Ze zei dat ze voorspelbaar werd. Een glimmende pruillip illustreerde die uitspraak. Luttele seconden voor de pruillip had ze iets gezegd als reactie op iets wat ik gezegd had tijdens een gesprek dat we hadden over dingen die we zeiden. Behalve voor de fans van de familie Pfaff, is het voor de meeste mensen erg akelig om voorspelbaar te worden. Om reacties van gezichten af te lezen, nog voor je iemand gelegenheid hebt gegeven tot reageren. Om te merken dat mensen je de woorden uit de mond halen, nog voor je goed en wel een aanhef hebt geformuleerd.

Ik zei dat ik dat helemaal niet erg vond, dat voorspellen. Dat ik wist wat ze ging zeggen. Ik zei iets tijdens een gesprek dat we hadden over dingen die we zeiden. Nog voor ze reageerde, wist ik exact wat ze ging zeggen en hoe het zou klinken. Dat vervulde me met een warm gevoel dat ik al heel lang niet meer gevoeld had. Ik voelde wat er ging komen en hoe. Ik wist ook dat de pruillip en de bijhorende geluidjes er gingen komen als ik zou toegeven dat ik het allemaal voorspeld had. Het voelde als een warm bad met badschuim tot aan mijn kin. Dat ik wist wat er ging komen. Dat ik weet hoe ze in elkaar zit en hoe ze dingen formuleert. Het vertrouwde gevoel van ergens thuis te zijn en te weten in welke kast de diepe borden en de wijnglazen staan.

Dat is het mooiste wat er is.