po­nist naar kijk.
    Radio Ga‐Ga en I want to break free beho­ren m.i. tot de groep van de min­ste inte­res­san­te num­mers. Ik vind ze slecht (wat is slecht?).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *