Kent ge dat, dat ge in muziek dingen hoort die er helemaal niet zijn? Een soort mini auditieve hallucinatie. Ik ga dat es uitleggen. Ik was vrijdag naar een concert van de geniale Amon Tobin en godverdomme wat kan die mens een lawaai maken zeg. Mijn neusharen trilden ervan. Wat Amon Tobin eigenlijk doet is de hele muziekgeschiedenis te kakken zetten. De manier waarop hij geluiden opneemt en ombouwt tot componenten van een nummer heeft meer met terrorisme te maken dan met muziek. En spooky. Maar echt spooky vond ik. Vele geluiden heeft meneer Tobin gekocht van Satan zelve, in ruil voor een stuk van zijn ziel. En met die duivelse klanken brouwt hij een kokend heet papke, waaruit dan af en toe een herkenbaar geluidje of een menselijke stem naar boven knispert. Maar voor dat geluidje de kans krijgt om een volwaardig onderdeel van het nummer te worden, bijt Amon het de strot over en verzinkt het in een bulderende baslijn met doelzoekkop. En zo gaat dat maar door. Van de ene stotterende drumbreak naar de andere. Van aanzwellende motoren tot metaalbewerking waar ze in Forges de Clabecq jaloers op zouden zijn. En dat allemaal in Dolby Surround. Wat een feest. Wat een earblowing spektakel.

Maar dus die mini auditieve hallucinatie. Kent ge dat, dat er in een liedje een geluidje zit – zo ergens op de middentonen, niet te hoog niet te laag – dat niet echt tot de melodie van het nummer behoort, maar dat toch wel het totaalbeeld mee vorm geeft? Meestal zijn dat korte bliep bliep of wieju wieju geluidjes. Of peng di pioeuw. En soms zitten die geluidjes op een zodanig onopvallend repetitieve manier in een nummer, dat ge op den duur iets helemaal anders hoort. Een of andere stem, of zelfs woordjes. Ik heb dat vaak. Dan hoor ik een nummer van pakweg The Chemical Brothers, met veel bliep bliep en fuzieeeew fuzieeeeew, en als dat nummer dan halfweg is, dan hoor ik plotseling pipi en gelei gelei. Bijvoorbeeld.

Bij Amon Tobin had ik dat dus ook. Er was een liedje met heel veel gebliep, onder andere piep rappa tuut, piep rappa tuut. Een heel nummer lang, ondersteund door de obligate donderbas en aangevuld met allerlei werktuiglijk klinkende herrie. En ik stond daar wat te bewegen – dansen durf ik niet – en die donderbas deed mijn neusharen trillen en de piep rappa tuuts baanden zich een weg naar mijn onderbewustzijn, tot ik plotseling niet meer piep rappa tuut hoorde. In een fractie van een seconde veranderde dat geluidje in tien komma zes, tien komma zes. En ik hoorde niks anders meer. Donderbas, metaalbewerking en tien komma zes.

En dan zeggen dat dat allemaal verband houdt. Want Amon Tobin – goeie maatjes met de duivel – steekt zijn nummers natuurlijk vol met subliminale boodschappen. En als ik een echte muziekrecensent was geweest, en ik zou me afvragen hoeveel punten op tien ik aan dat optreden zou moeten geven, dan is objectiviteit natuurlijk onmogelijk met zo’n dwingend tien komma zes in uwe kop.

Elektronische muziek is des duivels, lieve kinderen. Bezint eer ge begint!
En tek akkepaak kèèng keng pwoing.